με τον τρόπο του Μ.Ε.

Για ποιους ανθρώπους τραγουδάς, θα με ρωτάνε
κι εμένα ο νους μου ένα κουβάρι απ’ το πιοτό
Πρόσωπα γύρω φιλικά θα με χτυπάνε
στην πλάτη κι άλλοι μ’ αγωνία θα με κοιτάνε
να ψάχνω κάπου μια γωνία για να κρυφτώ
μα δεν θα βλέπουν καθαρά τι μου ζητάνε

Για τους ανθρώπους που κοιμούνται αυτό το βράδυ
Για όλους εκείνους που μαζί μου ξενυχτούν
Γι αυτούς που κύλησε η ζωή τους δίχως χάδι
Που -γέροι πια- φοβούνται ακόμα το σκοτάδι
Γι αυτούς που δαίμονες βαθιά τους αλυχτούν
γιατί έχουν πάνω τους της νύχτας το σημάδι

Γι αυτούς που κρύβονται, που ζουν κουλουριασμένοι
Γι αυτούς τους λίγους πού ‘χω λόγο να κερνώ
Για τους πολλούς που 'ναι ουρανοί συννεφιασμένοι
Γι αυτούς που ξάφνου βλέπουν δεν τους απομένει
λόγος να υπάρξουν και βουτάνε στο κενό
Γι αυτούς που κλάψαν από αγάπη προδομένοι

Γι αυτούς που ζούνε σιγανά μα όλο φωνάζουν
Γι αυτούς που σκύβουν, που τα λόγια τους μασούν
Για τις γυναίκες και τους άντρες που στενάζουν
Π' όλο ζητούν τη διαφυγή κι όλο διστάζουν
στο ίδιο κρεβάτι είκοσι χρόνια που μισούν
για να ‘χουν λόγο κι αφορμή ν' αναστενάζουν

Pablo Picasso, El viejo guitarrista

πρωτοδημοσιευμένο στη σκακιέρα

δείγμα δωρεάν

Καλησπέρα σας.

Καλησπέρα.

Ονομάζομαι Μελίνα Κελεσίδου. Κάνω διανομή δειγμάτων νέων προϊόντων και έρευνα αγοράς για λογαριασμό της Άλφα Ρισέρτς. Χρησιμοποιείτε βαφές μαλλιών;

Μάλιστα, χρησιμοποιώ.

Πολύ ωραία. Μπορώ να περάσω; Δεν θα σας απασχολήσω πολύ.

Βεβαίως. Πέρασε Μελίνα. Δεν σε πειράζει που σου μιλώ στον ενικό;

Καθόλου, ίσα-ίσα …Από εδώ; Δεν θα ενοχλούμε ελπίζω; Ω, με συγχωρείτε, παράλειψα να ρωτήσω. Είστε η κυρία του σπιτιού, έτσι;

Ε, ναι, βέβαια. Θα μου δώσεις βαφές;

Θα σας αφήσω ένα νέο προϊόν να το δοκιμάσετε και θα ξαναπεράσω, εγώ ή κάποια συνάδελφος, τον άλλο μήνα να μας πείτε τη γνώμη σας και να σας αφήσουμε κάποια ακόμα. Θα ήθελα όμως να μου απαντήσετε και σε μερικές ερωτήσεις, πολύ σύντομες.

Ρώτα με ό,τι θέλεις, δεν βιάζομαι. Το παιδί μόλις κοιμήθηκε κι ετοιμαζόμουν τώρα δα να φτιάξω ένα καφεδάκι. Να φτιάξω και για σένα; Πες μου μόνο πώς τον πίνεις.

Ε… μέτριο, ευχαριστώ. Μα μη σας βάζω σε κόπο!

Κανένας κόπος –κι εγώ μέτριο τον πίνω. Μ’ ένα μπρίκι θα φτιάξουμε δύο. Εσύ μπορείς να με ρωτάς εν τω μεταξύ.

Εντάξει, τότε. Πόσο συχνά βάφετε τα μαλλιά σας; Περίπου.

Ε… μια φορά το μήνα;

Ωραία. Τα βάφετε πάντα μόνη ή πηγαίνετε και στο κομμωτήριο;

Ε, πηγαίνω και κομμωτήριο.

Πόσο συχνά; Περίπου. Μια φορά τη βδομάδα; Μια-δυο φορές το μήνα;

Τόσο. Μια φορά το μήνα, άντε δύο…με την κρίση, ξέρεις… Δεν μας παίρνει για περισσότερα.

Έχετε δίκιο… Άλλα προϊόντα για τα μαλλιά; Χρησιμοποιείτε; Λακ, αφρούς, ζελέ;

Κάποιες φορές. Ορίστε τα καφεδάκια. Μάλλον σπάνια…

Αλήθεια; Κι έχετε πολύ ωραία μαλλιά… Ευχαριστώ. Μαλακτικές, μάσκες, κρέμες;

Ε, ναι. Χρησιμοποιώ όταν λούζομαι.

Αναγνωρίζετε κάποιες από αυτές τις φίρμες στην κάρτα;

Όλες!

Έχετε κάποια προτίμηση;

Ε, όχι… Όπως σας είπα δεν είμαι και τόσο τακτική. Βαφές τελευταία χρησιμοποιώ αυτές εδώ, αλλά θα δοκιμάσω και τη δική σας. Μ’ αρέσει να δοκιμάζω καινούργια πράγματα!

Ωραία. Εμ…και τώρα κάποιες ερωτήσεις που αφορούν το προφίλ του χρήστη. Με άριστα το δέκα, πόσο σημαντική θεωρείτε την εμφάνισή σας;

Συγγνώμη, δεν κατάλαβα.

Πόσο πολύ σας ενδιαφέρει η εμφάνισή σας. Αν δείχνετε ωραία, αν αρέσετε… Λίγο, μέτρια, πολύ;

Αρκετά… Για να είμαι ειλικρινής, πολύ θα έλεγα.

Δηλαδή, ας πούμε, οκτώ;

Εννιά… Εντάξει, δεν μου έχει γίνει και ψύχωση!

Μάλιστα. Εργάζεστε; Πόσο πολύ θεωρείτε ότι επηρεάζει η εξωτερική εμφάνιση την επαγγελματική σας καταξίωση. Μηδέν-καθόλου, δέκα-πάρα πολύ.

Πέντε.

Τις σχέσεις σας με το άλλο φύλο;

Εννοείτε με τον άντρα μου; Είμαι παντρεμένη γυναίκα!

Ε, ναι…αν θέλετε…

Επτά.

Αρκετά, ε;

Είμαι προσγειωμένη.

Μάλιστα. Και μια τελευταία. Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το σεξ στη ζωή σας;

Πολύ σημαντικό.

Μηδέν έως δέκα;

Εννιάμιση; Καλά, βάλε εννιά.

Ωραία. Τα δημογραφικά τώρα. Ηλικία; Κατηγορία εικοσπέντε-τριαντατέσσερα;

Κοπλιμέντο ήταν αυτό; Τι πάει μετά;

Τριανταπέντε-σαραντατέσσερα.

Μέσα είσαι.

Μόρφωση; Βασική, ανώτερη, ανώτατη.

Ανωτάτη. ΑΣΟΕ.

Επάγγελμα; Δείτε την κάρτα.

Δημόσιος υπάλληλος.

Και του κύριου εισοδηματία;

Μόρφωση-ανωτάτη, ελεύθερος επαγγελματίας. Σχολή οδηγών...

Κατηγορία εισοδήματος; Όλο το νοικοκυριό.

Δεν ξέρω ακριβώς… Τι λέει εδώ; Δέλτα;

Ωραία, πολύ ωραία… οδός Αθανάτου 124… Αυτό ήταν… τελειώσαμε. Να σας ζητήσω μόνο μια χάρη; Θα μπορούσα να πάω στην τουαλέτα;

Φυσικά. Η πρώτη πόρτα στο διάδρομο, δεξιά… Τον καφέ σου δεν τον ήπιες.

………………………………………………………………………………

Μου λέγατε κάτι; Δεν άκουσα;

Έλεγα για τον καφέ σου. Δεν τον ήπιες. Και μίλα μου αν θέλεις στον ενικό. Τώρα που γνωριστήκαμε… Με λένε Στέλλα.

Ευχαριστώ Στέλλα… μμμ, ωραίος καφές!

Τον έμαθα απ’ τη μάνα μου τη συχωρεμένη. Εκείνη μου ‘μαθε και το φλιτζάνι.

Το φλιτζάνι; Εννοείς… να λες τον καφέ;

Ε, ναι. Τώρα εσύ βέβαια, νέα κοπέλα, θα τα κοροϊδεύεις αυτά…

Όχι, καθόλου. Μου ‘χουν πει τα χαρτιά, αλλά τον καφέ… δεν ξέρω πώς γίνεται…

Θέλεις να δεις; Στάσου… Μήπως τον θέλεις;

Όχι, εντάξει, τον έχω πιει… Είμαι πολύ περίεργη…

Λοιπόν, στάσου να δω…περίμενε…εδώ είμαστε! Ωχ, βάσανο μεγάλο βλέπω…

Βάσανο; Τι βάσανο;

Αγαπητικό.

Τι ειν’ αυτό;

Ε, έτσι τους έλεγε η μάνα μου. Γκόμενο, παιδί μου, εραστή.

Α… Και το βάσανο πού το βλέπεις;

Να εδώ. Γυαλίζει το χρυσάφι στο δάχτυλο! Είναι παντρεμένος.

…Παντρεμένος;

Παντρεμένος. Δεν το ‘ξερες;

…

Τα ‘χεις φτιάξει με παντρεμένο;

Ε…όχι. Δηλαδή…

Έχει και παιδάκι…

Παιδάκι…

Ούτε κι αυτό το ‘ξερες; Να, εδώ είσαστε με το λεγάμενο…δρόμο βλέπω!

…

…Ταψί είναι τούτο εδώ; Όχι, μωρέ, τιμόνι…σ’ αυτοκίνητο είσαστε!

Στέλλα…

Εσύ οδηγείς κι αυτός κάθεται δίπλα σου… και κάτι σου δείχνει, τι σου δείχνει; Κάτι μακρουλό…

Κυρία Στέλλα…

Κεριά και λιβάνια! Στέλλα σου ‘πα να με λες. Τι, επειδή θα μπορούσες να ‘σαι κόρη μου; …Μα, τι σου δείχνει… ένα πράμα έτσι κάπως… το χέρι του είναι;…το γόνατό του; σα μοχλός…μα ναι, βέβαια… σου μαθαίνει να οδηγείς! Είναι δάσκαλος της οδήγησης! Να κοίτα, δες…ε; βλέπεις; Μα εσύ έχεις γίνει κάτασπρη! Θαρρείς και… κάτσε να σου φέρω λίγο νερό.

Κ…Καλά είμαι. Καλύτερα να φύγω…

Στην κατάστασή σου; Μην το συζητάς! Άλλωστε, θα έλθει σε λίγο.

Π…Πώς…

Πώς το κατάλαβα; Ο καφές, κορίτσι μου… ρουφιάνος μεγάλος!

Τι…Τι κρατάς εκεί;

Τι κρατάω; Νερό σου φέρνω, που ‘χεις γίνει σαν το πανί. Τι λες…. α, το μαχαίρι… Έλα Χριστέ μου! Αφηρημένη…. Τι το πήρα να το κάνω;

Δ…Δεν το αφήνεις τώρα; Στέλλα…με τρομάζεις.

Σε τρομάζω; Γιατί; Επειδή πηδιόσουνα με τον άντρα μου; Καλά! Αυτά σήμερα… Ή που ήρθες μες στο σπίτι μου να με κατασκοπεύσεις; …Χαράς το πράμα!

Δεν…εγώ…τα δείγματα…

Α, ναι, τα δείγματα. Μου ‘φερες να βάψω τα μαλλάκια μου. Για να του αρέσω…

Έλεγε πως εσύ… Έλεγε πως δε νοιάζεσαι έλεγε, πως δεν προσέχεις τον εαυτό σου και πως εκείνος… ουτ’ ένα σινεμά, έλεγε…

Α, έτσι έλεγε…

Μα εσύ φαίνεσαι τόσο…ξέρεις…διαφορετική… Προσπάθησα….Η δουλειά μου… Στ’ αλήθεια μοιράζω δείγματα…

Και γι’ αυτό ήρθες εδώ; Για τη δουλειά; Είδα το πλάνο σου. Όταν ήσουνα στην τουαλέτα. Αριστοτέλους…Τέσσερα τετράγωνα πιο μακριά. Κι όλες αυτές οι ερωτήσεις για το προφίλ…

Εγώ τις πρόσθεσα…προσπαθούσα να καταλάβω…

Και κατάλαβες, έτσι; Κατάλαβες ότι αυτό …το …προϊόν που χρησιμοποιούσες, το κατάλαβες ότι ήταν δείγμα δωρεάν. Αλλά, αν σου άρεσε και θέλεις να εξακολουθήσεις να το χρησιμοποιείς πρέπει να πληρώσεις. Τι θα πλήρωνες γι’ αυτό Μελίνα; Ξέρεις, ρωτάω, γιατί εγώ γι’ αυτά που αγαπώ και χρειάζομαι είμαι έτοιμη να πληρώσω τα πάντα. Πού πας Μελίνα;

Δεν ακούς; Τ…Το κουδούνι…κάποιος… ε, φεύγω τώρα και…

Να πας στο καλό. Και σκέψου αυτά που σου είπα. Δείγματα δωρεάν τέλος.

Τι δείγματα; Ποια ήταν η κοπέλα;

Τίποτα, σου άφησε μια βαφή μαλλιών.

Βαφή για μένα;

Για σένα, Στέλλα μου…για τη νοικοκυρά του σπιτιού. Καιρός να βάψεις τα μαλλιά σου.

Το παιδί;

Κοιμάται. Του διάβασα το παραμύθι του και ξέρεις… Γλυκά σαν άγγελος.

Το παραμύθι του με την καλή νεράιδα…Έχει τρελαθεί μ’ αυτό το παραμύθι! Αχ, μωρέ Ελένη, μακάρι να ‘χα κι εγώ μία…

Φεύγω τώρα, Στέλλα. Όποτε με ξαναχρειαστείς…

Να ‘σαι καλά Ελένη μου, αλλά ντρέπομαι…

Μην το συζητάς! Για τον ανιψιό μου; Γι αυτόν τον άγγελο; Ξέρεις ότι θα ‘κανα τα πάντα… Θα ‘ ρθω το Σάββατο να πάτε κάνα σινεμά, ε; Και να βάψεις και τα μαλλάκια σου…Χαιρετίσματα στον αδερφό μου.

αυτοκριτική

Οι Αλβανοί είναι όλοι κλέφτες, οι μαύροι πρεζόνια. Οι Ιταλοί; Μαφιόζοι, το ίδιο και οι Κινέζοι. Φονιάδες των λαών οι Αμερικάνοι και τα παιδιά τους: αμερικανάκια. Οι Άγγλοι αδερφές, οι Γάλλοι βρωμιάρηδες σωβινιστές, σωβινιστές κι οι Γερμανοί και επιπλέον ξενέρωτοι σαν όλους τους κεντροευρωπαίους. Εσωστρεφείς και μονόχνωτοι οι Σκανδιναβοί, ρομποτάκια οι Ιάπωνες, παραδόπιστοι και ύπουλοι οι Εβραίοι, για τους Τούρκους ας μη γίνει λόγος…

Δε μπορώ παρά να αισθάνομαι ευτυχής που γεννήθηκα Έλληνας.

Δεν υπάρχει, ρε, άλλη τέτοια φυλή στον πλανήτη! Υπάρχουν βέβαια κι εδώ πλήθος ζωντόβολα που τη μολύνουν με την ύπαρξή τους, όπως αυτός ο μαλάκας ο Αλέξανδρος, κρίμα τ’ όνομα! Συνάδελφος στη δουλειά, ακαμάτης, άχρηστος, αρβανίτης από πάππο σίγουρα. Κι η ξινή η δασκάλα του μικρού, η φραγκολεβαντίνα που θαρρεί πως κρατά απευθείας απ’ τους Δόγηδες της Βενετίας. Κι όλοι αυτοί οι χόμο-ερέκτους που βρίζουν και ρεύονται μπύρες στα γήπεδα και τα πορνίδια με τα ξέκωλα κι οι τεμπελχανάδες οι δημόσιοι υπάλληλοι, χαραμοφάηδες όλοι τους! Κι ασφαλώς οι ταξιτζήδες, μα μήπως οι υπόλοιποι οδηγοί είναι καλύτεροι; Ανίδεοι οι περισσότεροι κι επικίνδυνοι. Οι γιατροί; –χασάπηδες, οι μπάτσοι; –γουρούνια, αμ οι δικηγόροι; Ουδείς μωρότερος, εξαιρουμένων βεβαίως των διδασκάλων.

Και μία λέξη μόνο θα πω: δη-μο-σι-ο-γρά-φοι! Δεν είναι επάγγελμα. Είναι μάστιγα, συγκρινόμενη μόνο μ’ εκείνη των πολιτικών.

Τώρα, βέβαια, που το καλοσκέφτομαι, ποιος ήταν που έλεγε πως οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν; Σοφός! Τι τα θες, ραγιάς ο Έλληνας (τετρακόσια χρόνια και τα λοιπά), το βλέπεις στο μάτι του, γυαλίζει το κόμπλεξ. Το βλέπεις παντού, το βλέπεις στους διαδρόμους και στις τράπεζες και στα φουαγιέ των θεάτρων, στις εθνικές εορτές, στις δεξιώσεις, στα «πού πας κυρά μου!» και στα «τι λες, αγοράκι μου!», στις ψευτοπαλληκαριές και στα «ξέρεις ποιος ειμ’ εγώ, ρε;» και στους τσαμπουκάδες των φαναριών. Το βλέπεις στα ζαρωμένα μάτια του εργολάβου με τις κακοτεχνίες, το βλέπεις στο βάδισμα της χοντρής στο σουπερμάρκετ και στο τουπέ της ψωνάρας που απαιτεί εξυπηρέτηση και στη γλοιώδη φάτσα του εμπόρου που κοιτάει να σε ρίξει στο ζύγι και στο μωρό της διπλανής και στο καζανάκι του αποπάνω και στα πιτσιρίκια με το εμεσέν και στους κουλτουριάρηδες και τους δήθεν κι όλους αυτούς που έχουνε βρωμίσει τον τόπο μ’ αυτά τα μπλογκς… Και το ακούς στις φωνές τους και το ακούς στους ψιθύρους τους και τ’ ακούς ακόμα και στις ανάσες τους…Γι αυτό σου λέω.

Τελικά, η ανώτερη φυλή του πλανήτη είμαι εγώ.

πρωτοδημοσιευμένο στη σκακιέρα

κάτι ν' αξίζει

Μίλησα σήμερα με τον καθηγητή σου.

Ποιον απ’ όλους;

Εκείνον που είχαμε δει τις προάλλες στο σούπερ-μάρκετ. Με το σκουλαρίκι.

Τον Αλεξόπουλο;

Νομίζω. Τον μαθηματικό.

Τον Αλεξόπουλο. Τι είπε;

Τι να πει; Τα μάσαγε. Προσπαθεί, αλλά δεν προσπαθεί. Προσέχει, αλλά δεν προσέχει. Πολλές απουσίες… Διαγώνισμα δεν μου έγραψε…

…

Δεν έχεις να πεις τίποτα;

Τι να πω;

Τι να πεις; Ξέρω γω τι να πεις; Τι κάνεις στη ζωή σου. Να με κοιτάξεις στα μάτια μια φορά και να …να… ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ!

Μη φωνάζεις, σ’ ακούω.

Μ’ ακούς και χορεύεις. Σταμάτα να κουνιέσαι και κοίταξέ με. Τι είσαι και κουνιέσαι…

Κουνιστός.

Τι πράμα;

Κουνιστός! Έτσι δεν είπες την άλλη φορά; Έτσι δεν τους λέγανε στην εποχή σου;

Ποιους;… Δεν πάμε καλά, δεν πάμε καλά. ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΟΥ! …Σου μιλάω γαμώ την… σταμάτα να κουνιέσαι και να κοιτάς αλλού. Έλα δω ρε γαμώτο, μη με κάνεις να παραφέρομαι. Έλα δω, βγάλε αυτό το πράγμα απ’ τ’ αυτί σου.

Σταμάτα ρε, τι τραβάς; ΤΙ ΤΡΑΒΑΣ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ;

Έλα μπράβο… Βλέπεις… Αφού μπορούμε να ‘μαστε φίλοι.

Άσε με ήσυχο.

Έχεις ό,τι θέλεις. Έχετε ό,τι θέλετε, ποιο είναι το πρόβλημά σας. Εγώ…

Εσύ…

Με ειρωνεύεσαι;

…

Με ειρωνεύεσαι.

…

Ειρωνευτείς δεν ειρωνευτείς, αγόρι μου, εγώ ότι είχα να πετύχω στη ζωή μου, το πέτυχα κι αυτό δεν αλλάζει. Χάρη σ’ αυτό έχετε και τρώτε και πίνετε και γυρνάτε στις καφετέριες και μιλάτε στα κινητά και στα φέισμπουκ και ειρωνεύεστε κι από πάνω…

…

Έχω άδικο;

Τι θέλεις να σου πω;

Να μου πεις αν έχω άδικο.

Όχι, δεν έχεις.

Δεν έχω;

Ε, όχι λέμε!

Τι δεν έχω; Δίκιο ή άδικο;

Ε;

Άκουσες τίποτα απ’ όσα είπα;

Φυσικά και άκουσα. Εσύ πέτυχες στη ζωή σου… κι έχεις λεφτά και μας τα παρέχεις όλα. Ήξερες να βάζεις στόχους, όπως ο πατέρας σου και γι αυτό πετύχατε και οι δύο και φτιάξατε την επιχείρηση με τα κρέατα κι αν έχουμε μυαλό μέσα στο κεφάλι μας, εγώ κι ο αδερφός μου, θα μάθουμε πέντε γράμματα να τη συνεχίσουμε και να τη μεγαλώσουμε. Τα ‘χω ακούσει πολλές φορές, τα ‘χω μάθει απέξω. Μόνο που ο Χάρης έχει λίγο μυαλό, έκανε ό,τι έκανε, και τις κοπάνες και τα γκομενιλίκια, άκουσε τα βρισίδια του κι έστρωσε και τώρα σπουδάζει, ενώ εγώ λέω να παραμείνω άχρηστος…

Δεν… Άχρηστος; Ποιος είπε ότι είσαι άχρηστος;

Ποιος αλήθεια;

Είπα εγώ πως είσαι άχρηστος; …. Κι αν το ‘πα θα το ‘πα στα νεύρα μου απάνω. Εσύ το πήρες κατάκαρδα;

…


Δεν είναι δυνατόν να πιστεύεις ότι το εννοούσα… Και εν πάση περιπτώσει, τι θέλεις τώρα; Να σου ζητήσω συγγνώμη; … Ε; Αν θέλεις…

Όχι.

Τι όχι;

Δεν θέλω συγγνώμες.

Κοίταξε να δεις… αν υπάρχει κάτι άλλο που θέλεις… εγώ, ξέρεις.

…

Τι με κοιτάς; Ό,τι ζητήσατε μέχρι τώρα δεν το είχατε; Τελευταία τάξη είναι γαμώ την πουτάνα μου, κάνε μια προσπάθεια. Νομίζεις δεν ξέρω τι ζόρια τραβάτε; Δεν τα ξέρω; Και το στριμοκώλιασμα με τα μαθήματα και τα διαβάσματα, και το αίμα που βράζει και θες να τα παρατήσεις όλα, και τους καθηγητές που στη σπάνε πολλές φορές, τα ‘χω περάσει κι εγώ και ξέρω. Όμως πρέπει να ‘χεις στόχους, παιδί μου. Να ‘χεις κάτι να περιμένεις και να γουστάρεις, να το φαντάζεσαι και να παίρνεις δύναμη. Γι αυτό σου λέω, πέρνα εσύ στο Πανεπιστήμιο και ζήτα μου ό,τι θέλεις…

Μην τάζεις, πατέρα. Μη βιάζεσαι να υποσχεθείς…

Γιατί ρε μπαγάσα, τι έχεις στο μυαλό σου; Έλα δω ρε… έλα σου λέω.

Πατέρα… άστο καλύτερα, άκου που σου λέω.

Κοίτα τον, τον… θέλει παρακάλια. Τι, να βάλω τη μάνα σου να σε ψαρέψει, όπως όταν είσαστε μικρά που ‘κανα μετά τον Αη Βασίλη; Σ’ απογοήτευσα ποτέ; Ε; Πες μου! Τώρα όμως μεγάλωσες, ρε μπαγάσα, κοντεύεις να με περάσεις στο μπόι, πες μου λοιπόν αντρίκια, τι θέλεις κι εγώ θα κάνω ό,τι περνά απ’ το χέρι μου. Φτάνει να μη μ’ απογοητεύσεις κι εσύ… Τι είναι; Αυτοκίνητο;

Όχι, ρε πατέρα, ασ’ το σου λέω…

Τι άστο και άστο, αντρίκια είπαμε, τι είναι; Τζιπ, εξωλέμβιο τι; Μπας κι έχεις κάνει τίποτα, μπας και χρωστάς λεφτά; Δημήτρη, κοίταξέ με… Αν δε βοηθήσει ο γέρος σου, τότε ποιος…;

Δεν μπορεί να βοηθήσει ο γέρος μου, το καταλαβαίνεις; Ούτε αυτός ούτε κανένας. Δεν μπορείς να μου αγοράσεις αυτό που θέλω, δεν μπορείς να τ’ αγοράζεις όλα… Και το πιο αστείο, ξέρεις, είναι ότι το είχες -αυτό που θέλω περισσότερο από κάθε τι το είχες κάποτε στα χέρια σου, αλλά δεν ήταν… δεν ήταν στους στόχους σου…

Τι λες τώρα;

Τον κόσμο θέλω, πατέρα, μπορείς να μου αγοράσεις τον κόσμο; Όχι. Ούτε και να τον φέρεις πίσω μπορείς. Κείνον τον κόσμο που σου χάρισε ο δικός σου πατέρας, κείνον τον κόσμο που τόσο μας έχεις παινέψει: στα δικά μου τα χρόνια και στα δικά μου τα χρόνια! Πού είναι κείνος ο κόσμος λοιπόν; Αφού ήτανε τόσο καλύτερος από τούτον εδώ, γιατί δεν μας τον φύλαξες… λίγο, ένα τόσο δα, να ‘χουμε κάτι να φανταζόμαστε και να παίρνουμε δύναμη, πατέρα, κάτι να περιμένουμε και να γουστάρουμε… κάτι όμορφο ρε πατέρα… όχι αυτά τα χάλια…. Όχι αυτά τα σκατά…

μια απόλαυση

-Τι ώρα είπαν ότι θα 'ρθουν;

-Γύρω στις εννιά. Ετοιμάσου.

-Από τώρα; Αφού ξέρεις, όταν λέει η φιλενάδα σου εννιά σημαίνει καλές έντεκα.

-Η φιλενάδα μου;;

-Ε, τι να πω, η φιλενάδα μας; Η Καίτη, τέλος πάντων. Φιλενάδες δεν είστε;

-Όρεξη έχεις μου φαίνεται...

-Καλά εντάξει, πάλι θα μου πεις για...

-Ε, ναι, πάλι θα σου πω. Το ξέρεις το πρόβλημά μου.

-Έλα μωρέ. Αφού είναι καλά παιδιά. Και ταιριάζουμε. Θα πιούμε το κρασάκι μας, θα παίξουμε τη μπιρίμπα μας...

-Θα φλομώσουμε το σπίτι στο...

-Ωχ, μην αρχίζεις! Θ' ανοίξουμε λιγάκι το παράθυρο. Δεν είναι πια και τόσο τρομερό για ένα βράδυ.

-Για μένα, είναι. Ξέρεις πως έχω πρόβλημα. Κι όχι τίποτ' άλλο, σε παρασέρνουν και σένα και θα το ξαναρχίσεις, τόσο αγώνα που έκανες για να το κόψεις!

-Μη σε νοιάζει για μένα μωρό μου, ο άντρας σου είναι βράχος. Πού στο διάολο... Το μυστικό είναι να το ελέγχεις. Κι αν κάνεις και κανένα μια στις τόσες δεν έγινε και τίποτα. Μια απόλαυση είναι. Να τα κόψουμε όλα δηλαδή; Γαμώτο μου, πού τους βάζω τους αναπτήρες; Έχεις φωτιά;

-Πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Απόλαυση-ξεαπόλαυση, η βρώμα είναι βρώμα. Κι ύστερα, τι απόλαυση είναι αυτή, όλη την ώρα με την μαλακία στο στόμα; Να κάνεις ένα με το ποτό σου, πάει στο διάολο. Αλλά να κουβαλάς πακέτο... είναι μαλακία. Συγγνώμη, αλλά είναι μαλακία. Χλάτσα-χλούτσα όλη την ώρα!

-Σου είπα: το παν είναι να το ελέγχεις. Και για τη βρώμα μη σε νοιάζει, θα τους πάρω να βγούμε στη βεράντα.

-Να βγείτε να γίνετε αρχαίοι, σας χρειάζεται! Κι εγώ να βάλω ένα μανταλάκι στη μύτη, να μη μυρίζω τα χνώτα σας. Νομίζεις ότι τα ξέχασα; Που πήγαινες να με φιλήσεις και μου 'ρχόταν εμετός; Άσε πια εκείνα τα ρούχα. Να πλένω-να πλένω και να μην ξεβρωμίζουν...

-Ε, αυτό είναι δικό σου κόλλημα. Κανείς άλλος δεν έχει πρόβλημα με τα ρούχα.

-Ναι, βγάλε με και προβληματική από πάνω. Πες με πάλι υστερική!

-Σσστ! Κάτι ακούω. Νομίζω πως ήρθανε... Όχι, ο διπλανός είναι.

-Να σου πω... Πώς σου φαίνομαι;

-Τι; Α... εεε...

-Καλέ αυτός έμεινε κάγκελο! Τόσο χάλια είμαι;

-Μωρέ, κούκλα είσαι... Αλλά αυτό το... Πότε το πήρες αυτό;

-Χτες. Δεν είναι καλό; Πίστευα πως θα σ' αρέσει.

-Μ' αρέσει... Αλλά μες στο σπίτι; Θα λέει η Καίτη ότι προσπαθείς να καυλώσεις τον άντρα της.

-Τι λες! Τόσο σέξυ είμαι; Εσύ δηλαδή τώρα... για να δω...

-Ε, σταμάτα!

-Γιατί μωρό μου, αφού σε βρίσκω ντούρο... Να σου πω, κοίτα αυτό το φερμουάρ, κάνεις μια έτσι και...

-Χριστέ μου! Ω, ρε μάνα μου!!!

-Δεν μου λες, άλλο από Χριστούς και μανάδες έχει το ρεπερτόριο;

-Μα... ωχ, τι να πω; Έχω μείνει άφωνος. Μωρρρό μου!

-Βλέπεις τι έχανες τόσον καιρό με τη βρώμα;

-Ποια βρώμα;

-Τη βρώμα και τη δυσωδία! Άκου να σου πω... σ' αρέσει αυτό που πιάνεις, ε; Ωραία, πάρε όμως τώρα τα χέρια σου γιατί ανεβαίνουν. Ωχ, έφτασαν, μαζέψου!

-Πούστη μου!

-Βρε καλώς τα παιδιά! Τι κάνεις Καίτη; Αργύρη;

-Τι γίνεται ρε παιδιά; Τι κουβαλήσατε πάλι;

-Αγάπη μου, απ' τη Χαρά, το συνηθισμένο. Είναι στρωμένο το τραπέζι; Ετοιμαστείτε να σας πατήσουμε.

-Καθίστε. Τώρα θα στρώσουμε...

-Κάτι καλό μυρίζει!

-Ωχ, οι πίτσες! Τρέχω!

-Τι κάνατε πάλι ρε παιδιά; Ένα κρασί δεν είπαμε;

-Ε, και κάτι να το συνοδέψουμε... Να σου πω, Αργύρη...

-Έλα.

-Αν είναι για το άλλο... αν θέλουμε να μασήσουμε, λέω, πάμε έξω στη βεράντα. Ξέρεις, τη Γιωργία την ενοχλεί...

-Ποιο πράμα; Α, τι, το μάσημα λες; Τώωωρα! Καλά, από πότε έχουμε να βρεθούμε; Το χουμε κομμένο δυο μήνες.

-Τι λες; Μπράβο ρε παιδιά!

-Τι ακούω, κόψατε το μάσημα;

-Ε, ναι, καιρός ήτανε... Παστουρμάς, τέλος! Μαχαίρι, μιλάμε.

-Έλα ρε, μπράβο! Εδώ που τα λέμε, μια απόφαση είναι. Πήρατε τσίχλες ή...

-Όχι μωρέ, τι τσίχλες και μαλακίες, είπαμε θα το κόψουμε και το κόψαμε!

-Ε, πώς, δεν είναι εύκολο πράμα! Άλλοι προσπαθούνε χρόνια... Όπως και να το κάνεις, είναι εξάρτηση. Κι αυτά που λένε ότι βάζουνε μέσα... για να εθίζεσαι...

-Μωρέ, όταν έκανα εγώ το τεστ κοπώσεως... Και είδα και τις εξετάσεις... Οι αρτηρίες, ρε μαλάκα, ενενηντατόσο τοις εκατό φραγμένες. Αυτό το πράγμα είναι σκέτη χοληστερίνη! Το κοψα και βρήκα την υγειά μου, ανάσανα. Ασε η τσέπη!

-Και η βρώμα...

-Η βρώμα; Ποια βρώμα;

-Άσε μας ρε Γιωργία με τη βρώμα!Έτσι είναι οι απολαύσεις... Και τζατζίκι να φας, βρωμάς!

-Ε, να φας, αλλά όχι όλη την ώρα! Στους δρόμους, στις καφετέριες, στις τράπεζες, ο παστουρμάς, χλάτσα-χλούτσα, χλάτσα-χλούτσα... Στις εφορίες...

-Ναι, οι εφορίες μας μάραναν! Τα παιδιά, σου λέει το κόψανε. Τέρμα! Να πιούμε να το γιορτάσουμε. Φέρε ρε αγάπη μου το κρασί.

-Ναι, Γιωργία... και κανένα τασάκι.

-Ωχ, με συγχωρείτε ρε παιδιά. Το πήρα να το αδειάσω. Ορίστε.

-Μπα τι βλέπω, πουράκι;

-Ε, ή κάνουμε ή δεν κάνουμε! Της Καίτης δεν της αρέσει, είναι λέει βαρύ. Πάρε να δοκιμάσεις. Πάρε κι εσύ, Γιωργία... Ποιος κάνει φύλλα;

-Φχαριστώ Αργύρη, εγώ το στριφτό δεν το αλλάζω.

-Ρε συ, Αργύρη! Ωραίο πράμα ρε! Αλλά θα κοστίζει...

-Δε βαριέσαι, φίλε. Μια απόλαυση είναι. Μας έχουνε βάλει στο λούκι και τρέχουμε. Να τα κόψουμε όλα δηλαδή; Ανακάτεψα, θα κόψεις; Ε, καλά δεν λέω; Μια απόλαυση μας έμεινε -κόψε Γιωργία- να την κόψουμε κι αυτή;