23 Νοε 2008

ο τρελός σώζει τη βασίλισσα




Είμαι ένα τέρας. Ένα ελεεινό τέρας που πρόδωσε όσους τον εμπιστεύτηκαν -το βασιλιά του, τους συμπολεμιστές του, τους όρκους του. Εγώ, ο επικεφαλής της επίλεκτης ανακτορικής φρουράς, ο ήρωας της μεγάλης διαγωνίου που μέχρι χτες όλο το στράτευμα έπινε στ' όνομά του νερό κι από σήμερα φτύνει.. Που ήμουν έτοιμος να πέσω στο πεδίο της μάχης για την τιμή της παράταξής μου.. ποια μάγια μ' οδήγησαν εδώ, στις εσχατιές του βασιλείου, στο πικρό ανάθεμα;

Μέσα στη νύχτα ήρθε το μαύρο μαντάτο της καταδίκης σου κι ως το ξημέρωμα οργιάζανε τα διαβιβαστικά και οι φαντασίες. Ύστερα, η άκρως απόρρητη επιβεβαίωση της επικείμενης ανταλλαγής σου με τη λευκή μέγαιρα. Για το συμφέρον, λέει, της παράταξης, ένα μικρό τακτικό πλεονέκτημα, την -ίσως και υπό προϋποθέσεις- πολυπόθητη νίκη. Ποια νίκη; Τι αξία έχει μια τέτοια νίκη; Τι νόημα θα είχε η κυριαρχία σ' έναν κόσμο γεμάτο άθλιους λεγεωνάριους, που η ανάσα τους μαρτυρά νοθευμένο ρακί και τα βρωμερά βρακιά τους απλησιά κι ονειρώξεις;

Τρελός, με μάτι θολό κι αποκοτιά περίσσια έσπασα τις εχθρικές γραμμές, εκεί, στην άκρη της πτέρυγας που μ' είχανε οδηγήσει τα λάθη του άξιου επιτελείου μας. Διέσχισα βουνά και πεδιάδες στρωμένες κουφάρια, νηστικός, ξέπνοος, μ' έναν καημό, να προλάβω. Να προλάβω τι και πώς, αν με ρωτούσες δεν ήξερα -μονάχα τα μάτια σου. Μ' αυτό το βλέμμα.. το γεμάτο θαυμασμό κι ευγνωμοσύνη, τότε που μπήκα μπροστά σε κείνον τον ιππότη, τη μια φορά που ειδωθήκαμε. Μέρες και νύχτες να με ζεσταίνει η λάμψη του και η φωνή που άκουγα κρυμμένος κάτω απ' τα παραθύρια σου κι έλεγα πως τραγουδά μόνο για μένα.

Έβαλα σπιούνους, λάδωσα φτωχούς πεζικάριους, λούφαξα σε στοές του πύργου σου δυσοίωνες και διαδρόμους, προσμένοντας την κατάλληλη στιγμή. Κι εκεί, στο παραένα, την ύστατη τη σκοτεινή σου ώρα, προδομένη από τύρρανο ανάξιο και από φίλους και δικούς παρατημένη, έχοντας αποδεχτεί την άχαρη μοίρα σου σ' ένα παιχνίδι εξουσίας που δεν σε αφορά, εσένα που ' σουνα πλασμένη για τις χαρές του έρωτα κι έγινες πολεμίστρια δεινή με το μαστό κομμένο, σε βρήκα. Σα δαίμονας βγήκα μπροστά σου, άσκημος και ζωώδης, στ' άδυτα μέσα των αδύτων, την κάμαρή σου, μανιασμένος για επιβίωση. Σε πήρα στα χέρια μου. Πάλεψες κι αντιστάθηκες, εκλιπαρώντας να σ' αφήσω μ' αξιοπρέπεια ηρωίδας να πέσεις, θυσία στο βωμό της τιμής και της δόξας του αφεντός σου. Δεν σ' άφησα. Με τ' αυτιά κλειστά και με τα μπράτσα κλειδωμένα στο μισόγυμνο κορμί, σα ντροπιασμένη παλλακίδα σ' έσυρα λιπόθυμη.

Και τώρα σ' έχω εδώ, κυρά, στα τρύπια χέρια μου. Σ' αυτών των δίσεχτων καιρών την καταιγίδα, ένα χωριατόπαιδο π' ονειρεύτηκε δόξες και τιμές κι ήρθε η ζωή και του απόθεσε εκεί δα μία βασίλισσα. Τα δάκρυά μου σου μουσκεύουνε τα χείλη - σκιάζομαι μην ξυπνήσεις και με δεις τον ατρόμητο να κλαίω πάνω σου γονατιστός σαν παιδαρέλι.

Αν με περιφρονήσεις, αν με σιχαθείς, είμαι χαμένος.




η εικόνα, αλιευμένη στο διαδίκτυο χωρίς γνώση άλλων στοιχείων

15 σχόλια:

Δανάη είπε...

Συγκινήθηκα, Τρελέ, ...συγκινήθηκα...

Καλά να είσαι και καλή μέρα να έχεις...

Φαιδρα Φις είπε...

όποιος δείχνει τα δάκρυά του είναι ακόμα πιο γενναίος...

συγκίνηση καταθέτω κι εγώ

σας φιλώ

trelos είπε...

Δανάη, είναι πολύ σημαντικό αυτό για μένα

να 'χεις κι εσύ μια πολύ όμορφη μέρα

trelos είπε...

φαίδρα, η γενναιότητα είναι το τελευταίο μας καταφύγιο

σας ευχαριστώ, σας φιλώ κι εγώ

Ιάκωβος είπε...

ωραίο ταξίδι, ανέβηκα κι εγώ, φίλε τρελέ.
να είσαι καλα

Churchwarden είπε...

Tαυτίστηκα, τρελέ. Επιθυμώ όμως να δώσω μιαν απάντηση.

"Τι νόημα θα είχε η κυριαρχία σ' έναν κόσμο γεμάτο άθλιους λεγεωνάριους, που η ανάσα τους μαρτυρά νοθευμένο ρακί και τα βρωμερά βρακιά τους απλησιά κι ονειρώξεις;"

Αποστερημένη από κάθε νόημα, η κυριαρχία πάντοτε ηδονίζει. Ακόμη κι αν κάθε κίνητρο εκλείπει, η ηδονή κινεί. Χημειοτακτικά.

trelos είπε...

Ιάκωβε, τα δικά σου δεν πάνε πίσω. Κακοπερνάς, ως συνήθως.. :)

καλό βράδυ

trelos είπε...

Δημήτρη, δύσκολο θέμα έθιξες, όχι ότι δεν έχεις δίκιο

Κι ο φτωχός τρελός, όταν ξεκουραστεί και ηρεμήσει, μπορεί ν' αρχίσει ν' αναρωτιέται για των ίδιων του των πράξεων το κίνητρο: είναι η έλξη του φύλου, είναι αηδία για το ρόλο του μέσα στο παιχνίδι, είναι κάποιου είδους αίσθημα δικαιοσύνης ή το ηδονικό που αναφέρεις καθώς βιώνει ο ίδιος το αίσθημα του κυρίαρχου;

ίσως λίγο απ' όλα, ποιος μπορεί να πει..

καλό βράδυ

kostaslogh είπε...

"Μονάχα ετούτον τον Τρελό μου θα κρατήσω"
που προσπαθεί πίσω απ΄την τρέλα του να κρύψει ,
μία καρδιά που τά χει τετρακόσια...
..και βάλε!

trelos είπε...

Κώστα, το ποίημα που αναφέρεις είναι η αιτία πίσω από το όνομα. Ο Αναγνωστάκης είναι κάτι σαν νονός μου δηλαδή :)

kostaslogh είπε...

Επί ένα χρόνο περίπου ,μόλις άκουγα το
"έλα να παίξουμε" στο ράδιο τό γυρνούσα
πρίν πάει παρακάτω,κάτι μου έφερνε προς το γελοίο.
Κάποια μέρα (ήμουν μακριά και δεν έφτανα)
λέω άς το ακούσω ολόκληρο το ρημάδι να δούμε τι λέει.
..και σαν να ξύπνησα από λήθαργο και είδα
μπροστά μου τα αγαπημένα μου πρόσωπα!Το λάτρεψα και ήταν η αιτία να αρχίσω να σκαλίζω τη βιβλιοθήκη ,Καβάφη ,Γώγου ,Καβαδία και ότι άλλο υπήρχε.πέφτω μετά πάνω στο Στιχάκια
στη Μαργαρίτα κι εσένα τέλος το κερασάκι!
Κι έγραψα ύστερα τον πρώτο μου στίχο!
Άρα εγώ τον έχω σαν πατέρα και συγχώρα μου το θράσος!

trelos είπε...

Ποιο θράσος; όλοι εδώ γύρω τους ίδιους πατεράδες και τις ίδιες μανάδες πάνω κάτω έχουμε

καλό βράδυ αδερφέ, καλό ξημέρωμα..

Jerachin είπε...

Ειμαι ακομα εκει,συγκινιμενη αποσβωλομενη,ερωτευμενη..

Να σαι καλα, ευχαριστω..

trelos είπε...

ιερακίνη, είναι δύσκολα εκεί και επικίνδυνα -αλλά και πού δεν είναι..

εγώ σ' ευχαριστώ για το σχόλιο, καλώς ήλθες

Μαρία είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.