"..ήμουν κι εγώ στον πόλεμο τοξότης.."
Γ.Σεφέρης, Ελένη
αλήθεια.. μ' άστρα στολισμένη και μια ολόλαμπρη
σελήνη κρεμασμένη στο λοβό της
με μάτια-εξάντες τη ζητούσες και μυαλό
που η Λύρα πλάνευε και θάμπωνε ο Βοώτης
αλήθεια.. μήτρα χάος απύθμενο βαθύ
θεά με τ' άπειρα τα χέρια και με τ' άξια
σπαρμένη μάγια την περίμενες να 'ρθει
κι ήρθε στα μαύρα τυλιγμένη της μετάξια
θεά με τ' άπειρα τα χέρια και με τ' άξια
σπαρμένη μάγια την περίμενες να 'ρθει
κι ήρθε στα μαύρα τυλιγμένη της μετάξια
αλήθεια.. στα έγκατα του Λόγου τα κενά
η "μια και μόνη" που ζητάς μες στο κορμί της
καρτέρια στήνοντας δολώνοντας και να
ξάφνου μια λάμψη ...ίσως διάττων ή κομήτης;
η "μια και μόνη" που ζητάς μες στο κορμί της
καρτέρια στήνοντας δολώνοντας και να
ξάφνου μια λάμψη ...ίσως διάττων ή κομήτης;
όχι! την ώρα που ηδονίζεσαι πνιχτά
(οι Ποσειδώνες να 'ναι; Να 'ναι οι Αιόλοι;)
γαλέρες στέκουν αραγμένες στ' ανοιχτά
τα ζάρια ρίχνονται κι η Σμύρνη καίγεται όλη
αγνώστου, the great fire of London
10 σχόλια:
Ποιος να θυμηθεί να κοιτάξει τα άστρα, τρελέ;
Ποιος να πλανευτεί από τη Λύρα
τη στιγμή που τα ζάρια ρίχνονται
και η Σμύρνη καίγεται;
Ποιος, αλήθεια;
Κι όμως... τέτοιες στιγμές τα χρειαζόμαστε
για να μην μας αποτραχύνει το τόξευμα.
ουτοπία, ασφαλώς τα χρειαζόμαστε..μόνο που την ώρα που στοχεύουμε αλήθειες μακρινές, κάποιοι καίνε αυτήν γύρω μας
ωραία η νέα εικονίτσα, τι λες παίζουμε; θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου :)
Η γενναιοδωρία σου, προφανώς, επιβεβαιώνει την τρέλα σου...
Πες πως δέχομαι την προσφορά σου...
Τι σε κάνει να πιστεύεις πως ξέρω να την χρησιμοποιήσω;
βασίζομαι ότι δεν, ακόμα κι αν ξέρεις..να μου τη φυλάξεις θέλω μόνο
Πως θα μπορούσα να τη φυλάξω, τρελέ;
Ένας φύλακας δεν διαφέρει από μια φυλακή.
Άλλωστε, τη βασιλική της υπόσταση τη 'χρωστά'
στην ευθραυστότητα που προξενεί
η ελευθερία σε συνδυασμό με την τόλμη.
Τη σκέψη μου, τρελέ.
Σ' ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη που δείχνεις.
"Ένας φύλακας δεν διαφέρει από μια φυλακή"..σωστά, πολύ σωστά
και τη δική μου σκέψη, ουτοπία, αν έχουμε κάτι να πετάει είναι αυτό
εννοώ πως αν η αφορμή δόθηκε από τον Σεφέρη...είναι υπέροχο
το ζηλεύω
τιμή μου, φαίδρα, αν και έχει χαθεί κάτι απ' το συλλογισμό σου
τη βασική αφορμή έδωσε η επικαιρότητα..την Ελένη του Σεφέρη την "κουβαλώ" απ' την εφηβεία μου -μαζί με τα επιφάνια και το ρέιβεν υποστηρίζουν μηχανικά την αναπνοή μου
H Σμύρνη καίγεται μα η Χίος ανθίζει!
Νά σαι καλά Αντώνη κι ας πονάει η Σμύρνη....
Δημοσίευση σχολίου