φως

κάθε που νυχτώνει ένα υποβρύχιο αλλάζει ρότα
έρχεται πάνω μας το ξέρεις αγάπη μου είναι η ώρα
τότε που οι γραμμές γίνονται πιο στρωτές κι οι ήχοι αμβλύνονται
και πελάγη απρόσιτα
φυλακίζουν τα "όχι" που μού 'στελνες πάντα κουβέντες μισές

(μια τέτοιαν ώρα σε θυμάμαι στη βροχή
πίσω από την κουρτίνα του νερού σαν μέσα σε όνειρο
με γερακιού κραυγή να χαμηλώνεις και μ' ορμή να υψώνεσαι
ματωμένη κρατώντας στα νύχια σου τη φωνή μου)

τούτη λοιπόν αλήθειες μου (ο χρόνος τρέχει) είναι η ώρα
που τη σφύρα μου ρίχνω με δύναμη στου άκμονος τη σιγή
σαν τους ψαράδες π' απλώνουνε δίχτυα στο σύθαμπο
ή σαν τον γέρο που φύλαξε στο στρώμα του ένα πυρωμένο κάρβουνο
και ονειρεύτηκε φως

πρωτοδημοσιευμένο στη σκακιέρα

ρεστία

σειρήνες στήσανε χορό μεσονυχτίς
πού πας κορμί χωρίς φανάρια στα πλευρά σου;
του πόντου χρόνια σε ταξίδευε ο ιχθύς
τώρα στης Άσσου τις ακτές πίσω ξεβράσου

σε ποια αβαθή να σ' αποθέσω και ποια γη
-εστία ν' αξίζει του άγριου νόστου σου τον οίστρο;
ρεστία, είπαν, τον παράσυρε να βγει
για να σαλπάρει πάλι αυγή με τον μαΐστρο

την καραβίσια που ακολούθησες μαϊμού
ψηλά στα ξάρτια, Μπελατρίξ και Λαμπαδία
καρφώνω μ' ένα παλινώριο του καημού
μνήμη δασκάλου, Νικολάου Καββαδία

παιδευτικόν

μην κάνεις θόρυβο γκρινιάζουν οι γειτόνοι

μην βλέπεις όνειρα κοιμούνται οι διπλανοί

μην ξεπορτίζεις απ' το σπίτι όταν νυχτώνει

ειν' ένας λύκος που αγοράκια αποπλανεί

μην σε πετύχει και μετά ποιος σε γλυτώνει

κλείσε την πόρτα και μη βγεις ό,τι κι αν γίνει
άκουσε αυτών που σ' αγαπούν τις συμβουλές
αλλιώς -θυμήσου- τιμωρία και καταισχύνη
για να προσέχεις τα που κάνεις και που λες
ώσπου να γίνεις ακριβώς όπως εκείνοι

και μην ξεχνάς πως είναι η νιότη σου πλυμένη
κι αν τη φοράς δεν θα 'χεις νιότη καθαρή
σιδερωμένη στο συρτάρι σου κρυμμένη
γιατ' είναι η άλλη που η καρδιά σου λαχταρεί
έξω στον ήλιο στο σκοινί πυρπολυμένη

στον υιό τρελό

ανεπίδοτο

Μέρες δίχως ήλιο, πού ν' απλώσω τα γράμματα;
Στέγνωσαν μέσα μου τα ζήτα, ζάρωσαν,
μείναν τα μη σου μισά, ηττημένα τα ήτα

Καθένας -λένε- σέρνει έναν μικρό σταυρό
κι εγώ τον τρόπο που με φιλούσες

η αναστολή

κάποιοι θα πουν πως βγήκε μέσα απ' τις οθόνες
κι άλλοι για δίκαιη θα μιλήσουν τιμωρία
για οργή Θεού για των ανθρώπων τη μωρία...
θα 'ρθούνε μέρες τρομερές αδελφοκτόνες

μα εκεί που θά 'λεγες πως πια δεν μας ξεπλένει
τίποτα μες απ' τα ερείπια και τις στάκτες
θ' ακούσεις πάλι τη Μυρτιά ή τους Λιποτάκτες
τους Αχαρνής το Κούρο Σίβο την Ελένη

και ω! του θαύματος αυτού του σωτηρίου
δάκρυα θα πνίξουνε τα μάτια του θηρίου
κι αναποφάσιστο θα στέκει εδώ πιασμένο

θαρρείς σε δίκτυ τόσο τέλεια υφασμένο!
θα πει "εκτελούσα απόφαση δικαστηρίου"
και θα γυρίσει για να φύγει ντροπιασμένο

η εικόνα από το υπέροχο "le surcis" του J.-P. Gibrat