έκσταση

Κάποιος μου το ‘πε για τον πόθο
Θεριό ανήμερο
Στης σάρκας τη χαρά δεν ξεδιψαίνει
Σαν τη φωτιά που απ’ τη φωτιά αφανίζεται,
στον πόνο τον παροξυσμό γυρεύει.

Έτσι κι εγώ,
στου πάθους πάνω την παραφορά ονειρεύτηκα
Το χέρι σου που κράταε το μαχαίρι
για χάρη μου.
Όχι για να μου φέρει λύτρωση
(το χλιαρό, τον εύκολο τον πόνο του θανάτου)

Του χωρισμού την κόλαση ονειρεύτηκα
και ζωντανός να καίγομαι
Για χάρη σου…

πρωτοδημοσιευμένο στη σκακιέρα
η εικόνα από το flickr

διάφανη

πώς το λέγαν εκείνο το νησί;
φορούσες ένα σκοτάδι διάφανο σαν φως της αβύσσου
σειρήνα της πλώρης ακίνητη με το βλέμμα εμπρός
στην ξηρά που σιμώνει απαλά με των γλάρων τα πείσματα

οι τόποι πώς δείχνουν αλλιώτικοι είπες το σούρουπο
δίκοπες λέξεις λεπίδες γυμνές με το πόδι μετέωρο
(τα δάχτυλά του κλειστά μικροί ψαράδες παράξενοι)
στιγμιαία μετέωρο μ' ένα ανατρίχιασμα στην υγρή επαφή
και μια αγωνία ψυχρή μες στων ματιών σου το άδυτο
έτσι καθώς αργά βυθίζεσαι μισή στο νερό
καθώς αργά βυθίζεσαι στη σιωπή και στου χρόνου τον όλεθρο

κι εγώ, ποιος μές στο διάφανο σύθαμπο ήμουν εγώ
με τα μαύρα πανιά και τα μάινα ποιος ήμουν
καθώς την πλάτη γυρνάς και τι χρώμα έχουν οι στάχτες στα μάτια σου
το βουβό μέσα παράπονο η πληγή σου τι χρώμα
καθώς στρέφεις και φεύγεις όλη ένα χρώμα δεν ήμουν εγώ
πολεμιστής δεινός χρισμένος ανόητος δεν ήμουν
με των γεμάτων ιστίων μου την άγρια βιασύνη
μ' ένα νήμα στα χέρια δεν ήμουν κοριτσίστικα όνειρα
εγώ στην πλώρη κοιτώντας εμπρός πάντα εμπρός στο τρεμάμενο σούρουπο
στη σιωπή να μακραίνεις ξανά και στου χρόνου τον όλεθρο

καθώς φεύγεις κι απλώνεις

κι όλη διάφανο γίνεσαι σύθαμπο

η εικόνα από σχέδιο του Παναγιώτη Βασιλάκου, υπάρχει "απείραχτη" εδώ

απολογία

Λοιπόν δεν σε συνάντησα ποτέ Οδυσσέα
Κι όχι μονάχα εσένα μα
ούτε κείνη που για χάρη της σ' έκαψε η θάλασσα
Μήτε κι αυτή
που σε καρτέρεψε τις νύχτες βογγώντας
μονάχη ψελλίζοντας λόγια βραχνά
Δεν άγγιξαν τα χέρια μου κουπί
τ' αυτιά μου με κερί ως το τέλος
τραγούδι δεν άκουσαν

Μόνο το τόξο μέσα φύλαξα
στην αποχή μου
κι ένα λουλούδι που ίσως κάποτε
κάπου σε κάποια είχα σκοπό

η εικόνα, του αγαπημένου Milo Manara