μεσιτεία

σ' αυτό λοιπόν τον ουρανό σε ξαναβρίσκω
και στα σύννεφα
αλλοτινή ομορφιά που να με κάνει θρήσκο
διακινδύνευα

καθώς τον οίνο της γλυκά να μεταλάβω
με προέτρεπε
μ' από τον άρτο της αντίδωρο να λάβω
δεν επέτρεπε

μες στο σκοτάδι να σκαρφάλωνα και πάλι
ακροβάτης σου
πατρόνα η νύχτα να πληρώσω να με βάλει
στο κρεββάτι σου

Salvador Dali - Young Virgin Autosodomised by her Own Chastity

ρέντα

Ξανά στο ίδιο το παιχνίδι κολλημένος
Ζητάω φύλλο κι ας μην ξέρω ποιος μοιράζει
Παίξε τα ρέστα σου ρε μάγκα, δεν πειράζει
Έτσι κι αλλιώς, απ' την αρχή ήσουν ξοφλημένος

Κι εσύ, θεά! Στα κόκκινα ντυμένη σαύρα
Την τελευταία σου θυμάμαι την κουβέντα
Καθώς ανοίγεις τα χαρτιά σου, όλα μαύρα
"Πες πως ποντάρισες για πλάκα κι είχες ρέντα"

Μα εμένα αρρώστια μου το μόνο που με νοιάζει
Αυτό το γέλιο μες στα μάτια σου που παίζει
με τη φιγούρα που 'χει μείνει στο τραπέζι
Ειν' ο βαλές σου και νομίζω πως μου μοιάζει

η εικόνα από εδώ

σημαίνουσα γραμματική

μια μέρα το χρόνο
μιλά στον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο
τη μοναξιά τη γενική επικαλούμενος την απόλυτο
αμεριμνησία
κάθε ανώμαλο τύπο κάθε απρόσεκτο ολίσθημα ανασυντάσσοντας
της λογικής
κάθε αναγραμματισμό αποποιούμενος
της οδύνης

εκεί
το είδωλό του αίφνης αντισφαιρίζοντας
ανεβαίνει επιθετικά στον καθρέφτη
κι απ' τη μικρή τη χαραμάδα ακτινίζεται
σ' έναν κόσμο αμφίπλευρα φωτισμένο
όμως ποιος
με συνδέσμους κρυφούς και προθέσεις
αγνές προσεγγίζει φαντάσματα;
με φωνή παθητική ποιος τολμά
ν' απαγγέλει ονόματα
τα πρόσωπα όλα διά μιας παραθέτοντας
του ενικού του;

Francis Piccabia, I see again in memory my dear Udnie (1914)

έκσταση

Κάποιος μου το ‘πε για τον πόθο
Θεριό ανήμερο
Στης σάρκας τη χαρά δεν ξεδιψαίνει
Σαν τη φωτιά που απ’ τη φωτιά αφανίζεται,
στον πόνο τον παροξυσμό γυρεύει.

Έτσι κι εγώ,
στου πάθους πάνω την παραφορά ονειρεύτηκα
Το χέρι σου που κράταε το μαχαίρι
για χάρη μου.
Όχι για να μου φέρει λύτρωση
(το χλιαρό, τον εύκολο τον πόνο του θανάτου)

Του χωρισμού την κόλαση ονειρεύτηκα
και ζωντανός να καίγομαι
Για χάρη σου…

πρωτοδημοσιευμένο στη σκακιέρα
η εικόνα από το flickr

φεγγάρια

που λες τυχαίνει τ' αστροφώτιστα τα βράδια
του Ιουλίου εκεί που κάθομαι στου Στράτου
(για να ξεφύγω λίγην ώρα απ' τα τετράδια)

να νιώσω πάνω μου το φως του να προβάλλει
κάποιο φεγγάρι που περνά με τη σειρά του...
ξέρω πως φτάνει να σηκώσω το κεφάλι

για να το δω -τα πλευρικά του τα φανάρια
πλάι με τ' άλλα καθώς έρχεται να δέσει
στις αποβάθρες που σκαλώνουν τα φεγγάρια

και λέω τι όμορφες κι αδέξιες σαν φαντάροι
στην πρώτη έξοδο οι ζωές που ψάχνουν θέση
σπρώχνοντας κάποτε το Βέγα ή τον Αντάρη

μ' ένα κρασί όπως εγώ ή με μια μπύρα
μ' ένα τσιγάρο ένα φιλί ή κάποιο αστείο
και της ζεστής ζωές ανάσας τους την πύρα

τ' αύριο ξορκίζοντας παρέες ή ζευγάρια
μα πάντα μόνες τους την ώρα του αντίο
ζωές κατάφωτες σαν πλοία και σαν φεγγάρια

στο Στράτο, για το μεράκι του