ενοχή

Είδα το φόβο της ψυχής να εξαπλώνεται
Καθώς η νύχτα μασκαρεύονταν σε μέρα
Το θρήνο άκουσα απ' το χώμα να υψώνεται
Μες απ' της γης τον κουρνιαχτό στο γκρίζο αέρα

Είδα τα μάτια του θηρίου, το χνώτο μύρισα
Είδα πολέμους και φωτιά και δυστυχία
Κι είδα τον ένοχο μα ευθύς την πλάτη γύρισα
Όπως πετάς τα επιβαρυντικά στοιχεία

Είδα το μαύρο αστέρι κι είδα τα ερείπια
Φώναξα "ποιος" και μου γελάσανε δυο γέροι
Μες στα χαλάσματα αυτοί παίζανε σα νήπια
Ήσουν εσύ κι εγώ αδερφέ μου χέρι-χέρι

εικόνα: Η. ROBERT (1733-1808), Imaginary View of the Grande Galerie in the Louvre in Ruins (musee du Louvre)

αναφορά

πίσω από τούτα τα λευκά
το χάος σε υποδέχεται ολάνθιστο
μυρίζει το χώμα φωνές
και μικρές πυρκαγιές σημαδεύουν ψηλά
τ' ουρανού τα περάσματα

εκεί ανοιχτή
ξεχασμένη χρόνους πολλούς να χτυπά
στους ανέμους τη βρήκες τη θύρα
του ανέγγιχτου

τούτες οι πέτρες που αγγίξαμε
οι πέτρες που ξεβάψαν φως πάνω στα σκονισμένα ρούχα μας
κι όλα τα γέλια κι οι πίκρες και τα μικρά ωσαννά
όλα τα "χάιντες" που ξοδέψαμε στου χρόνου ζεμένοι
το άροτρο

με το βήμα πάντοτες αλαφρύ μην και ξυπνήσουν τα πέλαγα

όλες οι αγρύπνιες μας κι οι μουσικές και τα λόγια
πρόσφορα που ζυμώναμε ολονυχτίς
να βρούνε τα παιδιά αντίδωρο να πιστέψουν
στην άνοιξη

ήταν εκεί

μα δεν ήταν
στοιβαγμένα με τάξη και σπουδή περισσή
αυτά
σαν ερώτων σημάδια στα παλιά μας τετράδια
η καρδιά που ζητούσε
με τα φτερά να χτυπάν
είπες δεν ήταν
στους ανέμους εβγήκες ξανά και στη θήρα
του ανέγγιχτου

έτσι απλά κοιτάζοντας
πέρα απ' το πέρα πίσω απ' το πίσω

πίσω από κείνα τα λευκά όπου το χάος σου εμφανίζεται
ολάνθιστο

πίσω απ' τα γέλια και τις πίκρες και τα μικρά ωσαννά

πίσω απ' τα χάιντες που ξοδέψαμε στου χρόνου το άροτρο

πίσω από τις μουσικές κι από τα λόγια μας πίσω
από τις πέτρες που ξεβάφουν φως στα σκονισμένα μας όνειρα

και πίσω

από κάθε στροφή

όπου κεφαλαίο καραδοκεί

το φεγγάρι

δεσμώτης

σαν από τ' όνειρο ξυπνώντας κι απ' τα αίματα
κατάρες γύρω σου μετρώντας κι αναθέματα
τα χέρια απλώνοντας τυφλά μέσα στ' απόλυτο
σκοτάδι εσύ παιδί στ' αγρίμια πας ξυπόλυτο
ματαια ζητώντας τη δική σου την ταυτότητα
μια ζοφερή εικονική πραγματικότητα

γύρω σου τόπος μυστικός -ανοίγεις ρήγματα
μέσα σου λόγος πειστικός διψά για αινίγματα
κι αν στρέφεις κάποτε στο φως να βρεις ανάσταση
καημός στο στήθος σου κρυφός η επανάσταση
μα εσένα ο ρόλος σου ήταν πάντα νά 'σαι αστέρας της
αυτής της νύχτας της κλειστής της αδιαπέραστης

μέτρα τα λόγια σου λοιπόν μέτρα τις λέξεις
θα 'ρθεί στιγμή που θα σταθείς και θα διαλέξεις
εκεί στην άλλη φυλακή μάλλον ή ήττον
στην τσιμεντένια λογική των ανοήτων
ή σαν ημίθεος στη φωτιά που πάντα ανήκες
στης στείρας μάνας σου ξανά τις ωοθήκες




η εικόνα απόν την παράσταση της Νέας Σκηνής του Εθνικού θεάτρου "Προμηθέας Δεσμώτης" σε σκηνική ανάγνωση Σωτήρη Χατζάκη -χειμώνας 2007

ρωμαίοι και ιουλιέττες

φυσάει αυτός ο άνεμος σαν τότε στα όνειρά μας
ήσουν το φως μου κι ήμουνα το άλλο σου μισό
μα σόρπισ' η αγάπη μας μαδήσαν τα φτερά μας
κι αφού σε νοιάζει και ρωτάς τι κάνω και πού ζω

ψηλά σ' ενα άσπρο σύννεφο μακριά σε κάποιο αστέρι
μαζί με τα τραγούδια μου και κάνα δυο βιβλία
θηρίο ειν' ο έρωτας που αναζητά την λεία
μες στης Βερόνα τα στενά όταν φυλάει καρτέρι

μα ο χρόνος -δες- λυσσομανά σαν άνεμος Κυρά μου
στο διάβα του τα τραύματα φαντάζουν αμυχές
μόνο τις νύχτες κάποτε ματώνουν τα όνειρά μου
ανοίγουνε τα ράμματα και χάσκουνε οι πληγές

ερωτικός λογισμός

σ' αγαπώ μόνο κατά προσέγγιση
δεν έχω περιθώρια για σφάλματα
σ' αγαπώ στατιστικά και δίχως άλματα
σαν μια εξίσωση που περιμένει λύση

σ' αγαπώ διπλά και στο τετράγωνο
κι έτσι κλεισμένη σε παρένθεση σε παίρνω
που όσο κι αν το προσπαθώ δεν καταφέρνω
να βγάλω ρίζες στο κορμάκι σου το άγονο

σ' αγαπώ με όρια και φράγματα
στου τόπου μέσα τις τομές και τις ενώσεις
μες στις οθόνες τα χαρτιά και τις προγνώσεις
σ' αναζητώ τα βράδια εκδίδοντας εντάλματα