το σχέδιο (τέλος)

σύνδεση με τα προηγούμενα: Το πιο προηγμένο και εφιαλτικό σχέδιο παρακολούθησης των πολιτών, το νομοσχέδιο Προμηθέας, βρίσκεται προς συζήτηση στη Βουλή. Την ίδια στιγμή, ο υπουργός εθνικής ασφάλειας Θανάσης Μαρκίδης, στην προσπάθειά του να βοηθήσει την χτυπημένη -όπως πιστεύει- κόρη του, δέχεται επίθεση με μολότωφ.

«Πώς νιώθεις, μπαμπά μου;»
«Πονάω. Στο πόδι και στο πλευρό.»
«Αχ, εγώ φταίω, το ζώον! Αλλά ήθελα να δεις, να δεις!»
«Τι να δω Ελπίδα μου;»
«Να δεις τι γίνεται. Να βγεις λίγο στον πραγματικό κόσμο, να δεις τους ανθρώπους που προσπαθούν ν’ αναπνεύσουν κι αντί για οξυγόνο τους ρίχνουν χημικά και ξύλο. Όλη αυτή τη βία...»
«Μωρό μου… Πώς βρέθηκες εσύ εδώ, τι δουλειά έχεις με όλα αυτά; Ποιοι είναι αυτοί οι τύποι που σας κυνηγάνε;»
«Δεν ξέρω, μακάρι να ’ξερα γιατί γίνονται ολ’ αυτά. Πάνω που είπαμε πως φεύγανε...»
«Δικοί σας είναι, κύριε Μαρκίδη. Μένει να βρούμε γιατί προσπαθούν να σας σκοτώσουν.»
«Μανώλη... Ήξερες ποιος είμαι;»
«Απ’ την αρχή. Ήμουν επιφορτισμένος με την προστασία σας κατά τη διάρκεια της μικρής αυτής ξενάγησης στο χάος. Είμαι φίλος της κόρης σας και μέρος του σχεδίου της -το ίδιο και τα παιδιά από δω. Εκτός απ’ το θεατρίνο. Αυτός είναι μάλλον δικός σας.»
«Κι άλλος δικός μου. Εννοείς... αστυνομικός;»
«Τι άλλο; Όταν σας βγάλαμε το τζάκετ το πέταξε στη φωτιά. Νόμιζες ότι δεν θα το πρόσεχα; Σίγουρα ήταν εφοδιασμένο με κάποιο απ’ τα τσιπάκια του Προμηθέα. Γι αυτό απ’ όπου περνούσαμε μας άνοιγαν δρόμο. Ούτε ξύλο ούτε τίποτα. Μόνο που –απ’ ό,τι φαίνεται- του ’χανε κρύψει του κακομοίρη την τελική φάση του σχεδίου.»
«Γάτα είσαι φιλαράκο. Το «θεατρίνος» από πού το συμπέρανες;»
«Απ’ τον Τρουφαλντίνο, τον υπηρέτη δύο αφεντάδων. Κάτι ξέρουμε κι εμείς από κομέντια.»
«Ποια κομέντια, τι ειν’ αυτά που λέτε; Τι θα κάνουμε εδώ πέρα, Μανώλη, θα μας βρουν!»
«Μην ανησυχείς. Χρειάζονται χρόνο για να μας ξετρυπώσουν και δεν τον έχουν.»
«Τα ’χω χαμένα. Θες να πεις δηλαδή ότι... κι αυτοί απέξω, όταν άρχισαν να πετάνε τις μολότωφ ήξεραν ποιος είμαι;»
«Προφανώς. Ο κύριος Τρουφ θα μας πληροφορήσει καλύτερα.»
«Όχι δεν ήξεραν. Είναι γνωστή ομάδα ανεγκέφαλων φασιστοειδών. Δουλειά μου ήταν να τους παρασύρω ως εδώ για να κάνουν τις μαλακίες τους μπροστά σας και μπροστά στην κόρη σας. Για να επιβεβαιωθεί η αναγκαιότητα του Προμηθέα.»
«Θα τρελαθώ! Η κόρη μου συνωμοτεί, οι υφιστάμενοί μου συνωμοτούν...»
«Ο κόσμος που μαζεύτηκε στην πλατεία, κύριε υπουργέ, ξέρετε τι θεωρεί συνομωσία; Τον Προμηθέα. Φαίνεται, είμαστε λαός επιρρεπής στη συνωμοσιολογία. Κι εγώ, τώρα που μιλάμε, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι τα φασιστοειδή σας, μίστερ Τρουφ, συμπτωματικά παράστησαν ότι φεύγουν ώστε να περάσει ο υπουργός και, πάλι συμπτωματικά, άρχισαν να μας βομβαρδίζουν με το που πάτησε μέσα το πόδι του.»
«Δεν ήταν σύμπτωση.»
«Χαίρομαι που το αναγνωρίζετε.»
«Ο τρόπος που λειτουργούν μας είναι λίγο-πολύ γνωστός. Γι αυτό τους χρησιμοποιούμε. Επειδή είναι προβλέψιμοι. Τα κοκτέηλ που χρησιμοποίησαν σήμερα δεν ανήκουν στο οπλοστάσιό τους.»
«Σα να λέμε, δεν ήσαστε οι μόνοι που τους ...χρησιμοποιούν.»
«Έτσι φαίνεται.»

«Εσείς δηλαδή δεν ξέρετε τίποτα... Γαμημένοι Αμερικάνοι. Σίγουρα είναι κάπου από πίσω. Πού να τα βάλεις μαζί τους; ... Τι άλλο να κάνουμε; Πάει τώρα μια διμοιρία. Πυροσβεστικές και λοιπά. Ό,τι περισώσουμε.... Εντάξει ρε συ Γιώργη. Η γυναίκα τα παιδιά καλά;..... Να τα πούμε, θα χαρώ πολύ. Ελάτε την Κυριακή στο Διόνυσο. Να μου πεις και τις αναλύσεις των δικών σου. Άντε, θα χαρώ ρε φίλε, έλα γεια, γεια, γεια... Εμ βέβαια. Σιγά να μην ξέραν οι μαλάκες του Πληροφοριών.»

«Κυρίες και κύριοι, η εικόνα που αντικρίσαμε φτάνοντας στην οδό Βουκουρεστίου –την βλέπετε κι εσείς τώρα- ήταν τρομερή. Η φωτιά κατακαίει την καφετέρια στην είσοδο της στοάς, και –ε- είναι αδύνατο να πλησιάσουμε εξαιτίας των καπνών αλλά και της πιθανότητας εκρήξεων που υπάρχει. Ακούγονται οι σειρήνες της πυροσβεστικής, ας ελπίσουμε ότι δεν θα αργήσει διότι η κατάσταση φαίνεται να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη. Κάποιοι νεαροί από τις ομάδες διαμαρτυρίας της πλατείας Συντάγματος πρέπει να πούμε ότι, αψηφώντας τον κίνδυνο, έχουν μπει στη στοά, καθώς υπάρχουν πληροφορίες για εγκλωβισμένους ανθρώπους, μεταξύ των οποίων –σας μεταφέρω με πάσα επιφύλαξη- είναι ο υπουργός εθνικής ασφάλειας και η κόρη του.»
«Αρχοντούλα, αυτά που μας μεταφέρεις είναι πραγματικά συγκλονιστικά. Αγαπητοί τηλεθεατές, μείνετε μαζί μας, καθώς θα προσπαθούμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι της μυστηριώδους αυτής υπόθεσης. Είναι στ’ αλήθεια ο Θανάσης Μαρκίδης μέσα στο φλεγόμενο κτίριο; Αν ναι, πώς βρέθηκε εκεί, από τις αίθουσες του Κοινοβουλίου όπου τον αφήσαμε; Και ποιοι είναι αυτοί οι νεαροί ήρωες που με κίνδυνο της ζωής τους προσπαθούν να σώσουν τον άνθρωπο εναντίον του οποίου εκτόξευαν υβριστικά συνθήματα; Μια πολύ, πάρα πολύ, σύντομη διακοπή για διαφημίσεις.»

«Μανώλη, τι γίνεται;»
«Ετοιμαστείτε έρχονται. Να σύρουμε κάτι πίσω απ’ την πόρτα. Τι κάνεις εκεί ρε Τρουφ; Θα πηδήσεις απ’ τον τρίτο;»
«Έχει μαρκίζα στον πρώτο. Με λίγη τύχη...»
«Άσε τις μαλακίες και βοήθα εδώ πέρα.»
«Με τα γραφεία και τους φωριαμούς θα τους κρατήσεις απέξω; Δεν ξέρεις τι σου γίνεται.»
«Θα τους καθυστερήσει ώσπου να ‘ρθει η αστυνομία. Δεν ακούς τις σειρήνες;»
«Οι σειρήνες είναι η πυροσβεστική. Η αστυνομία έχει οδηγίες...»
«Τι οδηγίες;»
«Μανώλη...»
«Τι οδηγίες ρε αρχίδι; Μίλα γιατί...»
«Μανώλη, άφησέ τον, μη ρε Μάνο θα τον πνίξεις! Δεν είναι ώρα, βοηθήστε κι εσείς, θα μπούνε μέσα!»
«Άσ’ τους να μπούνε. Αυτός δεν τους προκάλεσε; Τους τον έχω πεσκέσι!»
«Εμένα θέλουν νομίζεις ρε μαλάκα; Ήταν ο δικός μου, ο ψηλός ανάμεσά τους. Θα φρόντιζε να ρίξουν τις μολότωφ πριν μπει ο υπουργός. Αυτοί όμως τον άφησαν να μπει πρώτα. Φαίνεται πως κάποιοι τον θέλουν νεκρό. Θέλουνε θύματα, δεν καταλαβαίνεις; Εμάς! Όλους μας!»
«Μάλιστα. Πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Απ’ αυτά που έχεις χρέος να τα μοιράζεσαι…»
«Τι κάνεις; Γιατί ανοίγεις το κινητό;»
«Ανοιχτό ήταν. Πώς αλλιώς θα δούλευε η κάμερα; Απλώς δεν έστελνε σήμα. Επί τη ευκαιρία, Ελπίδα, φύγε από την πόρτα, θα χτυπήσεις γλυκιά μου! Γιώργο, Λευτέρη, αφήστε τα παιδιά να μπούνε.»
«Τα παιδιά...»
«Τα παλικάρια απ’ την πλατεία -είχαμε ανοιχτή γραμμή. Μόλις την έκοψα, τρέξανε. Ίσως και νωρίτερα.»
«Πού ’στε ρε μαλακοκαύλη, Τζέφερσον; Φάγαμε όλο το μπουρδέλο για να σας βρούμε.»

«Ρε, Τζιμ Άνταμς! Για δες εδώ. Ο δικός μας έδωσε στίγμα.»
«Πού, για να δω. Πού είναι;»
«Άκυρο χάθηκε πάλι. Κι όμως είμαι σίγουρος ότι...»
«Περίμενε, τι είναι αυτό;»
«Μήνυμα;»
«Εμ-εμ-ες. Μαλάκα είναι βίντεο! Θέλω την οθόνη, τώρα!»
«Ποια οθόνη ρε μαλάκα; Δεν εννοείς...»
«Αυτήν ακριβώς εννοώ. Ακόμα;»
«Ρε μαλάκα, κάνει παρέμβαση ο Σαββόπουλος.»
«Ρε, δος τη σου λέω! Ο Νιόνιος θα καταλάβει...»

«Κυρίες και κύριοι, απίστευτα πράγματα συμβαίνουν στο Σύνταγμα! Η συναυλία έχει ήδη ξεκινήσει, όμως ο κόσμος δεν σταματάει να έρχεται. Η Αμαλίας, η Πανεπιστημίου, η Βασιλίσσης Σοφίας, η Μητροπόλεως, η Σταδίου, όλα τα δρομάκια είναι γεμάτα ανθρώπους που άφησαν τα σπίτια τους και ήλθαν να ζήσουν από κοντά τον παλμό αυτής της τρομερής ημέρας. Από τη στιγμή που στην οθόνη εμφανίστηκαν τα πλάνα του τραυματισμένου υπουργού και ακούστηκαν οι εκπληκτικές αποκαλύψεις για τα δραματικά γεγονότα της οδού Βουκουρεστίου, θα ’λεγε κανείς ότι ξεκίνησε μια αλυσιδωτή λαϊκή αντίδραση που όμοιά της δεν έχουμε ξαναζήσει.»
«Δημήτρη, εγώ θα έλεγα ότι έχουμε ξαναζήσει τέτοιες στιγμές αλλά υπό εντελώς διαφορετικές περιστάσεις.»
«Εννοείς την κατάκτηση του Γιούρο;»
«Ακριβώς.»
«Έχεις δίκιο Παύλο, το σκηνικό θυμίζει μέρες του δύο χιλιάδες τέσσερα, δυστυχώς όμως όχι με μια ανάλογα ευχάριστη αφορμή.»
«Ναι, βέβαια, και προφανώς κάποιοι δεν το διασκεδάζουν καθόλου.»
«Αν μιλάς για τους συνέδρους της βουλής, αυτοί δεν προβλέπεται να πάνε σύντομα στα σπίτια τους. Θέλοντας και μη, θ’ ακούσουν τη συναυλία.»

«Τρελοκόριτσο! Σ' αγαπάω κι ας είσαι μια ρομαντική ανόητη.»
«Μπαμπακούλη μου! Κι εγώ σ' αγαπάω κι ας είσαι ένας συμβιβασμένος... μην πω ξεπουλημένος...»
«Ε, ε, ε! Θα φωνάξω το γιατρό! Δεν πρέπει να ταράζομαι. Πες μου τώρα, πώς το έκανες αυτό με την τηλεόραση; Σου υπόσχομαι να μην το μαρτυρήσω.»
«Πανεύκολο. Εγώ ήμουν στο τηλέφωνο. Όλοι μας μπερδεύουν με τη μαμά. Ύστερα, ξάπλα στην άσφαλτο -με το κατάλληλο μακιγιάζ βέβαια- μπροστά σ' αυτό το ξανθό σούργελο, την Αρχοντούλα Πανάδη.»
«Κι εσύ ξανθιά είσαι.»
«Γι' αυτό είμαι ανόητη...»
«Ρομαντική ανόητη!»

«Κύριοι, κυρία μου, αποτύχαμε οικτρά. Αντί για το παγερό μούδιασμα που σχεδιάζαμε, έχουμε μια πρωτοφανούς κλίμακας λαϊκή γιορτή.»
«Αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι φίλε μου. Όλοι γνωρίζαμε το ρίσκο που αναλαμβάναμε. Δεν μπορείς να κερδίζεις πάντα.»
«Κι όμως, εξακολουθώ να πιστεύω πως ήταν ένα καλό σχέδιο. Θυμάμαι στο Μπουένος Άυρες…»
«Εμένα συγχωρέστε με. Δεν θεωρώ ότι αυτή η κουβέντα εξυπηρετεί πλέον κάποια σκοπιμότητα.»
«Να πάτε στο καλό αγαπητή μου. Θα τα πούμε πάλι σύντομα θαρρώ. Εικοσιεπτά του μηνός δεν είναι το Δουβλίνο; Παιχνιδάκι νομίζω σε σχέση με...»
«Ναι, καλά, μέχρι να βρει αυτή η τύπισσα μιμητές. Το περίμενε κανείς;»
«Καλέ απ’ το πουθενά! Μια πιτσιρίκα που δεν έχει ακόμα ούτε καν πηδηχτεί. Ένα απροσάρμοστο ξεροκέφαλο. Μια κάποια Ελπίδα...»

το σχέδιο (μέρος τέταρτο)

σύνδεση με τα προηγούμενα: Ενώ στη βουλή τον περιμένουν για να ξεκινήσει η συζήτηση του σχεδίου Προμηθέας, ο υπουργός εθνικής ασφάλειας Θανάσης Μαρκίδης φτάνει στη στοά του CityLink συνοδευόμενος από άγνωστο νεαρό ονόματι Μανώλη (ή Τζέφερσον) όπου μια παρέα φοιτητών μαζί με την κόρη του και τον μυστηριώδη Τρουφ πολιορκείται από ομάδα αφηνιασμένων ακροδεξιών.

«Δημήτρη, κυρίες και κύριοι, φαίνεται πως κάτι αναπάντεχο και πρωτόγνωρο συμβαίνει εδώ στη βουλή, όπου η συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας της Δημοκρατικής Πυγμής έπρεπε να έχει ξεκινήσει πριν από μία περίπου ώρα. Σύμφωνα με όλες τις ανεπίσημες πληροφορίες, η καθυστέρηση οφείλεται στην απουσία του καθ’ ύλην αρμόδιου υπουργού Θανάση Μαρκίδη, ο οποίος πάντως είχε προσέλθει εδώ κανονικά -τον είδαμε όλοι να εισέρχεται μάλλον βιαστικά, επιφυλασσόμενος να κάνει δηλώσεις μετά το πέρας της συνεδρίασης. Το παράξενο είναι ότι κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει πού βρίσκεται ο υπουργός, ούτε κανείς τον είδε να εξέρχεται από το μέγαρο του κοινοβουλίου.»
«Σωκράτη, θέλεις να πεις ότι ο Θανάσης Μαρκίδης είναι αυτή τη στιγμή αγνοούμενος;»
«Δημήτρη, όπως είπα και νωρίτερα, δεν έχουμε επίσημη πληροφόρηση. Ως εκ τούτου, δεν μπορώ να πω αν η απουσία αυτή είναι δικαιολογημένη και εν γνώσει του Πρωθυπουργού. Κρίνοντας από τη νευρική στάση κάποιων βουλευτών, αποτόλμησα την εκτίμηση ότι είναι κάτι αναπάντεχο και, εν πάση περιπτώσει, εκτός προγράμματος.»
«Καταλαβαίνω. Πρόκειται για μια συνεδρίαση που η ίδια η αναμονή της φυσιολογικά προκαλεί νευρικότητα έτσι κι αλλιώς σε όλους μας, λόγω των γνωστών αντιθέσεων που έχει προκαλέσει στο εσωτερικό της κυβέρνησης, κατ’ αρχήν, αλλά και της παράταξης γενικότερα. Κρατάω, Σωκράτη, την πολύ προσεκτική σου διατύπωση και περιμένω με πολύ ενδιαφέρον, όπως φαντάζομαι και οι τηλεθεατές μας, τα νεώτερα για την παράξενη αυτή υπόθεση.»

«Λέγε..... Ξέρεις ότι σιχαίνομαι αυτή τη λέξη. Τι είδους απρόοπτο;..... ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΑΥΤΟ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ; Υποτίθεται ότι..... Τι δάκτυλος; Βρες μου τον Παναγόπουλο. Από δω, απ’ αυτό πάρε. Στην Αργυρώ μιλάω, σ’ ακούω! ..... Θες να μου πεις ότι..... ποιοι; .....ΠΟΙΟΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ; ΠΟΙΟΙ; ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ, Ο ΦΟΥΦΟΥΤΟΣ; Μαλάκα ψηλέ, δεν πιστεύω να με φλομώνεις στις πίπες; Ο δικός σου τι κάνει, είναι μέσα;..... Ψηλέ, μ’ ακούς;..... Μίλα ρε μαλάκα!.....Τι γίνεται γαμώ την πουτάνα μου;»

«Μανώλη! Τι έγινε; Ο πατέρας μου!»
«Μολότωφ! Φορέστε τα μαντήλια! Λευτέρη την Ελπίδα -εμείς τον υπουργό. Είναι χτυπημένος. Πρέπει να προσπαθήσουμε να βγούμε!»
«Δεν μπορείτε να βγείτε, δεν θα σας αφήσουν! Η μόνη διέξοδος είναι στις σκάλες.»
«Μην τον ακούτε, μας δουλεύει. Θα μας πνίξουν οι καπνοί σαν τη Μαρφίν. Πρέπει να…αααχ!»
«Κώστα!!»
«Δεν είναι εμπρηστικές! Είναι μολότοφ-φονιάδες! Δεν καταλαβαίνετε ότι μας θέλουν νεκρούς; Εμπιστευτείτε με όσο είναι καιρός, πριν μας κλείσουν κι από κει!»
«Ποιος είναι αυτός ο Τρουφ τέλος πάντων; Κάπως αλλιώς δεν μιλούσε πριν;»
«Αφήστε με είμαι καλά! Τον πατέρα μου! Πώς είναι ο πατέρας μου; Μπαμπά!!»
«Όχι στο ασανσέρ, από δω! Σηκώστε τον, έτσι. Πίεζε εκεί να μην στάζει.»
«Θα κάψουν όλο το κτίριο!»
«Δεν μπορούν. Αλλά θα μας κυνηγήσουν. Μόλις πέσουν οι καπνοί. Βιαστείτε!»
«Ποιος είσαι γαμώτο;»
«Δεν είναι ώρα. Σκατά, κλειδωμένα! Συνεχίζουμε στον επόμενο όροφο. Και πετάξτε τα κινητά. Το κτίριο είναι λαβύρινθος. Να μην μπορούν να μας εντοπίσουν απ’ το σήμα.»

«Κάτι δεν πάει καθόλου καλά.»
«Τώρα το κατάλαβες;»
«Τι νόημα έχει να περιμένουμε. Ας αναβάλλουμε τη συνεδρίαση για... γιατί γελάς;»
«Με συγχωρείς. Είσαι νέα και αθώα. Όσο αθώος μπορεί να είναι κανείς. Πιστεύεις ότι υπάρχουν αποφάσεις, έστω μία απόφαση, για να πάρουμε; Άλλοι παίρνουν τις αποφάσεις.»
«Τι εννοείς άλλοι; Και τότε τι κάνουμε εμείς εδώ; Εμείς ψηφίζουμε, χωρίς εμάς το σχέδιο δεν πάει πουθενά. Ακόμα και οι επιμέρους παράμετροι, τα βουλευτικά διατάγματα…»
«Α, καλά.»
«Τι καλά; Εννοείς ότι κάποιοι από μας χειραγωγούνται; Ακόμα κι αν ο Μαρκίδης...»
«Όλοι χειραγωγούμαστε ποικιλοτρόπως. Από συναδέλφους, από ψηφοφόρους, απ’ τις Βρυξέλλες... Από συμφέροντα. Συγχρόνως κάνουμε τις επιλογές μας. Καταστρώνουμε οι ίδιοι ή συμμετέχουμε σε σχέδια. Συζητάμε το σχέδιο του Μαρκίδη γιατί είναι επίκαιρο. Και γιατί είναι μεγάλο. Τεράστιο. Η κόρη μου είναι τώρα στην κοιλιά της μάνας της. Σε είκοσι χρόνια θα πηγαίνει στην Ερμού για ψώνια, θα πηγαίνει στο Κολωνάκι ή στην Ακρόπολη και ακτίνες θα τη σκανάρουν σε κάθε γωνία χάρη σε ποιους; Ο Μαρκίδης απλώς μεταφέρει τη βόμβα. Εμείς θα την οπλίσουμε. Και κάποιοι, κάπου, είναι αρκετά ιδιοτελείς και αρκετά προνοητικοί ώστε να μην αφήσουν τα πράγματα ούτε στην τύχη ούτε στην κρίση μας. Τίποτα, ούτε καν την επιλογή του προμηθευτή.»
«Του προμηθευτή; Εννοείς τους Κινέζους; Πιστεύεις ότι η απουσία του Μαρκίδη μπορεί να συνδέεται...»
«Δεν ξέρω. Μπορεί να πήρε κάτι τ’ αυτί μου ή μπορεί να είμαι επιρρεπής στη συνομωσιολογία. Ή μπορεί να φοβάμαι τα σχέδια που καταστρώνουν κάποιοι άλλοι ισχυρότεροι, την ώρα που εγώ καταστρώνω τα δικά μου.»
«Τι να σου πω... Καταλαβαίνω τι εννοείς, αλλά μεγάλωσα με τη θεωρία του Χάους. Ο πατέρας μου ήταν μαθηματικός -μου 'δωσε από νωρίς να καταλάβω τη μηδαμινότητά μου. Τα σχέδιά μας ε;- τα σχέδιά μας... Ασημαντότητες. Πύργοι στην άμμο. Κι εγώ, κι εσύ κι αυτοί που μας παρακολουθούνε με τους δορυφόρους, ασήμαντοι όλοι μας. Αυτοί ίσως περισσότερο. Γιατί δεν το ξέρουν.»

«...αν ξεπεράστηκε το τεχνικό πρόβλημα. Αρχοντούλα, Αρχοντούλα μ’ ακούς;»
«Ναι Δημήτρη, σ’ ακούω καθαρά. Έλεγα λοιπόν ότι μπορεί μέσα, ε, στο Κοινοβούλιο να μην υπάρχουν εξελίξεις, στην πλατεία όμως οι εξελίξεις τρέχουν –στην πλατεία που είναι ήδη γεμάτη κόσμο, κόσμο ο οποίος περιμένει πλέον, ε, την έναρξη της συναυλίας. Η γιγαντοοθόνη έχει στηθεί και εδώ και λίγη ώρα προβάλλονται μηνύματα για την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση του κόσμου σχετικά με το σχέδιο Προμηθέας και τις συνέπειές του, καθώς και εκκλήσεις για τη διαφύλαξη του ειρηνικού χαρακτήρα της συγκέντρωσης. Βρισκόμαστε δίπλα στον, ε, κεντρικό πυρήνα του συντονιστικού οργάνου τού, ε, της πρωτοβουλίας των πολιτών όπου εδώ και λίγα λεπτά παρατηρούμε μια έντονη κινητικότητα. Βλέπουμε μάλιστα μια ομάδα ατόμων να προσπαθεί να ανοίξει δρόμο μέσα στο πλήθος. Θα επιδιώξουμε να μιλήσουμε με κάποιον εκπρόσωπο τού... ε... γεια σας...»
«Γεια σου κι εσένα.»
«Είμαι η Αρχοντούλα Πανάδη από το Γιου Τσάνελ, θα θέλατε να...»
«Χαίρω πολύ. Τζιμ Άνταμς. Το θρυλικό ελληνόπουλο!»
«Μάλιστα. Ε, κύριε Άνταμς, θα θέλαμε...»
«Τζιμ Άνταμς. Άνταμς σκέτο ήταν οι τσίχλες. Με συγχωρείτε...»
«Έχετε δουλειά, το καταλαβαίνω. Δυο λέξεις μόνο κύριε Τζιμ Άνταμς. Παρατηρούμε μια αναστάτωση; Συμβαίνει κάτι;»
«Αν συμβαίνει; Αρχοντούλα, είσαι... πώς το λέτε οι δημοσιογράφοι... μαχόμενη;»
«Δεν σας επιτρέπω να αμφιβάλλετε!»
«Τότε σου έχω μια μάχη.»
«Εδώ;»
«Στο σίτιλινκ. Ο φίλος μου ο Τζέφερσον, πάνε πέντε λεπτά που σταμάτησε να εκπέμπει.»

το σχέδιο (μέρος τρίτο)

σύνδεση με τα προηγούμενα: Την ώρα που στη βουλή ετοιμάζεται να ξεκινήσει η κουβέντα για το συζητήσιμα πρωτοποριακό σχέδιο Προμηθέας κι ενώ στους γύρω δρόμους γίνεται του ..Συντάγματος, ο υπουργός εθνικής αφάλειας Θανάσης Μαρκίδης ξυρίζει το διάσημο μουστάκι του κι ανακατεύεται στο πλήθος αναζητώντας την τραυματισμένη κόρη του.

«Ανακεφαλαιώνω: έχουμε ένα σχέδιο και έχουμε και μια πληροφορία. Μια πληροφορία που μόλις επιβεβαιώθηκε. Το ερώτημα είναι αν και πώς μπορούμε να εντάξουμε το νέο αυτό δεδομένο στο αρχικό σχέδιο.»
«Όσον αφορά τον πελάτη μου…»
«Η επιθυμία του πελάτη σας έχει γίνει απολύτως κατανοητή. Όμως ο χρόνος πιέζει. Ό,τι είναι να γίνει πρέπει να γίνει σήμερα, τώρα.»
«Είπατε ότι έχετε τον κατάλληλο άνθρωπο.»
«Πάντα.»
«Σίγουρα η ευκαιρία που προσφέρεται εδώ είναι μοναδική…δεν ξέρω μόνο κατά πόσον…»
«Κοιτάξτε. Αν υπάρχουν διλήμματα ηθικού τύπου…»
«Αγαπητέ μου!»
«…ή αν φοβόμαστε το ρίσκο…»
«Μας προσβάλετε! Η ομάδα μου…»
«Η ομάδα σας! Αν θυμάμαι καλά, την τελευταία φορά η ομάδα σας… Πώς είπατε κυρία μου;»
«Λέω πως σπαταλάτε το χρόνο μου. Πίστευα πως υπάρχει κάποιο πλάνο και μια κοινή επιθυμία για δράση και ξαφνικά βρίσκομαι ανάμεσα σε μερικούς αθλητικούς τζέντλεμεν που συζητούν για την επόμενη παρτίδα γκολφ.»
«Γκολφ! Αυτό είναι αρκούντως ντροπιαστικό για την υπηρεσία μου. Προσωπικά λέω –ναι σε όλα.»
«Εγώ καλύφθηκα.»
«Το ίδιο κι εγώ.»
«Όλα στο ζερό, λοιπόν. Η μπίλια έφυγε!»


«Ήρθε ο ψηλός; Στειλ’ τον μέσα. Και κλείσε τα παράθυρα!»
«Κλειστά είναι κύριε διοικητά.»
«Καλά-καλά! Να μην μας ενοχλήσει κανείς……………………………..…….Ακόμα εδώ είσαι;»
«Εγώ είμαι κύριε.»
«Φτου σου πούστη!..............Πώς εμφανίζεσαι έτσι παιδί μου; Κόντεψα να κόψω το δάχτυλό μου... Κωλοκουβανοί!»
«Με συγχωρείτε κύριε.»
«Δεν φταις εσύ. Κάθισε. Ελπίζω να μην σ’ ενοχλεί το πούρο… Λοιπόν.»
«Λοιπόν, κύριε;»
«Τι λοιπόν κύριε; Ξέρεις γιατί σε φώναξα; Και κόψε αυτό το κύριε. Δεν μπορείς να με λες απλά Θεμιστοκλή;»
«Μάλιστα κύριε Θεμιστοκλή.»
«Γι αυτό μ’ αρέσεις ρε ψηλέ! Γιατί είσαι Λάκωνας. Κι οι Κρητικοί με τους Λάκωνες…ξέρεις. Τα ξανάπαμε αυτά… Λοιπόν, στο ψητό! Τι έγινε με τη μικρή;»
«Υπό έλεγχο.»
«Ο άλλος;»
«Καθ’ οδόν.»
«Τον έχουμε…»
«Μάλιστα κύριε.»
«Χμ.. Πολύ καλά. Καταλαβαίνεις τι ευκαιρία μας δίνεται εδώ. Θέλω να αναλάβεις την υπόθεση προσωπικά.»
«Εννοείτε ότι… θέλετε να είμαι παρών στο συμβάν;»
«Όχι απλώς παρών. Θέλω να είμαι σίγουρος ότι το συμβάν θα συμβεί και ότι θα συμβεί έτσι όπως πρέπει.»
«Μείνετε ήσυχος κύριε. Το συμβάν θα συμβεί. Όπως πρέπει.»

«Γιατί καθυστερούμε; Πού είναι ο Θανάσης;»
«Κάτι είπε για τουαλέτα νομίζω.»
«Τουαλέτα; Τόση ώρα; Κάτι δεν πάει καλά.»
«Ε, αφού τα ξέρεις. Κάποιοι στριμώχνονται άσχημα.»
«Εσένα αυτό το σχέδιο πώς σου φαίνεται;»
«Πώς θες να μου φαίνεται; Αποκρουστικό. Αλλά αναπόφευκτο. Και σε πολλές περιπτώσεις χρήσιμο.»
«Ναι αλλά να αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι σαν… Κάποτε φωνάζαμε για το φακέλωμα και για τις κάμερες.»
«Ναι, κάποτε.»
«Αχ, δεν μπορώ, δεν την αντέχω τη σκέψη ότι…»
«Άκου, Μαρία. Κάποτε θέλαμε τον κόσμο. Τώρα, καλώς ή κακώς, ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να τον έχουμε. Κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις. Πάντοτε. Σκέψου μόνο το αίσθημα ασφάλειας που θ’ αποκτήσουν οι άνθρωποι, οι απλοί άνθρωποι. Που πάνε στη δουλειά, που μεγαλώνουν παιδάκια…»
«Που ψηφίζουν, που καταναλώνουν…»
«Κακό είναι αυτό; Όταν λέμε ο λαός, η κοινωνία, ποιους εννοούμε; Αυτούς που μετατρέπουν τους δρόμους σε ζούγκλα; Ή αυτούς που θέλουν να γυρίσουν στο σπίτι τους ήρεμα κι είναι αναγκασμένοι να ζουν και να κινούνται σε μια ζούγκλα; Με το φόβο και με την αγωνία; Αν έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στην ασφάλεια, την πραγματική ασφάλεια, και στην προστασία της ανωνυμίας τους, τι πιστεύεις ότι θα διαλέξουν;»
«Θα μάθουμε σύντομα. Μόλις αρχίσουν οι δημοσκοπήσεις. Εγώ, πάντως, εξακολουθώ ν’ αναρωτιέμαι γιατί δεν παραγγείλαμε μία. Και να σου πω και κάτι άλλο; Μιλάμε για τους ανθρώπους που πάνε στη δουλίτσα τους. Πόσοι είναι αυτοί; Πόσοι θα είναι σε λίγο; Έχουμε 25% ανεργία. Κι έχουμε ανθρώπους που διαμαρτύρονται, που διαδηλώνουν… Δεν έχουν δικαίωμα; Έχουμε άστεγους, μετανάστες, ανθρώπους που κρύβουν τις πράξεις τους για κοινωνικούς λόγους ή για λόγους αξιοπρέπειας. Ερωτικές σχέσεις πι-χι που θέλουν να παραμείνουν κρυφές.»
«Και κινδυνεύουν απ’ τον Προμηθέα;»
«Δεν ξέρω. Κανείς δεν μπορεί να το ξέρει. Δεν έχεις ποτέ την αίσθηση ότι σε χρησιμοποιούν; Ότι υπάρχουν κάποιοι άλλοι χωρίς τις αγαθές προθέσεις τις δικές μας; Κάποιοι έτοιμοι να μετατρέψουν τον κόσμο σε ζούγκλα πολύ χειρότερη απ’ αυτή των κακοποιών, των αναρχικών και των χούλιγκανς;»
«Αν εννοείς τους τρομοκράτες, ένας λόγος…»
«Δεν εννοώ τους τρομοκράτες, Κώστα. Ξέρουμε και οι δύο ποιους εννοώ.»
«Αυτοί που εννοείς, δεν νομίζω ότι ενδιαφέρονται για τα παράνομα ζευγάρια. Και, εν πάση περιπτώσει, είμαστε υποχρεωμένοι να σταθμίζουμε τους κινδύνους και να προχωράμε.»
«Έχεις δίκιο, αλλά να… είναι αυτά τα τσιπάκια που με φοβίζουν. Πολύ σάιενς φίξιον βρε παιδί μου. Μου θυμίζουν όλα αυτά τα… Ότι κάποια στιγμή θα καταλήξουμε να τα φυτεύουμε στο σώμα μας.»

«Νάσο, είσαι καλά;… Όχι, όχι έτσι, είναι χειρότερα. Βάλε το βρεγμένο μαντήλι.»
«Εντ…εντάξει είμαι, Μανώλη, σ’ ευχ-χαριστώ. Εντάξει… Απορώ πώς τα καταφέρνεις και αναπνέεις.»
«Θέμα συνήθειας. Λίγο-πολύ, κάθε μέρα τα ίδια τραβάμε. Δεν θα περάσεις από κει που πας.»
«Πού πάω; Μήπως βλέπω; Με δυσκολία κρατώ τα μάτια μου ανοιχτά.»
«Ακριβώς. Πίσω απ’ αυτούς τους καπνούς μας περιμένουν.»
«Και τι κάνουμε λοιπόν; Πώς θα φτάσουμε στη Βουκουρεστίου;»
«Δεν το βλέπω να… Στάσου. Κάτι συμβαίνει Βλέπεις εκεί; Νάσο! Νάσο, μ’ ακούς; Εδώ! Τρέξε!»
«Ωχ! Ουφ! Πού πάνε;»
«Δεν ξέρω, αλλά μας βολεύει αφάνταστα. Όπου κι αν προσευχήθηκες, έπιασε. Ο δρόμος είναι ανοιχτός.»
«Τι περιμένουμε λοιπόν; Ουφ! Φύγαμε!»

«Κυρίες και κύριοι, διακόπτουμε για άλλη μια φορά τη ροή του προγράμματός μας, για να συνδεθούμε με την πλατεία Συντάγματος. Τι συμβαίνει εκεί Αρχοντούλα;»
«Δημήτρη, πριν από λίγη ώρα, το θέατρο των επιχειρήσεων μεταφέρθηκε στην οδό Όθωνος, μέσω μιας αιφνιδιαστικής επίθεσης νεαρών κουκουλοφόρων, κυρίως αυτών που αναφέραμε νωρίτερα με τις –ε- κόκκινες μπλούζες και το αστέρι, αλλά και άλλων ακόμα, που –ε- που επιτέθηκαν με πέτρες και βόμβες μολότωφ στα γραφεία της Citibank, στα οποία ευτυχώς, απ’ ό,τι μας λένε, δεν υπάρχουν εργαζόμενοι. Οι δυνάμεις της αστυνομίας με εντυπωσιακή πραγματικά ετοιμότητα συνέκλιναν προς το σημείο αυτό και φάνηκε ότι ίσως κατάφερναν να εγκλωβίσουν εκεί τους ταραξίες, οι οποίοι όμως, συνεχίζοντας το γνωστό κρυφτούλι με τις δυνάμεις των ματ, διέφυγαν προς τη λεωφόρο Αμαλίας όπου βρίσκεται ο κύριος όγκος των συγκεντρωμένων.»
«Αρχοντούλα, δώσε μας σε παρακαλώ μια εικόνα για τον αριθμό των συγκεντρωμένων. Από το πλάνο, φαίνεται να είναι μεγαλύτερος απ’ αυτόν που είδαμε νωρίτερα.»
«Είναι αλήθεια Δημήτρη, παρά τη σφοδρότητα των επεισοδίων, ο –ε- αριθμός των συγκεντρωμένων εδώ μεγαλώνει συνεχώς και μπορείτε να δείτε νομίζω τώρα μια μεγάλη ομάδα που έρχεται προς το μέρος μας απ’ τη μεριά –ε- του εθνικού κήπου. Λέγαμε και το πρωί ότι έχει γίνει, όλες τις προηγούμενες μέρες, μια πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα εκστρατεία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης μέσω των κοινωνικών δικτύων του Ίντερνετ, μια εκστρατεία πανευρωπαϊκής ή παγκόσμιας κλίμακας, αντίστοιχη μ’ αυτές που βλέπουμε στις συνόδους των G8, εξ ου και οι διάφορες σημαίες όπως η Ισπανική και η Ιταλική εδώ πίσω μου. Μια εκστρατεία που όλοι περιμέναμε με περιέργεια να δούμε τα αποτελέσματά της, αλλά κανένας πιστεύω δεν περίμενε μια τόσο –ε- συγκλονιστική ανταπόκριση. Σαν μαγνήτης λειτουργεί εκτός των άλλων η μεγάλη συναυλία που πρόκειται να ξεκινήσει σε δυόμιση ώρες περίπου με τη συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών από το χώρο της μουσικής και του θεάτρου, ενώ ζωντανές παρεμβάσεις αναμένεται να κάνουν και προσωπικότητες εντός και εκτός συνόρων μέσω της γιγαντοοθόνης που εδώ και λίγη ώρα γίνεται προσπάθεια να στηθεί.»

«Τι γίνεται εκεί κάτω; Δεν ακούγεται τίποτα.»
«Παιδιά, τα χω δει όλα! Τα μάτια μου καίνε, τα πνευμόνια μου καίνε…»
«Πόλεμος, ρε φιλαράκια! Κανονικός πόλεμος! Ουάο!»
«Καλά, εσύ τη βρίσκεις δηλαδή;»
«Επιτέλους, κάποιος που μου μιλάει! Τρουφ, στις υπηρεσίες σας!»
«Άσε τις υποκλίσεις! Ήθελα να ‘ξερα τι βρήκες και μας κόλλησες.»
«Παιδιά, δείτε στη Σταδίου! Δεν φαίνεται ψυχή.»
«Τι βρήκα; Παρέα, φιλαράκια, κορίτσια… τι άλλο θέλω ρε μαν;»
«Ε! Σας μιλάω! Οι μπάτσοι φύγανε. Δεν την κάνουμε κι εμείς σιγά-σιγά;»
«Ναι, πάμε! Τρουφ, ή όπως σε λένε, εμείς την κάνουμε. Χαρήκαμε και τα σχετικά.»
«Σιγά, ρε μάγκες, μην τρέχετε, ούτε δυο κουβέντες δεν είπαμε. Θα μείνετε στη συναυλία; Δεν αλλάξαμε και τηλέφωνα με τα κορίτσια. Όπα.Οι Χρυσαύγουλοι.»
«Ήσυχα. Δεν θα μας πειράξουν.»
«Φιλαράκια, μην εμπιστεύεστε αυτά τα μούτρα. Μπορεί να είναι λιγότεροι αλλά ψάχνουν φασαρίες κι έχουν όπλα. Καλύτερα να την κάνουμε προς τα πίσω.»
«Δεν τους ενοχλούμε, γιατί να μας πειράξουν; Και ξεκόλλα από πάνω μου.»
«Ρε Τόξικ! Το αρχιδάκι σου δεν είναι αυτό; Ελάτε δω ρε κουμούνια! Ελάτε δω, γαμώ το θεό σας! Έχουνε και γκόμενες τα μαλακοδρέπανα! Τρέχτε ρε, θα φύγουνε! Η ξανθιά δικιά μου!»
«Τι έγινε μωρή ξεκωλιάρα αδερφούλα; Στριμώχτηκες ρε μουνόπανο. Τώρα θα δεις τι κάνουμε σε κάτι κόκκινα κωλαράκια σαν το δικό σου! Τα τσουλιά σας θα μου τη γλείψουν στο τέλος!»
«Ακούστε, εμείς…»
«Ποιον θα γαμήσεις μωρή ευνούχα χρυσαύγουλη; Τι μου κουνάς την αλυσίδα και το κέρατο; Έλα με τα χέρια αν έχεις αρχίδια μωρή!»
«Σκάσε ρε μαλάκα! Ακούστε, εμείς αυτόν δεν-αααα!»
«Γιώργο!»
«Έτσι θα σκούζεις κι εσύ μωρή βρώμα όταν θα σε σκίζω. Κόκκινο δε γουστάρετε; Θα φτύσετε το αίμα σας μαλακισμένα!»
«Από δω, παιδιά! Κάποιος μας κάνει νόημα. Εδώ, στη στοά! Τρέξτε από δω!»
«Τι μαγαζί ειν’ αυτό; Είναι ανοιχτό;»
«Μη ρωτάς πολλά. Μπείτε γιατί δεν την παλεύουμε!»
«Γαμώτο! Έρχεται κι ο Τρουφ. Εξ αιτίας του…»
«Αφήστε τον. Δεν βλέπετε ότι βοηθάει το Γιώργο; Αυτός τον γλίτωσε.»
«Τώρα που λες γλίτωσε… Τι κάνουμε εδώ μέσα; Μ’ αρέσει που κλειδώνεις! Δύσκολο είναι να κατεβάσουν τη τζαμαρία;»
«Παιδιά, δεν είναι κανένας μέσα. Κοίταξα. Το μαγαζί είναι άδειο!»
«Πλάκα κάνεις!»
«Καθόλου πλάκα. Κάποιοι το άφησαν έτσι, ανοιχτό και με το κλειδί στην πόρτα. Είμαστε όλοι εδώ; Γιώργο, καλά είσαι;»
«Καλά. Έφαγα την αλυσίδα ξώφαλτσα. Ποιος φωνάζει;»
«Φεύγουν! Νομίζω ότι φεύγουν. Κάποιος έρχεται προς τα δω. Ελπίδα, νομίζω πως είναι ο πατέρας σου.»

το σχέδιο (μέρος δεύτερο)

σύνδεση με το προηγούμενο: ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Θανάσης Μαρκίδης βρίσκεται στη Βουλή για να συμμετάσχει στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος κόμματος όπου πρόκειται να συζητηθεί το δικό του καινοτόμο σχέδιο Προμηθέας. Εκεί πληροφορείται ότι η -μαθήτρια- κόρη του, η οποία συμμετέχει στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, βρίσκεται απ' έξω σοβαρά τραυματισμένη.

«Μάγκες! Ψάχνω ένα παλικάρι στην ηλικία μου. Κόκκινη μπλούζα, σχεδόν ξυρισμένο κεφάλι, λίγο πιο ψηλός από μένα…»
«Κάνε πιο κει ρε μαλακισμένο! Δεν νταντεύουμε μωρά εδώ πέρα!»
«Μαζί είμαστε, μαν! Και σου μίλησα ευγενικά νομίζω!»
«Φύγε ρε μαλακισμένο σου λέω ρε! Σπάσε, δεν καταλαβαίνεις; Δεν παίζουμε εδώ πέρα!»
«Ρε Τόξικ! Ήρεμα ρε μαλάκα! Δε σου ’κανε τίποτα το παιδί ρε! Ε! Δε βλέπεις ότι έχει κλάσει πατάτες; Κάτσε ρε μικρέ εδώ στην άκρη –αν ζει ο φίλος σου θα τον βρεις. Τώρα δε γίνεται –κάτσε άκρη σου λένε!»
«Να κάτσεις εσύ στην άκρη μωρή λουλού! Και μάζευ’ τα χέρια σου μη γαμηθούμε, δεν είμαι γκόμενα να με χαϊδολογάς!»
«Τ’ είπες ρε αρχίδι; Θα το γαμήσω το μαλακισμένο! Έλα δω να μου το πεις ρε χέστη! Έλα δω ρε μουνόπανο!»
«Άσ’ τονα , ρε μαλάκα. Έχουμε δουλειά και κυνηγάς το αρχιδάκι;»
«Δεν άκουσες τ’ είπε ρε μαλάκα; Έτσι και το πετύχω, θα το γαμήσω το κουμμούνι, θα του σκίσω τα βάρδουλα, θα του… Ανάρχες ειν’ αυτές κεί κάτω;»
«Πού ρε μαλάκα; Πάρε τον Πιερ τηλέφωνο! Μαλακά. Να ’ρθει από Πραξιτέλους πες του. Μέχρι να μας καταλάβουν θα τους έχουμε γαμίσει!»

«Κι εδώ τι παριστάνουμε; Τα μετόπισθεν;»
«Τι θέλεις να κάνουμε; Ν’ αρχίσουμε κι εμείς να ξηλώνουμε;»
«Τι λέει το συντονιστικό;»
«Ακόμα τίποτα.»
«Ρε, ε, ακούστε τι λένε οι μαλάκες στο Γιου Τσάνελ! Ακραία στοιχεία, λέει, και γνωστά φασιστοειδή! Έχουν ξεφύγει τελείως οι τύποι!»
«Τ’ αρχίδια μου κουνιούνται! Μπορείς να το κατεβάσεις; Στείλ’ το στον Καραχάλιο να το ποστάρει. Τι θέλεις ρε φίλε;»
«Μια κοπέλα που φέρανε τραυματισμένη… Τώρα, πριν λίγο.»
«Πού τη φέρανε;»
«Εδώ, λέει.»
«Ποιος λέει;»
«Οι τύποι εκεί κάτω. Απ’ την τηλεόραση.»
«Οι ρουφιάνοι; Αυτοί δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τον κώλο τους! Δεν ξέρω ρε φιλαράκο, τι να σου πω, δε βλέπεις τι γίνεται; Θα συνήλθε και θα ’φυγε.»
«Υπάρχει εδώ πουθενά γιατρός; Κάποιος που μπορεί να τη φρόντισε και να ξέρει;»
«Γιατροί έχουμε γίνει όλοι μας εδώ πέρα… Να σου πω! Για ρώτα εκεί κάτω, κείνο τον ψηλό με το καπελάκι. Μανώλη τον λένε. Για ρώτησέ τον, μπορεί να… Ε, Μανώλη! Τζέφερσον! Δες λίγο το φίλο μας εδώ. Φέρανε, λέει, μια κοπέλα;»
«Ποιος το λέει;»
«Ο πούτσος μου! Φέρανε για δε φέρανε;»
«Μια ξανθούλα; Τι σου είναι;»
«Μπράβο μαλάκα! Θα σε στείλω στο Θεμιστοκλή με συστατική -εξακριβώσεις στοιχείων και λοιπαί υπηρεσίαι…. Δε βλέπεις ότι έχει πάθει ταράκουλο ο άνθρωπος; Τι τον γκαστρώνεις;»
«Σκάσε ρε Τζιμ Άνταμς! Εντάξει! Ήτανε χάλια ρε φίλε, της είχαν… τέλος πάντων, χρειαζότανε γιατρό, ράμματα, ξέρεις. Στάσου να πάρω ένα τηλέφωνο μήπως…περιμένεις; Περίμενε!»

«Δημήτρη, εδώ η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Βλέπουμε κάποιους, λίγους, από τους άνδρες των ματ να έχουν απομονωθεί από τους υπόλοιπους και –ε-να κινδυνεύουν σοβαρά να λυντσαριστούν από το πλήθος. Σας άκουσα πριν να λέτε ότι η κατάσταση του άνδρα των δυνάμεων καταστολής που μαχαιρώθηκε νωρίτερα δεν εμπνέει ανησυχία –εδώ πάντως, δεν ξέρω πώς και γιατί, είχε κυκλοφορήσει η φήμη ότι –ε- εξέπνευσε στο δρόμο για το νοσοκομείο. Φαίνεται ότι έχει ανοίξει κάποιο είδος βεντέτας μεταξύ των ματ και μιας μεγάλης ομάδας κουκουλοφόρων, τα μέλη της οποίας φέρουν ομοιόμορφες κόκκινες μπλούζες μ’ ένα αστέρι στην πλάτη. Σας μιλάω με μεγάλη δυσκολία, λόγω –ε- των πυκνών καπνών και των χημικών. Δεν έχουμε δει ποτέ τόσες πολλές βόμβες μολότωφ και να σκεφτεί κανείς ότι η ώρα είναι μόλις δυόμιση και προβλέπεται ένα μακρύ και δύσκολο απόγευμα, καθώς αρχίζει σε λίγο η συζήτηση για το περιβόητο νομοσχέδιο –τρομοσχέδιο το ονομάζουν πολλοί- το οποίο απειλεί να αλλάξει εκ βάθρων τον τρόπο που ζούμε, εκφραζόμαστε και κινούμαστε, τον –ε- τον Προμηθέα. Να θυμίσουμε ότι στις έξι το απόγευμα είναι προγραμματισμένη εδώ στην πλατεία μεγάλη συναυλία με τη συμμετοχή πολλών γνωστών καλλιτεχνών και –βέβαια- αναρωτιέται κανείς τι είδους συναυλία μπορεί να γίνει κάτω από τέτοιες συνθήκες. Η μόνη ευχή που μπορούμε να κάνουμε είναι τουλάχιστον να μην θρηνήσουμε θύματα, Δημήτρη, να μην θρηνήσουμε ανθρώπινες ζωές! Αρχοντούλα Πανάδη, από την πλατεία Συντάγματος.»

«Γιατρέ! Γιατρέ, πείτε μου σας παρακαλώ…»
«Όχι τώρα, κύριε, όχι τώρα!»
«Μια ερώτηση μόνο, σας…»
«Δεν σ’ ακούει. Αμφιβάλλω αν μπορείς να βρεις άνθρωπο ν’ ασχοληθεί μαζί σου εδώ μέσα. Τρελοκομείο!»

«Έλα, Μανώλης. …..Στο μετρό……….Μιλάει με τους γιατρούς. Εγώ περιμένω έξω…………Όχι ρε, τρελός είσαι; Δεν του έδειξα το παραμικρό. Ούτε του περνάει απ’ το μυαλό ότι μπορεί να……….. Ποιος να τον αναγνωρίσει; Με την κουκούλα και το μαντήλι -έχει ξυρίσει και το μουστάκι- αν δεν τον περίμενα, ειλικρινά, δεν θα τον γνώριζα ουτ’ εγώ………… Να σκέφτεσαι θετικά και δεν πρόκειται να στραβώσει τίποτα. Όλα θα γίνουν όπως τα σχεδιάσαμε.»

«Μαρκίδη.»
«Σαν τον μαλάκα τον υπουργό;»
«…Ακριβώς. Μια ξανθούλα. Χτυπημένη στο…»
«Ρωτήσατε στα εισερχόμενα;»
«Δεν ήταν σίγουροι. Ίσως πέρασε χωρίς να καταγραφεί.»
«Τι να σας πω. Βλέπετε τι γίνεται εδώ πέρα. Είστε συγγενής;»
«Φίλος. Οι δικοί της την είδαν στην τηλεόραση και…»
«Πάρτε στον Ευαγγελισμό. Εκεί προωθούμε τα σοβαρά…………………..
…περιστατικά. Ρε συ Βαγγέλη, δες τι θέλουν οι δημοσιογράφοι. Τον είδες αυτόν; Τι παράξενος τύπος! Τόσην ώρα με κυνηγούσε και μόλις καταφέρνω να του μιλήσω εξαφανίζεται. Λες και τον τρόμαξε η κάμερα. Κάποιον μου θύμιζε, αλλά ποιον;»

«Βρήκες τίποτα;»
«Δεν την έχουν εδώ. Μα με το χαμό που γίνεται μπορεί να πέρασε και να μην τη θυμούνται.»
«Άμα δεν τη θυμούνται θα πει πως δεν είναι τόσο σοβαρά. Πώς είπες ότι τη λένε;»
«Μαρκίδη.»
«Σαν το μαλάκα τον υπουργό;»
«Ακριβώς.»

«Δημήτρη, έχω δίπλα μου το γιατρό κύριο…»
«Σαρρής.»
«…τον κύριο Σαρρή. Πείτε μου σας παρακαλώ γιατρέ, τι κατάσταση επικρατεί εδώ στον σταθμό πρώτων βοηθειών του μετρό.»
«Το τι γίνεται το βλέπετε και το βλέπουν όλοι. Προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε δεκάδες περιστατικά, τη στιγμή που η αστυνομία κάνει ρίψεις χημικών ακόμα κι εδώ έξω από την πόρτα μας. Σε λίγο θα πρέπει να διασωληνωθούμε εμείς οι ίδιοι.»
«Έχετε σοβαρά περιστατικά;»
«Πάρα πολλά. Μόλις προ ολίγου, ένας κύριος ήλθε σε μας αναζητώντας κάποια κοπέλα που δείξατε, ο δικός σας ή κάποιος άλλος σταθμός, να τραυματίζεται στο κεφάλι- είναι όμως τόσες οι περιπτώσεις που δεν μπορέσαμε να τον εξυπηρετήσουμε.»
«Θα πρόκειται για τη νεαρή φοιτήτρια που χτυπήθηκε λίγο νωρίτερα μπροστά στη Μεγάλη Βρετανία. Μου λέτε, αν κατάλαβα καλά, ότι η άτυχη κοπέλα μπορεί –ε- να μην κατάφερε καν να φτάσει ως εδώ;»
«Σίγουρα θα υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις αρκετές. Είτε επειδή δεν το κρίνουν απαραίτητο, είτε επειδή αποφάσισαν ν’ απομακρυνθούν από την περιοχή αυτή το συντομότερο κατευθυνόμενοι προς κάποιο νοσοκομείο, είτε επειδή απλούστατα δεν καταφέρνουν να προσεγγίσουν. Σας είπα ότι οι συνθήκες είναι εξαιρετικά αντίξοες, όχι μόνο για μας αλλά, πρωτίστως, για τους ίδιους τους τραυματίες. Κάνω έκκληση μέσω του σταθμού σας προς όλες τις πλευρές για αυτοσυγκράτηση και ειδικά προς τον κύριο Μαρκίδη, τον υπουργό δημόσιας ασφάλειας. Αν μη τι άλλο, να μην θρηνήσουμε θύματα!»
«Πολύ σημαντικό αυτό που μας λέτε γιατρέ, μ’ αυτή την έκκληση που είναι και ευχή όλων μας να κλείσουμε- είμαι η Αρχοντούλα Πανάδη, από την πλατεία Συντάγματος για το Γιου Τσάνελ.»

«Τι κάνουμε τώρα ρε μάγκες; Μπάτσοι απ’ τη μια, μπάτσοι κι απ’ την άλλη. Αν πάμε και τους πούμε ότι εμείς, περαστικοί και καλά, ήρθαμε στο City να πιούμε καφέ και ξαφνικά άρχισαν να σκάνε κανόνια;…Πού να φανταστούμε ότι εδώ έχουνε κατεβάσει ρολά; Τι λέτε; Σας βλέπω κουλ τύπους, είστε φοιτητές; Μπορεί και να ’χατε έρθει στ’ αλήθεια… εμένα, έτσι και με δούνε τα στρουμφ μονάχο μου, με τα μαύρα και με τα μαλλιά, θα με τσουβαλιάσουν κατευθείαν. Τι με κοιτάζεις έτσι κοπελιά, άνθρωπος είμαι δεν είμαι εξωγήινος. Έχω έναν κολλητό, το Γιάννη -πού να τον βρω τώρα;- περιμέναμε κι άλλους, παρέα όπως εσείς… Μήπως να χωθούμε σ’ αυτή την πόρτα εδώ πέρα και να περιμένουμε; Μπορεί να φύγουν και να τη γλιτάρουμε… Με κοιτάτε σα να είμαι ούφο, γαμώ την κοινωνία μου, άνθρωπος είμαι σου λένε, ούτε μαχαίρια κουβαλάω ούτε μολότοφ, φοιτητής είμαι κι εγώ στο Αιγάλεω! Το καλοκαίρι μαζευόμασταν με τους Αγανακτισμένους, ίσως να μ’ έχετε δει- κι εμένα ο ψηλός κάτι μου θυμίζει, σου λέω το καλοκαίρι ρε μαν δεν έχανα συνέλευση! Μια φορά ψήφισα κιόλας.»

«Έλα…………Δεν μπορώ να μιλήσω δυνατότερα……….. Δεν είμαι στη Βουλή, αλλά πες μου………….. Έξω είμαι, ψάχνω για τη μικρή……………. Ποιος θα με γνωρίσει; Ας είναι καλά η ξυριστική. Με την κουκούλα και χωρίς το μουστάκι, πιο πιθανό είναι να έχω προβλήματα με τους δικούς μας…………..Με τα ΜΑΤ, ρε Στεφανία, τι ‘ποιους δικούς μας;’ -θα μου πεις τι θέλεις;……………. Πήρε τηλέφωνο;;; Και γιατί δεν το λες τόση ώρα; Πού είναι;………………... Πες μου σε παρακαλώ, μη με σκας τώρα κι εσύ…….……… Ποια στοά;………..…Τι γράφει; ………….… Την ξέρω, ναι………………… Λογικό είναι να φοβάται………………. Εντάξει, θα κάνω ό,τι μπορώ, σε κλείνω………… Πού ’σαι; Μανώλη; Είναι στο City Link.»

το σχέδιο (μέρος πρώτο)

«Πες μου……Όχι, στο κυλικείο……Τους ακούω……Κοίτα, η συζήτηση αρχίζει σε μία, λιγότερο, δεν έχω…...αυτή τη στιγμή δεν έχω εικόνα, εσύ κάνεις κουμάντο. Δική σου ευθύνη……Είπαμε, αν χρειαστεί! Μόνο αν είναι…… έλα, Θέμη!….. Ναι;…... Λοιπόν, κρίνε και πράξε, αλλά προς Θεού, όχι υπερβολές…… Αυτά εσύ τα ξέρεις…... τα περιφερειακά και τα μεμονωμένα και τα παράπλευρα…… όχι ρε παιδί μου, δεν τίθεται θέμα!…… Ποιο σχέδιο;…… Μη μου λες τώρα για τακτικές και…… ο-κέι, σου ‘χω εμπιστοσύνη. Εμένα αυτό που μ’ ενδιαφέρει, εφόσον μπορούμε να το αποφύγουμε, όχι ντου. Και όχι θύματα, εντάξει; Όχι ντου και όχι θύματα! Γιατί εσύ τραβάς το μανίκι τώρα, αύριο όμως εμένα θα κυνηγάνε τα -ναι;…… Θέμη;…… Δε σ’ ακούω, γαμώτο, σε χάνω……. Ναι;……. Κωλοτηλέφωνα.»

«Μαλάκα Γιάννη, κουνήσου ρε μαλάκα! Θα χάσουμε τους υπόλοιπους. Πω, ρε φίλε, τι γίνεται ρε δικέ μου! Έχεις ξαναδεί τόση μπατσαρία μαζεμένη; Στρατός ρε μαλάκα! σιγά ρε φίλε, πρόσεχε πού πατάς! Κάτσε ρε, μου βγάλανε το… εντάξει, προχώρα. Πού είπατε με τους άλλους; Στην πλατεία; Τ’ αρχίδια μου, μαλάκα! Εδώ γίνεται της πουτάνας. Παρ’ τους και πες τους στα έβερεστ. Ακριβώς στην πόρτα πες τους! Τι γίνεται εκεί κάτω; Καταλαβαίνεις τι… γιατί τρέχουν όλοι αυτοί; Κουνήσου ρε μαλάκα, κάτι γίνεται σου λέω, τρέχα! Από δω! Γιάννη! Συγγνώμη ρε μαν… Θα χαθεί το μαλακισμένο.»

«Έλα, τι θέλεις;……. Δεν ξέρεις πού είμαι;…….. Κοίτα, δε μπορώ τώρα……. Τι η κόρη μου;…… Δεν είναι στο σχολείο;……..Πορεία;…… Είσαι σίγουρη;…… Πού απέξω;……. Πλάκα μου κάνεις. Εδώ γίνεται της……… Καλά, τι δουλειά έχουν οι μαθητές σε…… .Φοιτητής;……. Είσαι σίγουρη;…….. Δεν απαντά στο…… Και το δεύτερο;……… Καλά, θα τα δούμε αυτά στο σπίτι……… Κοίτα να τη βρεις και πες της να γυρίσει γιατί θα κοπούν όλα πες της! Σε λίγο εδώ θα είναι πεδίο μάχης, δεν έχει καμιά δουλειά! Ούτε να διανοηθεί να πλησιάσει!……… Έλα μπράβο!»

«Κυρίες και κύριοι, διακόπτουμε τη ροή του προγράμματός μας γιατί έχουμε επεισόδια στο Σύνταγμα. Συνδεόμαστε αμέσως με τη ρεπόρτερ μας.»
«Δημήτρη, δυστυχώς τα πράγματα δεν εξελίσσονται καλά εδώ στη Βουλή, όπου σε λίγη ώρα ξεκινά η συζήτηση για το περίφημο –ε- το περίφημο σχέδιο νόμου Προμηθέας. Ομάδα κουκουλοφόρων, οι γνωστοί-άγνωστοι όπως συνηθίζουμε να τους αποκαλούμε, φαίνεται ότι έπιασε στον ύπνο διμοιρία αστυνομικών που βρίσκονταν –ε- στη γωνία της οδού Σταδίου και με μία αιφνιδιαστική επίθεση με βόμβες μολότωφ, πυρπόλησαν το λεωφορείο, ε- την κλούβα που λέμε, την οποία μπορείτε να δείτε στο πλάνο μας να καίγεται. Ας ελπίσουμε ότι τα πράγματα δεν θα πάρουν κάποια πολύ άσχημη τροπή, καθώς –ε- υπάρχει πάρα πολύς κόσμος στην πλατεία και αναμένεται να γίνει περισσότερος όταν θα φτάσει εδώ η πορεία των φοιτητών η οποία πρέπει να ξεκινά αυτήν την ώρα απ’ το Πανεπιστήμιο.»

«Τους περίμενες τόσους πολλούς;»
«Να σου πω την αλήθεια, όχι.»
«Αυτός ο λαός δεν θα πάψει ποτέ να με εκπλήσσει…. Προμηθέας και κουραφέξαλα! Αυτά είναι μοντέλα για κοινωνίες τυπικές και προβλέψιμες. Μ’ αρέσει η σιγουριά του μεγάλου: ο Έλληνας ξεσηκώνεται μόνο αν τον πονέσει η τσέπη του. Σε ζητήματα τάξης είναι, λέει, συντηρητικός έως χλιαρός. Εγώ βλέπω ένα καζάνι που βράζει.»
«Κοίτα, στο είπα κι άλλη φορά. Ο Προμηθέας δεν είναι απλά ένα μοντέλο, είναι ένα φόβητρο. Με την ψυχροπολεμική έννοια. Κάτι σαν τους εξοπλισμούς.»
«Αμερικάνικες πίπες. Εσύ, λογικό είναι να τις υπερασπίζεσαι γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Είσαι ο καθ’ ύλην αρμόδιος.»
«Εννοείς… αναρμόδιος.»
«Πες το ψέματα! Εκεί καταλήξαμε. Ένα υπουργικό συμβούλιο αναρμοδίων. Εσύ ο αναρμόδιος της ασφάλειας, εγώ ο αναρμόδιος της παιδείας, ο χοντρός αναρμόδιος των οικονομικών. Κι από πάνω…. ο γενικός αναρμόδιος!»
«Κόφτο γιατί θα με πιάσουν τα κλάματα.»
«Η Ελλαδίτσα, βλέπεις, έχει το σωστό μέγεθος. Για πειραματόζωο. Είμαστε το χάμστερ του δυτικού κόσμου. Ακριβώς όπως με τα εργασιακά. Κι ό,τι ακριβώς πήραμε τότε, το ίδιο θα πάρουμε και τώρα.»
«Σεμνά. Μας βλέπουν. Λέγε ό,τι θες αλλά μη δείχνεις.»
«Μάλιστα. Ένα αρχίδι.»
«Τι αρχίδι;»
«Θα πάρουμε. Μη σου πω και όλη την αγία τριάδα. Τι ειν’ αυτό; Το κινητό σου χτυπάει;»

«Πού είσαι ρε μαλάκα Γιάννη, γιατί μου το κάνεις αυτό; Έξω απ’ τα έβερεστ δεν είπαμε; Πού πήγες ρε μαλακισμένο; Και δεν παίρνει και τηλέφωνο! Αφού ξέρει ότι δεν έχω κάρτα. Δεν έφτανε ο καπνός απ’ τα σκουπίδια, μας πνίξαν και στα χημικά οι γαμιόληδες. Άντε να γνωρίσεις άνθρωπο με τις κουκούλες και τα μαντίλια χωρίς να βλέπεις. Σιγά ρε κολλητέ, δεν είμαι μπατσόνι, κουλάρισε. Ένα παλικάρι ψάχνω, με κόκκινη μπλούζα, στο ύψος σου. Δίκιο έχεις ρε μαν, αλλά πού να πάω; Μας έχουν στριμώξει σαν τα ποντίκια. Τι είναι από κει ρε δικέ μου; -στάσου, έρχομαι κι εγώ. Μόνο μη μας κλείσουν στη στοά γιατί την πουτσίσαμε. Κοίτα ρε, έχουν βάλει μια γυναίκα στη μέση! Πίσω ρε πούστηδες, γαμώ το στρουμφοχωριό σας, πίσω ρε κωλόμπατσοι! Τι βαράτε ρε μαλάκες, ξεκωλιάρες μπατσίνες, άρπα τη ρε μουνί, σε γάμισα ρε αρχίδι, σκατόμπατσε, αν μπορείς πιάσε με μωρή αδερφάρα……….. γαμήθηκα στο βήχα ο μαλάκας.»

«Άκουσε, Θέμη. Σου ξαναλέω, εικόνα από δω μέσα δεν έχω. Σίγουρα ξέρεις καλύτερα………. Αυτά τα βλέπω. Και τα τεντωμένα σκοινιά και τα εκτός ελέγχου και τα ξένα δίκτυα και όλα. Μην ανησυχείς, αυτά τα βλέπουν όλοι. Όμως, έτσι και γίνει η στραβή, κανείς δεν θα σου αναγνωρίσει τίποτα……… Τα πλιάτσικα είναι μες στο παιχνίδι, αλλά κάνε κι εσύ κάτι. Μέσα σε δυο χρόνια σου διπλασίασα το δυναμικό, ο χοντρός μ’ έχει γαμήσει στη γκρίνια, το ίδιο κι ο πόντιος………Ε, γάμησέ με λοιπόν, τι άλλο θέλεις να σου πω;…….. Στην τελική, στο ξαναλέω, η ευθύνη είναι δική σου, εσύ είσαι ο στρατηγός, εγώ είμαι ένας γραφειοκράτης των μετόπισθεν, σήμερα είμαι-αύριο δεν είμαι, κάνε ό,τι σε φωτίσουν…ό,τι σε φωτίσει ο Θεός. Πρέπει να μπω στην αίθουσα, σε κλείνω…….. Τι να στηρίξω;…….. Θέμη, θα στο πω όσο πιο καθαρά μπορώ. Δεν! Θέλω! Να ξέρω! Με κατάλαβες τώρα; Δεν, θέλω! Και, πού ’σαι; Αυτό το τηλεφώνημα δεν έγινε ποτέ. Με εννοείς; Ποτέ!»

«Μίλησες με το κοντρόλ; Τι είπαν;»
«Μόλις είσαι έτοιμη.»
«Γεννήθηκα έτοιμη. Πώς είμαι;»
«Θεά. Κάμερα έτοιμη; Κοντινό και άνοιξε. Σε δύο, ένα…»
«Περίμενε! Τι γίνεται εκεί; Κάτι γίνεται.»
«Πού;»
«Πίσω απ’ το φανάρι. Βλέπεις; Οι αναρχικοί τρέχουν χωρίς να τους κυνηγάνε.»
«Δεν είναι αναρχικοί αυτοί.»
«Χέσε με. Τι κάνουν οι μπάτσοι; Ζουμάρισε. Υπάρχει κάποιος τραυματίας;»
«Ένας άντρας των ματ. Το γράφω.»
«Γράφε. Και δώστε άκυρο μέχρι να δούμε τι έγινε.»

«Τη βρήκες τη μικρή;………. Κι εγώ τι να κάνω από εδώ που είμαι;……… Ναι, το άκουσα. Δεν ξέρω αν ευσταθεί. Για την ώρα είναι απλώς……. Στεφανία, ηρέμησε σε παρακαλώ, δεν βγαίνει τίποτα με τις υστερίες……… Τι εννοείς την δείχνει η τηλεόραση;»

«Βλέπουμε εδώ την κοπέλα αιμόφυρτη, να μεταφέρεται στα χέρια από κάποιον –ε- φοιτητή προς το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη, όπου όμως υπάρχει συγκεντρωμένος πάρα πολύς κόσμος και δεν είναι εύκολο να περάσει. Φαίνεται ότι η νεαρή, φοιτήτρια προφανώς, δέχτηκε κάποια πέτρα ή κάποιο χτύπημα από κλομπ και, δυστυχώς, αυτή την ώρα είναι πρακτικά –ε- αδύνατη η μεταφορά της στο χώρο του μετρό, όπου λειτουργεί το αυτοσχέδιο ιατρείο…»

«Τι θα πει δεν έχεις πρόσβαση στο διάζωμα; Η κόρη μου είναι τραυματισμένη –χρειάζεται βοήθεια…….. Δεν μπορεί κάποιο ασθενοφόρο;……..Καταλαβαίνω ότι έχεις πολλά στο……… Πριν από λίγο, στο Γιου νομίζω. Ήταν μες στα αίματα, μπορεί να χρειάζεται επειγόντως……. Πόσοι; Τι λες ρε μαλάκα, πόλεμο έχουμε;………….. Τι να προσέχω και να ηρεμήσω, αφού…….. Θέμη;……. Θέμη;………Ασ’ τις πουστιές ξεφτιλισμένε κωλοκρητικέ! Σε ποιον κλείνεις το τηλέφωνο ρε καργιόλη;…….. Σκατά.»

«Δημήτρη, δυστυχώς τα πράγματα έχουν πλέον ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Δεν ξέρω αν έχετε κάποια άλλη ενημέρωση, αλλά εδώ η φήμη που κυκλοφορεί είναι πως ο άνδρας των ματ που δείξαμε προηγουμένως είναι –ε- νεκρός. Αυτό φαίνεται πως έχει εξαγριώσει τους συναδέλφους του, οι οποίοι βαράνε, μπορούμε να πούμε –ε- στο ψαχνό και αδιακρίτως προς κάθε κατεύθυνση. Υπάρχει βέβαια πάρα πολύς κόσμος μπροστά στη βουλή –λέγαμε και νωρίτερα πως είναι μία από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις που έχουμε δει εδώ τα τελευταία χρόνια. Οι μάχες μαίνονται στους δρόμους γύρω από την πλατεία Συντάγματος και κυρίως στην Καραγιώργη Σερβίας και τη Σταδίου. Είναι αδύνατον να πλησιάσουμε χωρίς να κινδυνέψει η σωματική μας ακεραιότητα κι ο εξοπλισμός μας. Είδαμε –ε-και είδατε όλοι συναδέλφους να προπηλακίζονται βάναυσα, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που μεταφέρθηκαν με λιποθυμικά επεισόδια ή σοβαρά –ε- αναπνευστικά προβλήματα. Όλα άρχισαν πριν από μισή ώρα περίπου, όταν η κεφαλή της μεγάλης πορείας των φοιτητών εμφανίστηκε στην αρχή της οδού Πανεπιστημίου. Ομάδες νεαρών κουκουλοφόρων που ακολουθούσαν από απόσταση άρχισαν –ε- να επιτίθενται και να προκαλούν τους άνδρες των ματ, επιδιδόμενοι στο γνωστό ανταρτοπόλεμο με βόμβες μολότοφ, πέτρες και μάρμαρα. Οι αστυνομικοί απαντούσαν με ρίψεις χημικών, τις οποίες ακολούθησε κυνηγητό και μάχες σώμα με σώμα. Κάποια στιγμή είδαμε έναν άνδρα των ματ να πέφτει χτυπημένος, ε-από μαχαίρι όπως μάθαμε αργότερα. Ο άτυχος άνδρας διακομίστηκε στο νοσοκομείο όπου σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες υπέκυψε στο τραύμα του. Οι συμπλοκές γενικεύτηκαν και είδαμε κάποια στιγμή νεαρούς φοιτητές να λογομαχούν, ακόμα και να συμπλέκονται με τους κουκουλοφόρους αλλά και με αστυνομικούς. Μια νεαρή κοπέλα…»

«Φέρε μου τον Παναγιώτου στο γραφείο μου. Τώρα! Χτες!…………Πούστη Γεωργακάκη, θα μου το πληρώσεις ακριβά….…… Κώστα, να σου πω ένα λεπτό. Κάλυψέ με σε παρακαλώ στο συμβούλιο. Πάω τουαλέτα. Δεν ξέρω τι έχω πάθει…..απ’ το άγχος θα είναι. Το ξέρω ότι το δικό μου σχέδιο συζητάμε εδώ, αλλά τι να κάνω; Θα ’ρθω όσο πιο γρήγορα –με συγχωρείς τώρα………. Τι κάνει τόση ώρα, πόσο θέλουνε για να τον βρούνε τον κωλόμπατσο;……….. Έλα ρε Παναγιώτου. Επείγον κι εμπιστευτικό: πρέπει να με βγάλεις έξω για λίγο χωρίς να πέσουν τα κανάλια πάνω μου. Θέλω φόρμα με κουκούλα, σκούφο, ό,τι βρεις. Κι ένα κασκόλ ή μαντήλι. Σε πόσο; Δύο λεπτά; Ένα;….Μπράβο αγόρι μου –σε δέκα λεπτά στην πλαϊνή είσοδο……. Αχ, βρε Ελπιδάκι με τους έρωτές σου! Ήταν ανάγκη να μου μοιάσεις και σ’ αυτό;»