το φαινόμενο σήραγγος (συνέχεια)

σκηνή δεύτερη

Σκοτάδι/φως

(Οι δύο άντρες καθισμένοι αντικριστά πάνω από μια σκακιέρα. Ο ένας έχει τα χέρια δεμένα.)

Πολύ έξυπνο.

Βρίσκεις;

Για να πω την αλήθεια, αισθάνομαι κάπως στριμωγμένος.

Δεν θέλω να περιαυτολογήσω, αλλά εξαρχής δεν είχες καμία τύχη. Το σκάκι είναι το ψώνιο μου.

(σαρκαστικά) Οπότε, για να κάνεις την αναμέτρηση πιο αμφίρροπη, σκέφτηκες να με βάλεις να παίζω δεμένος; Πώς δεν μου έδεσες και τα μάτια, παικταρά μου;

Τς, τς, τς… Πολύ κακού γούστου η ειρωνεία σου. Είσαι δεμένος για να μπορώ να σκέφτομαι απερίσπαστος. Κι εσύ επίσης. Αν σε έλυνα, οι δημιουργικές σου δυνάμεις πολύ φοβάμαι ότι θα ξεστράτιζαν στην κατάστρωση σχεδίων διαφορετικών απ’ αυτά που χρειάζεται ο βασιλιάς σου για να αποφύγει……χε, χε, το αναπόφευκτο εδώ που τα λέμε.

Αυτή είναι η άποψή σου για την καλόγουστη ειρωνεία, υποθέτω.

Απλή διαπίστωση. Και μην το παίρνεις προσωπικά. Όταν πιάσω το παραδάκι θα είσαι ελεύθερος κι ωραίος σαν πρώτα. Ελεύθερος σίγουρα, το ωραίος θα εξαρτηθεί.

Από τι;

Απ’ την τρέλα μου. Δεν σου κρύβω ότι με φτιάχνει χοντρά η ιδέα να σε παραδώσω χαλασμένο. Έτσι κι αλλιώς, θα είμαι υποχρεωμένος να εξαφανιστώ.

Πρόβλημα ε; Μην ανησυχείς. Αυτό θα το αναλάβω εγώ.

Να, τέτοια λες και με προκαλείς να γίνω (παίρνει μια αλλόκοτη έκφραση γυρνώντας το κεφάλι προφίλ) Πικάσο.

(προσηλωμένος στη σκακιέρα) Στ’ αλήθεια.…..Για να δούμε…..Όχι, δεν μ’ αρέσει……Να ξέρεις πάντως.....αν θέλεις άκουσε τη συμβουλή μου……..τα λεφτά φιλαράκο δεν φέρνουν την ευτυχία.

Μη μου το λες κι είμαι και ευσυγκίνητος, θα με πάρουν τα ζουμιά………… Ακούστε τι είπε το άτομο! Ο «χέζε ψηλά κι αγνάντευε», ακούστε τι λέει! ……………Τι να την κάνω την καριόλα την ευτυχία ρε μαλάκα, εγώ τα λεφτά σου θέλω. Τα γαμημένα σου τα λεφτά! Κατάλαβες;

Προσπαθώ…Ναι, ναι, είναι μια ιδέα… Κάνεις πάντως ένα μικρό λάθος. Μπορεί να τα πάρεις τα λεφτά, μπορεί και όχι. Δεν θα είναι όμως δικά μου. Άλλοι θα πληρώσουν το λογαριασμό. Μέτοχοι, καταθέτες...Το κράτος…Όχι εγώ.

Στ’ αρχίδια μου…………Και μη νομίζεις ότι τα χάφτω όσα λες. Σε ποιον νομίζεις ότι μιλάς, σε καμιά γυναικούλα; Αποκλείεται να μην υπάρχει κόστος και για σένα. Στοιχειώδη οικονομικά, αν οι πελάτες σου βγαίνουν ζημιωμένοι, τότε βγαίνεις κι εσύ, μαλάκα τοκογλύφε.  ………… Ύστερα, τι εννοείς μ’ αυτό το «μπορεί και όχι», ε; Κι εγώ, μπορεί να σε γαμήσω, μπορεί και όχι. Το έλαβες υπ’ όψη σου;

Κοίτα, στην κατάσταση που είμαι μπορείς να με κάνεις ότι θέλεις, αν πρόκειται όμως να συνεχίσουμε να παίζουμε πρέπει να με αφήσεις να συγκεντρωθώ…… Ναι, ναι, καθόλου άσχημα…

Τι καθόλου άσχημα, ρε καραγκιόζη; Τι κατέβασε πάλι το σκατόμυαλό σου; Θα βάλεις τον αξιωματικό να σου πηδήξει τη βασίλισσα; Γιατί δεν παραδέχεσαι ότι την πάτησες να τελειώνουμε;

Αλήθεια, δεν μου είπες τι έγινε με τη γυναίκα μου; Πώς είναι;

Εις την υγεία της; Πολύ καλά, ευχαριστεί για το ενδιαφέρον………..Και δεν είναι γυναίκα σου, έτσι;

Με συγχωρείτε, μεσιέ Προυντόν. Δεν θα επιθυμούσα σε καμιά περίπτωση να προκαλέσω το ιδεολογικό σας μένος. Γι’ αυτό δεν θα τη χαρακτηρίσω ούτε γυναίκα μας.

Το καλό που σου θέλω….. Δεν είναι κτήμα σου ούτε κτήμα μου. Είναι…

Δημόσιο αγαθό;

Ρε μαλάκα, θα παίξεις καμιά φορά, να σταματήσεις την παπαρολογία; Μια ώρα να κάνεις μια κίνηση, με γκάστρωσες!

Μη βιάζεσαι. Το καλό πράγμα αργεί. Και κράτα και καμιά πισινή γιατί κυοφορούνται εκπλήξεις.

Α, μάλιστα. Κρυμμένοι άσσοι κι έτσι; Για να σε δω!............ Κι αν θέλεις να ξέρεις, δικιά της ιδέα ήταν…Τι με κοιτάς; Κανονίζει τώρα το πάρε-δώσε. Παριστάνει ότι επικοινωνεί με τους απαγωγείς και λοιπά. Και μη νομίζεις ότι εγώ…  Όλα το δικό της, το γυναικείο σατανικό μυαλό τα κατάστρωσε. Δεν πειράζει να στο πω, αφού έτσι κι αλλιώς θα φύγει μαζί μου.

Έτσι σου είπε;

(Πετάγεται οργισμένος. Αρπάζει τον άλλο απ’ τα μαλλιά και του κολλά στο πρόσωπο ένα πιστόλι) Τι θα πει «έτσι σου είπε»; ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ «ΕΤΣΙ ΣΟΥ ΕΙΠΕ»; ΛΕΓΕ! Δε μιλάς τώρα ε; Χέστηκες πάνω σου. Μαλάκα!

Άμα μου κολλάς το πιστόλι στη μούρη, τι θέλεις να κάνω;

Σου κατάστρεψα την ψυχολογία, έτσι;

Τον ειρμό μου κατάστρεψες. Πρέπει να τα μετρήσω απ’ την αρχή.

Ναι, καλά. Πες ότι δεν έχεις τι να παίξεις… Πάντως, έπρεπε να ’βλεπες τη μούρη σου. Είχες κλάσει μαλλί, μαλάκα, αφού φοβήθηκα μη μου μείνεις στα χέρια. Φαντάζεσαι; Είχα διαβάσει μια ιστορία, όχι αληθινή, μυθιστόρημα, που ο ήρωας πιάνει έναν καναλάρχη, ένα καθίκι που του πήδηξε τη γκόμενα, κι έτσι όπως τον έχει δεμένο, καλή ώρα, κουρντίζεται και του χώνει το πιστόλι στον πισινό. Κανονικά ρε φίλε, του τα κατεβάζει και… Τα είδε όλα ο τύπος. Φαντάζεσαι να ’χε λέει κι αιμορροΐδες; Κάτι ο πόνος, κάτι η τρομάρα, κάτι το ρεζίλι, του γύρισ’ η γλώσσα ανάποδα. Συγκοπή………….Γάμησέ τα.

Ωραίο μυθιστόρημα! Να μού πεις πού το πουλάνε να το πάρω κι εγώ.

Εσύ έχεις άλλα προβλήματα τώρα.

Πάντως, εγώ για καλό σου το ξαναλέω, το χρήμα δεν φέρνει ευτυχία, μόνο μπελάδες… Ξέρεις ποιο είναι το μυστικό; Να δουλεύουν άλλοι για πάρτη σου. Αυτό, ναι.

Κι εγώ για καλό σου το ξαναλέω, κόψε την παπαρολογία και παίξε.

Θα πάρεις ας πούμε τώρα τα λεφτά. Πού θα τα βάλεις; Σε όποια τράπεζα και να τα πας, θα το μάθω.

Σιγά να μην τα βάλω σε τράπεζα. Ξέρεις τι είναι μια κατεστραμμένη τράπεζα;… Μια καλή αρχή. Και ξέρεις τι είναι ένας εξαφανισμένος τραπεζίτης την περίοδο που η τράπεζά του είναι στόχος επιθετικής εξαγοράς; Η αρχή της καταστροφής.

………….Αυτός είναι ο στόχος σου; Η καταστροφή της τράπεζας; Νόμιζα ότι σου αρκούσε το παραδάκι.

Παραδάκι; Έλεος δικέ μου! Πραγματικά, πρέπει ν’ ανανεώσεις το λεξιλόγιό σου……….... (μελοδραματικά) Την αγαπάω!! Κι αυτό που μου αρκεί είναι ν’ αναπνέω τον αέρα που… πού είναι το αστείο;

Ω, έλα τώρα! …….Στ’ αλήθεια, το εννοείς! Το ήξερα πως είναι ακαταμάχητη, αλλά τόσο πολύ;

Ναι, τόσο πολύ ρε μαλάκα, τόσο πολύ! Νόμιζες πως είμαι αδερφή, επειδή συχνάζω σε γκέι μπαρ; Η περίπτωση να έχω απλά φίλους εκεί μέσα ούτε που σου πέρασε απ’ το μυαλό. Και μ’ έριξες μόνος σου στην αγκαλιά της –είστε μεγάλα κορόιδα οι πλούσιοι- να ’σαι καλά! Τώρα είσαι δεμένος σα σαλάμι κι έχεις κάτι κέρατα τόσα με το συμπάθιο. Κορόιδο, ε κορόιδο!

Την τράπεζα, δεν την καταστρέφεις με την αλλαγή της διοίκησης.

Τι;

Λέω, μην τυχόν κι είσαι τόσο βλάκας που νομίζεις ότι επιτίθεσαι στο σύστημα. Εκτός αν δεν σε νοιάζει η τράπεζα αλλά εγώ. Ε; Πού είναι το πρόβλημά σου, μ’ εμένα ή με την τράπεζα; Για πες! Ο Βασιλείου ή η τράπεζά του, το πρόσωπο ή το σύστημα;

Βούλωστο! ……………Και με τα δύο έχω πρόβλημα –και με το σύστημα και με κάτι αρχίδια σαν του λόγου σου. Ξέρεις, υπάρχει ένα φαινόμενο στην κβαντική φυσική. Λέγεται φαινόμενο σήραγγος. Ένα σωματίδιο, για καθαρά στατιστικούς λόγους, μπορεί να υπερπηδήσει ένα φαινομενικά ανυπέρβλητο εμπόδιο και να βρεθεί στην άλλη πλευρά. Δέκα χρόνια την περιμένω αυτή τη στιγμή.

Δέκα χρόνια;

Που μου ’φαγες το σπίτι, μαλάκα τοκογλύφε.

Εγώ;

Η τράπέζά σου. Στην αρχή πήγα να τρελαθώ. Έμαθα πού μένεις και γυρνούσα σαν άδικη κατάρα γύρω απ’ το κάστρο σου. Κατάστρωνα σχέδια, μέχρι που έμαθα να φτιάχνω και βόμβες. Η γυναίκα μου με παράτησε, οι παλιοί φίλοι με παράτησαν, το ’ριξα στην ασωτεία. (αφαιρείται) Δεν φαντάζεσαι τι πέραση έχουν στις γυναίκες τα χαμένα κορμιά. Κάτι τους βρίσκουν.

Ενδιαφέρον.

Στο τέλος είπα ότι για καλό ήταν όλα, να ξεφύγω απ’ τη φενάκη του μικροαστισμού. Απέκτησα κοινωνική συνείδηση, ιδεολογία.

Βλέπεις; Σ’ εμένα τα χρωστάς όλα… Στην τράπεζα, θέλω να πω.

Καλά, τραγούδα. Έχεις ακούσει που λένε πως όλα εδώ πληρώνονται; Αφού ήτανε γραφτό να πέσεις φιλαράκο στα χέρια μου, θα πληρώσεις. Θα πηδήξω τώρα εσένα που ’χω εύκαιρο και για την τράπεζα βλέπουμε.

Ωραία ιδεολογία!

Κι έπειτα, είναι και το χρήμα… Ελάχιστη αποζημίωση...  Τώρα που δεν κινδυνεύω απ’ αυτό, τώρα που έμαθα να του βγάζω το δηλητήριο… Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Θα παίξεις;

Θα παίξω. Λύσε μου όμως την απορία. Εσύ τώρα, που έχεις ξεφύγει να ’πούμε απ’ τη φενάκη του μικροαστισμού… Πώς τα βρήκατε με τη Σία; Αυτή, τη μισή μέρα ασχολείται με το πράμα της και την υπόλοιπη με τη γκαρνταρόμπα της. Το μόνο που την ενδιαφέρει στις ειδήσεις είναι τα κοσμικά. Καταλαβαίνω το ενδιαφέρον σου ως άντρα αλλά από κει και πέρα… τι κοινό έχετε; Δεν τη βαριέσαι;

Όχι. Έχει τον τρόπο της να γίνεται…

Συναρπαστική;

Ερεθιστική………… Ικανοποιήθηκες;

Απολύτως.

Τι να σου πω! Τέτοια χαρά ο κερατάς…

Έψιλον ζήτα έξι

Ορίστε;….. (σκύβει στη σκακιέρα και εκτελεί την κίνηση που του υπαγόρεψε ο άλλος) Ώστε αυτό μετρούσες τόση ώρα;… Θυσιάζεις τη βασίλισσά σου.

Σου θυμίζει κάτι;

(κοιτώντας τον άλλο έντονα) Ντάμα επί γάμα δύο.

(μονομιάς, χωρίς να το σκέπτεται και χωρίς να κοιτά τη σκακιέρα) Ζήτα ήτα επτά. Πύργος ήτα οκτώ. Ίππος στο δέλτα τέσσερα.….. Βλέπεις καμιά θυσία;

Δικαίωμα.

Με την ησυχία σου.

…… Τα υπολόγισες καλά, βλέπω… (Ξαφνικά βλέπει τον άλλο να σηκώνεται λυτός) Πού πας;

Πιάστηκα… Ξαφνιάστηκες;… Εκείνη με έδεσε, θυμάσαι;

(δείχνει το πιστόλι) Εσύ, θυμάσαι τούτο εδώ;

Πώς! Σου είπε ότι είναι γεμάτο…(Ο άλλος πατά τη σκανδάλη αλλά δεν γίνεται τίποτα) Ξαναδοκίμασε… Φυσικά, έχεις πάντα τα χέρια και τα…νιάτα σου! Είσαι νεώτερος, ή όχι; Ρωτάω γιατί μερικές φορές, ξέρεις, κάποια πράγματα μας ξεγελάνε. Τα μαλλιά, τα ξενύχτια, οι τσαμπουκάδες. Το…αναρχικό προφίλ. Πόσα χρόνια; Στοιχιματίζω, λιγότερα απ’ τα δέκα-τόσα χωρίς σπίτι και γυναίκα, παρέα με τις πέρδικες της Σκωτίας –βλέπεις, μέχρι τα γούστα σου στο πιοτό ξέρω, πίστευες πως δεν θα ’ξερα τα γούστα σου στο κρεβάτι;…(προκλητικά, παίρνοντας θέση άμυνας) Έλα! Χάρη θα μου κάνεις. Δυο μέρες δεμένος, μακριά απ’ την πισίνα, το γυμναστήριο και το ρινγκ νιώθω ότι σκουριάζω.

Το ήξερες απ’ την αρχή λοιπόν…Όλα τα ήξερες…

Ο τρόπος σου να γυροφέρνεις το σπίτι μου δεν ήταν ο πλέον διακριτικός. Ετοιμαζόμουν να πάρω μέτρα όταν εξαφανίστηκες. Αλλά σε είχα ήδη καταχωρήσει….. Δεν θα ρωτήσεις πού;

Πού;

Εκεί που καταχωρώ τα πράγματα που μπορεί κάποτε να μου φανούν χρήσιμα.

Και…σου είμαι τώρα χρήσιμος;

Πολύ. Δεν φαντάζεσαι πόσο δύσκολο μπορεί να είναι το να ξεφορτωθείς μια τράπεζα.

Έχω αρκετή φαντασία. Είναι έτοιμη για κανόνι;

Κάτι τέτοιο. Σε τεχνική γλώσσα ακούγεται πιο περίπλοκο και βαρετό.

Γιατί δεν την άφηνες απλώς. Γιατί δεν συναίνεσες στην εξαγορά;

Ας πούμε πως κάτι τέτοιο θα φαινόταν ύποπτο. Και δεν έπρεπε.

Ενώ τώρα, όλο αυτό το γουέστερν θα φανεί φυσιολογικό. Και… τι προβλέπει το σχέδιο; Τίποτα καλό για μένα, φαντάζομαι.

Φοβάμαι πως όχι. Μας χρειαζόταν ένα θύμα. Πώς το είπες πριν; Ένα…

Κορόιδο.

Ακριβώς.

Το οποίο, συμπτωματικά, θα εξαφανιστεί;

Αφού επιτελέσει το σκοπό του.

Εκείνη… τα ξέρει όλα αυτά;

Η Σία; Μην είσαι αφελής. Κουράζει το μυαλουδάκι της μόνο όσο χρειάζεται. Μου έχει εμπιστοσύνη. Και ξέρεις γιατί; Γιατί δεν την έχω απογοητεύσει ποτέ.

Το καταλαβαίνω. Αλλά το σχέδιο εξακολουθεί να μην με ικανοποιεί.

Είσαι τελειομανής.

Καλοσύνη σου. Λίγο σχολαστικός μόνο. Αυτοί που θα μπούνε στην τράπεζα… η νέα διοίκηση… δεν θα διαπιστώσουν όλα αυτά τα περίπλοκα και βαρετά;

Προφανώς.

Και δεν θα κάνουν κάποιες, ας το πούμε, καθόλου κολακευτικές υποθέσεις;

Θα είναι πλέον αργά.

Ναι αλλά, όσο να ‘ναι…

Έχεις να προτείνεις τίποτα καλύτερο;

Δεν ξέρω, ίσως. Αλλά το μυαλό μου τα βαριέται αυτά τα περίπλοκα. Ειδικά όταν παίζει το ρόλο του κορόιδου………. Για να δούμε λοιπόν. Ας πούμε ότι εγώ τώρα έπαιρνα το καπελάκι μου, τρόπος του λέγειν, και ωραία-ωραία και πολύ διακριτικά…(κινείται επιφυλακτικά προς την πόρτα) αποχωρούσα…… Δεν θα με εμποδίσεις;

Για ποιο λόγο;

Μα… για να μη μιλήσω.

Δεν θα το κάνεις.

Πώς είσαι τόσο σίγουρος;

Δεν είμαι. Αλλά ποιος θα σε πιστέψει;

Ναι, αλλά…το σχέδιο; Τι νόημα έχουν όλα αυτά αν σηκωθώ και φύγω; Εκτός… αν με βρουν κάπου… θύμα τροχαίου ας πούμε. (εκστατικός, με απλανές βλέμα και με τόνο εκφωνητή ειδήσεων) Η από μηχανής θεία Δίκη. Θύμα απαγωγής παρ’ ολίγον νεκρό από ασιτία. Μεγαλοτραπεζίτης καταφέρνει να λυθεί από τα δεσμά του και να καλέσει σε βοήθεια. Βρέθηκε μετά από πολυήμερο εγκλεισμό σε άθλια κατάσταση και πνιγμένος στα ίδια του τα ούρα..... Αυτό είναι το σχέδιό σου κάθαρμα;

(χειροκροτεί) Εκπληκτικό! Κι η λεπτομέρεια με τα ούρα… δεν θα τη σκεφτόμουν. Κρίμα, τέτοια φαντασία να πηγαίνει χαμένη…. Λοιπόν; Θα κάνεις την κίνησή σου;

Μπα. Αυτή η παρτίδα δεν σώζεται με τίποτα.

Σκοτάδι/Φως

το φαινόμενο σήραγγος

πράξη πρώτη

Σκοτάδι/Ημίφως

Δυο άντρες παλεύουν. Ο ένας φαίνεται να κρατά τον άλλο απ’ το λαιμό με λαβή και σαν να τον πνίγει. Κάποια στιγμή τον αφήνει και σηκώνεται σκεφτικός, ο άλλος βήχει.

(Δείχνοντας προς τους θεατές) Πιστεύεις ότι θα καταλάβουν τίποτα;

Αποκλείεται.

Να το πάρουμε απ’ την αρχή;

Σκοτάδι/Φως

(Οι δύο άνδρες όρθιοι στο εσωτερικό σπιτιού. Ο ένας διερευνά τον χώρο, σημάδι ότι είναι επισκέπτης)

Ωραίο σπίτι!...........Και μεγάλο! Μόνος σου μένεις;…………...Θα βάλεις κάτι να πιούμε ή…;

Κοίτα, φιλαράκο…

Δε συστηθήκαμε! Λεύκιππος.

Τι ειν’ αυτό;

Τ’ όνομά μου.

Α, μάλιστα. Λοιπόν Λεύκιππος…

Λεύκιππε…………Κλητική. Ο Λεύκιππος, του Λεύκιππου, τον……….. Θα μου βάλεις ένα ποτό;

Ίσως μια άλλη φορά. Τώρα θέλω να συζητήσουμε σοβαρά……………… Λοιπόν Λεύκιππε…

Τ’ όνομά σου. Δεν μου το είπες.

Σωστά. Λοιπόν Λεύκιππε, πρέπει να σου εξηγήσω δυο πράγματα… Το πρώτο: δεν είμαι γκέι.

Συγγνώμη;

Δεν είμαι γκέι…ομοφυλόφιλος, πώς το λένε;……………..Ίσως σε παραξενεύει αυτό.

Όχι, καθόλου.

Α…καλά. Τώρα, γιατί σε κάλεσα εδώ.

Για να με πηδήξεις…… (Ο άλλος τον κοιτάζει ειρωνικά) …….Για να σε πηδήξω………………..Για να πηδηχτούμε;

Με δουλεύεις; Καλά, ίσως εγώ να μην ήμουν σαφής. Εν πάση περιπτώσει, θέλω…

Να με…;

Όχι, κοίταξε…

Άλλαξες γνώμη;

Όχι.

Ωραία.

Λοιπόν…

Είσαι ενεργητικός ή παθητικός;

(φωνάζει) ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΔΕΡΦΗ!!

Εντάξει, εντάξει.

Τι στο διάολο; Δεν μιλάω ελληνικά;

Εντάξει λέμε……Εντάξει. Το κατάλαβα.

……………Τι έλεγα;

Γιατί μ’ έφερες εδώ.

Ναι. Λοιπόν…

Πάντως η έκφραση «αδερφή» δεν είναι η ενδεδειγμένη………………... Μπορούσες να πεις «ομοφυλόφιλος». Ακόμα και «πούστης».

Θα μπορούσα, έχεις δίκιο.

Είναι προφανές ότι δεν είσαι αδερφή. Ούτε εγώ είμαι αδερφή κανενός.

Θα το συνεχίσουμε πολύ αυτό;

Όχι, ολοκλήρωσα. Συνέχισε.

Δεν είχα πρόθεση να σε θίξω. Σε έθιξα;

Μπα, δεν τρέχει τίποτα.

Όχι, αν…

Δεν με έθιξες ρε μαλάκα λέμε! Πάρακατω! Γιατί με κουβάλησες εδώ; Αφού δεν θα με γαμίσεις ούτε θα σε γαμίσω γιατί με πήρες απ’ το γαμημένο το μπαρ και με κουβάλησες στο γαμόσπιτό σου μέσα στην ερημιά του Θεού, θα μας πεις;

Αν μου επιτρέψεις.

Παρακαλώ.

Ίσως σου φανεί λίγο παράξενο.

Αμφιβάλλω.

Αμφιβάλλεις;

Μμ…

Εντάξει λοιπόν. Θέλω να τα φτιάξεις με τη γυναίκα μου.

………..Τη γυναίκα σου.

Ναι.

Είσαι παντρεμένος;

Περίπου.

Ζείτε μαζί;

Τς!

…………..Γνωρίζεστε τουλάχιστον;……..Καλά, καλά. Αστείο ήταν, χιούμορ………Ξέρεις.

Όχι.

Άλλοι άνθρωποι λένε, η γκόμενά μου, η ερωμένη μου, η αρραβωνια…

Θέλω να τα φτιάξεις με τη Σία.

Ιέι;…. (ο άλλος τον κοιτάζει με οίκτο) …..Σία λένε το κορίτσι σου.

Τη γυναίκα μου.

Τη γυναίκα σου. Που δεν ζείτε μαζί. Που δεν είστε παντρεμένοι.

Ακριβώς.

Θα κάνουμε σεξ;

Σου είναι δύσκολο;

Καθόλου. Είναι όμορφη;

Τι σε νοιάζει;

Ε πώς;

Αφού είσαι… Σ’ αρέσουν οι γυναίκες;

Όχι ιδιαίτερα.

Όχι ιδιαίτερα..

Τις βρίσκω κάπως… θηλυκές.

Καλά. Έτσι κι αλλιώς θα αποζημιωθείς.

Τώρα θίγεις τις ευαίσθητες χορδές μου. Πότε ξεκινάω;

Θα σε ειδοποιήσω.

Ο-κέι. Χάρηκα και τα σχετικά.

Φεύγεις;

Έχουμε κάτι άλλο  να πούμε; Ή…να κάνουμε;

Δε νομίζω.

Ωραία. Τότε…

Θέλεις ένα ποτό;

Μη σε βάλω σε κόπο.

Δεν με βάζεις………….. Βασιλείου.

Τι είναι αυτό;

Τ’ όνομά μου. Σου λέει κάτι;

Δεν θα το ’λεγα. Είναι αρκετά κοινό. Βασιλείου;

Δήμος.

Δημοσθένης;

Δημόκριτος.

Πλάκα κάνεις.

Γιατί;

…………Άστο, τίποτα.

Είσαι παράξενος τύπος.

Ενώ εσύ, είσαι συνηθισμένος. Δε μου λες, γιατί θες να… τη γυναίκα σου;

Δεν σε αφορά.

Ό,τι πεις. Αλλά… πώς είσαι σίγουρος ότι θα γουστάρει μαζί μου;

Ξέρω τον τύπο της.

Και ποιος ειν’ αυτός;

Προκλητικοί και ατίθασοι μαλλιάδες. (Του δίνει κάτι.)

Γιατί μου δίνεις τη φυλλάδα; Δεν διαβάζω τέτοιες μαλακίες… Αυτή είναι; Η τύπισσα που πρέπει να ρίξω είναι η Θεοδοσία Μυστακίδου; ………….Είσαι τρελός.

Άρα, δεν σου είναι άγνωστη………..Καλλιτέχνες! Μπορεί να μην έχουν βρακί να φορέσουν, αλλά τα φώτα είναι μονίμως πάνω τους.

Η συγκεκριμένη δεν φαίνεται να έχει τέτοια προβλήματα…………Με τα βρακιά εννοώ.

Φυσικά. Αφού της τ’ αγοράζω εγώ.

Α, ναι, βέβαια.  Είναι η γυναίκα σου. Αν και δεν μοιάζεις πολύ με τον τύπο που φιλάει…. (Κοιτάζει τον άλλο δήθεν εξεταστικά) Θα έλεγα, μάλλον,  ότι δεν του μοιάζεις καθόλου. (Διαβάζει) «Η διάσημη ηθοποιός συνελήφθη από το φωτογράφο της εφημερίδας μας την ώρα που ανταλλάσει καυτό φιλί με άγνωστο νεαρό άνδρα σε δρομάκι της παλιάς πόλης της Ρόδου, όπου βρίσκεται για τα γυρίσματα του τελευταίου επεισοδίου της δημοφιλούς σειράς «το νησί της ουτοπίας»».

Διάβασε παρακάτω.

 «Το «ανήσυχο» ταμπεραμέντο της Θεοδοσίας φαίνεται πως είναι η αιτία πίσω από τους συχνούς όσο και θυελλώδεις καυγάδες της με τον γνωστό εκατομμυριούχο, πρόεδρο της Bank of Europe, Δήμο Βασιλείου.» Εσύ είσαι αυτός;

Έτσι φαίνεται.

Και πληρώνεις άντρες για να τα φτιάχνουν μαζί της;

Μόνο εσένα.

Μόνο εμένα;

Ναι, μόνο εσένα.

Παράξενα βίτσια έχετε οι εκατομμυριούχοι.

Α, ώστε είναι παράξενο.

Και… γιατί εμένα; Στάσου, περίμενε να μαντέψω. Επειδή είμαι γκέι.

Είσαι πολύ πονηρός.

Και πιστεύεις ότι δεν θα το καταλάβει;

Τι να καταλάβει; Ότι είσαι γκέι;

Και αυτό.

Μπορεί να γουστάρει περισσότερο. Είναι πολύ βιτσιόζα. Δεν φαντάζεσαι πόσο.

……………..Πόσες φορές;

Τρεις… τέσσερις… εξαρτάται.

Από τι;

Πότε θα σε βαρεθεί. Συνήθως, αυτά είναι τα όριά της.

...Μάλιστα. Και.. αυτό ειν’ όλο;

Περίπου.

Δηλαδή; Θα ’χει και συνέχεια;

Φυσικά και θα ’χει συνέχεια. Πίστεψες στ’ αλήθεια ότι σε βάζω να πηδάς τη γυναίκα μου από βίτσιο;

Ξέρω ’γω; Φραγκάτος δεν είσαι;…………….Μπορώ να μάθω ποιο είναι το σχέδιο;

Δεν είναι απαραίτητο.

Όχι, αλλά θα το εκτιμούσα.

Θα της γίνεις τσιμπούρι. Πιο σωστά: θα της κάνεις τη ζωή κόλαση...

… ώστε να της κοπεί η όρεξη για περιπέτειες. Σατανικό!

Δε βρίσκεις;

Απίστευτο! Καλά, είσαι πολύ μαλάκας, έτσι;

Δεν χρειάζεται να εκτιμάς το σχέδιο. Αρκεί να το εκτελέσεις σωστά. Θα αμειφθείς πλουσιοπάροχα.

Πλουσιοπάροχα! Ποιος χρησιμοποιεί ακόμα αυτή τη λέξη;

Εγώ.

Εσύ. Μάλιστα. Νομίζω πως έχεις τα μέσα και το δικαίωμα………….Μεγάλο σπίτι όμως. Και απομονωμένο. Δεν είδα πουθενά σεκιούριτι. Νόμιζα ότι οι πλούσιοι φοβάστε και τη σκιά σας.

Οι πλούσιοι, ναι.

Ενώ εσύ δεν είσαι;

Έχω περάσει από το στάδιο του «πλούσιου».

Μετά από το οποίο έρχεται…….;

Εγώ.

Αχά! Πλάκα έχεις ρε φιλαράκο. Πρέπει να μου πεις κάποτε την ιδέα σου περί του Κόσμου και περί της θέσης σου μέσα του. Μ’ ενδιαφέρει. Τώρα όμως θα ’θελα να μάθω κάτι άλλο. Πώς θα γίνει το… πώς θα έρθω σε επαφή; Με το Πρόσωπο. Γιατί δε νομίζω να πλησιάζεται και τόσο εύκολα από κοινούς θνητούς η Θεοδοσία σου…………………. (Ο άλλος σωπαίνει) Πολύ βιάζομαι, ε;  Όκει, τ’ αφήνω σε σένα, τ’ αφήνω όλα σε σένα. Φαίνεσαι αρκετά πανούργος.

Πανούργος!

Πανούργος. Γιατί;

Ποιος χρησιμοποιεί ακόμα αυτή τη λέξη;

Σκοτάδι/Φως

αναφορά ΙΙΙ

Δυο τοίχους χρώμα θαλασσί κι ένα στενό

Μου 'χουν χρεώσει να φυλάω στους αιώνες

Σκοπός να στέκω ν’ αποκρούω και να ξερνώ

Τοξότες φάλαγγες ορδές και λεγεώνες

Στης Χελιδόνας τις πλαγιές έχει βραδιάσει

Κι όλο προσμένω καβαλάρη να σε δω

Ήταν μακρύς για σένα ο δρόμος ως εδώ

Απ’ της Γρανάδας τους αγρούς στα μαύρα δάση

Μπουλούκια αρτίστες θεατρίνοι και τσιγγάνες

Το τραγουδάνε σ’ άλλη γλώσσα σ’ άλλη γη

Μ’ ένα γαρύφαλλο στο στήθος μου πληγή

Μες απ’ τα μάτια σου κοιτώ τις μαύρες κάννες

Τα όνειρά σου γιε μου χίλιες πυρκαγιές

Σαν θα πεθαίνω θάλασσα είπες ν’ αντικρίζω

Βουλιάζει η οθόνη από τις ζητωκραυγές

Για μια πατρίδα που βυθίζεται στο γκρίζο

Του Ψηλορείτη σταυραητέ της Γκιώνας ταίρι

Παντιέρα δωσ’ μου κόκκινη να επιταχτώ

Κι αυτό το σκούφο τον ωραίο σου με τ’ αστέρι

Ασπίδα να ’χω λάβαρο και φυλαχτό

Γενναία λόγια θα σκεφτείς μιας αλληνής

Γεννιάς που χάθηκε νωρίς μάνα μου φταίχτρα

Μην κλαις για μένα είναι τ’ όνομα Ελληνίς

Κι αυτό το πένθος δεν ταιριάζει στην Ηλέκτρα

Χαρά μονάχα γέλια γλέντι και χοροί

Κίτρινοι μαύροι και λευκοί να ’ναι μια ράτσα

Κι ο κόσμος όλος να κοιτάει και ν’ απορεί

Με τους τρελούς που τραγουδούν την Κουκαράτσα

Το ξέρω πόσο μοιάζει πόθος ευσεβής

Ή παραλήρημα μιας εμπυρέτου νόσου

Όταν φωνές ξυπνούν τις μνήμες στο βουνό σου

Τουρίστες θα ’ναι λέω της Παρασκευής

Χέρια που ανοίγουνε γυρεύοντας αγάπη

Μάτια που κλείνουνε γυρεύοντας ψωμί

Νεκροί που ζούνε με το γυάλινό τους χάπι

Άλλοι που σβήνουν ξάφνου δίχως αφορμή

Κι εγώ χαμένος με το μάτι μου θαμπό

Στη μέση στέκομαι γυρεύοντας μια ρήση

Έναν αέρα το μυαλό να καθαρίσει

Μ’ άλλο δεν βρίσκω από τούτο που θα πω

Δυο τοίχους χρώμα θαλασσί μου ’χουν χρεώσει

Λυσσάνε οι νύχτες σαν σκυλί που αγωνιά

Ντύσε μ’ αλήθεια το παιδί να μην κρυώσει

Κάνει μεσαίωνα βαρύ και παγωνιά

 εικόνα, "ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο" του Picasso

το πρόβλημα

Έχω ένα πρόβλημα.
Μια γυναίκα χαριτωμένη, με την οποία είμαστε δεμένοι από χρόνια. Ε, καλά, θα μου πείτε.
 
Ζούμε σε μια δύσκολη εποχή. Τα διαζύγια δίνουν και παίρνουν. Επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω πού ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημά μου.

Τώρα το καλοκαίρι τα παράθυρα είναι ανοιχτά. Όλη την ώρα είσαι υποχρεωμένος ν’ ακούς διάφορα. Έχω δυο γειτόνισσες -ο καθένας έχει. Συγκριτικά, η γυναίκα μου είναι ένας άγγελος –αυτή τη σκέψη την έχω κάνει πολλές φορές ως τώρα.
 
Οι γυναίκες, γενικά μιλάω, έχουν μια τάση προς τη φλυαρία, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Λένε πολύ περισσότερα από αυτά που πραγματικά εννοούν και συχνά γίνονται κακόβουλες. Το ίδιο βέβαια κάνουμε κι εμείς οι άντρες, για κάποιο λόγο όμως περιμένουμε απ’ αυτές να συμπεριφέρονται διαφορετικά. Ίσως επειδή μας κολακεύουν τόσο πολύ. Μας λένε ότι κάνουν τα πάντα για μας, μας λένε κυρίαρχους.
 
Αυτές οι δυο γειτόνισσες, ειδικά. Δεν υπάρχει άντρας στη γειτονιά που να μην τον θεωρούνε κτήμα τους. Η συμπεριφορά τους είναι τόσο αλαζονική –πόσους δεν έχουν οδηγήσει στην απελπισία! Το χειρότερο, ωστόσο, είναι το στόμα τους –πραγματικός οχετός. Όταν αρχίζουν ν’ αλληλοβρίζονται, να βγάζει η μία τ’ άπλυτα της αλληνής στη φόρα… δεν αντέχονται. Τουλάχιστον από μένα. Είμαι αλλεργικός στα ξεκατινιάσματα.

Αγαπώ τη γυναίκα μου. Ειδικά όταν τη συγκρίνω με τις δύο μέγαιρες, νιώθω να την αγαπώ περισσότερο. Τελευταία όμως συμπεριφέρεται παράξενα, μπορεί να φταίει η κρίση της ηλικίας.
 
Η γυναίκα μου είναι σαν εμένα. Έτσι πίστευα πάντα και γι’ αυτό την επέλεξα. Αγαπά τους ανθρώπους ανεξάρτητα απ’ το χρώμα τους, πιστεύει στην αξιοπρέπεια, στη δικαιοσύνη, στη συναδέλφωση. Δεν ζητάει μεγαλεία: το χρήμα, η εξουσία, την αφήνουν αδιάφορη –η γυναίκα μου έχει ιδανικά. Τουλάχιστον στα μάτια μου. Τουλάχιστον μέχρι τώρα.
Γιατί, πρέπει να το πω, έχω αυτό το πρόβλημα.

Η γυναίκα μου, τελευταία, θυμίζει όλο και περισσότερο τις δυο γειτόνισσες. Στέκεται ώρες μπροστά στον καθρέφτη, ξεσηκώνει τα κουνήματά τους, αρχίζει να μιλάει όπως αυτές. Προχτές –καλοκαίρι είναι- την άκουσα απ’ το παράθυρο που τσακωνότανε μαζί τους. Ίδια κι απαράλλαχτη. Πραγματική κατίνα.
 
Φαίνεται πως το κάνει κι αυτή για τους άντρες. Δεν της φτάνω πια εγώ και οι όμοιοί μου, όσοι την αγαπούν γι’ αυτό που είναι, όσοι την θέλουν αγνή και τίμια. Ζηλεύει τις κάργιες, θέλει όσο το δυνατόν περισσότερους στα πόδια της –είναι λέει εξαπατημένοι κι ανώριμοι και χρειάζεται ένα διαφορετικό προφίλ για να τους κερδίσει. Να τους κερδίσει, για ποιο λόγο; Και με ποιο αντίτιμο;

Έχω ένα πρόβλημα, το καταλάβατε, σας το είπα.
Οι καιροί είναι δύσκολοι και τίποτα δεν είναι δεδομένο.
 
Αγαπώ τη γυναίκα μου –αν αυτό που περνά είναι υπαρξιακό ή κάποιο μικρόβιο, θέλω να τη βοηθήσω να το ξεπεράσει. Όμως συχνά με κοιτά σαν να έχω εγώ το πρόβλημα, σαν να ήμουνα κι εγώ εξαπατημένος (από τι κι από ποιον; ) κι ανώριμος και χτίζει το προφίλ της για να μου αρέσει.
 
Πολλές φορές κάθομαι και την κοιτάζω και φαντάζομαι τη γυναίκα που αγάπησα. Έχω μεγάλη φαντασία, δεν ξέρω αν σας το είπα.

Αυτό είναι το άλλο μου πρόβλημα.

 

Πρωτοδημοσιευμένο στη Σκακιέρα, μέρες του 2009

Την εικόνα βρήκα εδώ

τα βουνά

α και ν’ αλλάζαν λέει ετούτα τα βουνά 
στη θέση τους να εμφανίζονταν 
μια πεδιάδα 
στη μέση εμείς 
αγροί ωραίοι στάχια κίτρινα νερά 
πλατάνια στον ίσκιο τους 
εσύ εγώ κι ίσως 
μια θάλασσα στο βάθος υγρή 
γαλήνη απέραντη 
τι ευτυχία 

αξίζει στ’ αλήθεια μου λες 
τόσους αγώνες 
όλοι μαζί να φωνάξουμε 
όχι έναν ψίθυρο γλυκό ένα τρέμισμα 
σα να μιλούσαμε σε φίλο ή σύντροφο όχι 
με πάθος πρέπει κι οργή 
με φλόγα και παλμό και μένος ασίγαστο 
να γκρεμιστούνε όλα τα βουνά 
να πάρει τη θέση τους 
η πεδιάδα 

μα προσοχή 
τόσο μόνο 
όχι παραπάνω βία 
όχι παραπάνω ένταση ή ορμή γιατί 
ας μην ξεχνάμε 
πάνω στα βουνά είναι τα σπίτια μας 
γιατί 
είναι τα σπίτια μας απάνω στα βουνά 
πάνω σ’ ετούτα τα βουνά 
είναι τα σπίτια μας 

εικόνα από εδώ