το φαινόμενο σήραγγος

πράξη πρώτη

Σκοτάδι/Ημίφως

Δυο άντρες παλεύουν. Ο ένας φαίνεται να κρατά τον άλλο απ’ το λαιμό με λαβή και σαν να τον πνίγει. Κάποια στιγμή τον αφήνει και σηκώνεται σκεφτικός, ο άλλος βήχει.

(Δείχνοντας προς τους θεατές) Πιστεύεις ότι θα καταλάβουν τίποτα;

Αποκλείεται.

Να το πάρουμε απ’ την αρχή;

Σκοτάδι/Φως

(Οι δύο άνδρες όρθιοι στο εσωτερικό σπιτιού. Ο ένας διερευνά τον χώρο, σημάδι ότι είναι επισκέπτης)

Ωραίο σπίτι!...........Και μεγάλο! Μόνος σου μένεις;…………...Θα βάλεις κάτι να πιούμε ή…;

Κοίτα, φιλαράκο…

Δε συστηθήκαμε! Λεύκιππος.

Τι ειν’ αυτό;

Τ’ όνομά μου.

Α, μάλιστα. Λοιπόν Λεύκιππος…

Λεύκιππε…………Κλητική. Ο Λεύκιππος, του Λεύκιππου, τον……….. Θα μου βάλεις ένα ποτό;

Ίσως μια άλλη φορά. Τώρα θέλω να συζητήσουμε σοβαρά……………… Λοιπόν Λεύκιππε…

Τ’ όνομά σου. Δεν μου το είπες.

Σωστά. Λοιπόν Λεύκιππε, πρέπει να σου εξηγήσω δυο πράγματα… Το πρώτο: δεν είμαι γκέι.

Συγγνώμη;

Δεν είμαι γκέι…ομοφυλόφιλος, πώς το λένε;……………..Ίσως σε παραξενεύει αυτό.

Όχι, καθόλου.

Α…καλά. Τώρα, γιατί σε κάλεσα εδώ.

Για να με πηδήξεις…… (Ο άλλος τον κοιτάζει ειρωνικά) …….Για να σε πηδήξω………………..Για να πηδηχτούμε;

Με δουλεύεις; Καλά, ίσως εγώ να μην ήμουν σαφής. Εν πάση περιπτώσει, θέλω…

Να με…;

Όχι, κοίταξε…

Άλλαξες γνώμη;

Όχι.

Ωραία.

Λοιπόν…

Είσαι ενεργητικός ή παθητικός;

(φωνάζει) ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΔΕΡΦΗ!!

Εντάξει, εντάξει.

Τι στο διάολο; Δεν μιλάω ελληνικά;

Εντάξει λέμε……Εντάξει. Το κατάλαβα.

……………Τι έλεγα;

Γιατί μ’ έφερες εδώ.

Ναι. Λοιπόν…

Πάντως η έκφραση «αδερφή» δεν είναι η ενδεδειγμένη………………... Μπορούσες να πεις «ομοφυλόφιλος». Ακόμα και «πούστης».

Θα μπορούσα, έχεις δίκιο.

Είναι προφανές ότι δεν είσαι αδερφή. Ούτε εγώ είμαι αδερφή κανενός.

Θα το συνεχίσουμε πολύ αυτό;

Όχι, ολοκλήρωσα. Συνέχισε.

Δεν είχα πρόθεση να σε θίξω. Σε έθιξα;

Μπα, δεν τρέχει τίποτα.

Όχι, αν…

Δεν με έθιξες ρε μαλάκα λέμε! Πάρακατω! Γιατί με κουβάλησες εδώ; Αφού δεν θα με γαμίσεις ούτε θα σε γαμίσω γιατί με πήρες απ’ το γαμημένο το μπαρ και με κουβάλησες στο γαμόσπιτό σου μέσα στην ερημιά του Θεού, θα μας πεις;

Αν μου επιτρέψεις.

Παρακαλώ.

Ίσως σου φανεί λίγο παράξενο.

Αμφιβάλλω.

Αμφιβάλλεις;

Μμ…

Εντάξει λοιπόν. Θέλω να τα φτιάξεις με τη γυναίκα μου.

………..Τη γυναίκα σου.

Ναι.

Είσαι παντρεμένος;

Περίπου.

Ζείτε μαζί;

Τς!

…………..Γνωρίζεστε τουλάχιστον;……..Καλά, καλά. Αστείο ήταν, χιούμορ………Ξέρεις.

Όχι.

Άλλοι άνθρωποι λένε, η γκόμενά μου, η ερωμένη μου, η αρραβωνια…

Θέλω να τα φτιάξεις με τη Σία.

Ιέι;…. (ο άλλος τον κοιτάζει με οίκτο) …..Σία λένε το κορίτσι σου.

Τη γυναίκα μου.

Τη γυναίκα σου. Που δεν ζείτε μαζί. Που δεν είστε παντρεμένοι.

Ακριβώς.

Θα κάνουμε σεξ;

Σου είναι δύσκολο;

Καθόλου. Είναι όμορφη;

Τι σε νοιάζει;

Ε πώς;

Αφού είσαι… Σ’ αρέσουν οι γυναίκες;

Όχι ιδιαίτερα.

Όχι ιδιαίτερα..

Τις βρίσκω κάπως… θηλυκές.

Καλά. Έτσι κι αλλιώς θα αποζημιωθείς.

Τώρα θίγεις τις ευαίσθητες χορδές μου. Πότε ξεκινάω;

Θα σε ειδοποιήσω.

Ο-κέι. Χάρηκα και τα σχετικά.

Φεύγεις;

Έχουμε κάτι άλλο  να πούμε; Ή…να κάνουμε;

Δε νομίζω.

Ωραία. Τότε…

Θέλεις ένα ποτό;

Μη σε βάλω σε κόπο.

Δεν με βάζεις………….. Βασιλείου.

Τι είναι αυτό;

Τ’ όνομά μου. Σου λέει κάτι;

Δεν θα το ’λεγα. Είναι αρκετά κοινό. Βασιλείου;

Δήμος.

Δημοσθένης;

Δημόκριτος.

Πλάκα κάνεις.

Γιατί;

…………Άστο, τίποτα.

Είσαι παράξενος τύπος.

Ενώ εσύ, είσαι συνηθισμένος. Δε μου λες, γιατί θες να… τη γυναίκα σου;

Δεν σε αφορά.

Ό,τι πεις. Αλλά… πώς είσαι σίγουρος ότι θα γουστάρει μαζί μου;

Ξέρω τον τύπο της.

Και ποιος ειν’ αυτός;

Προκλητικοί και ατίθασοι μαλλιάδες. (Του δίνει κάτι.)

Γιατί μου δίνεις τη φυλλάδα; Δεν διαβάζω τέτοιες μαλακίες… Αυτή είναι; Η τύπισσα που πρέπει να ρίξω είναι η Θεοδοσία Μυστακίδου; ………….Είσαι τρελός.

Άρα, δεν σου είναι άγνωστη………..Καλλιτέχνες! Μπορεί να μην έχουν βρακί να φορέσουν, αλλά τα φώτα είναι μονίμως πάνω τους.

Η συγκεκριμένη δεν φαίνεται να έχει τέτοια προβλήματα…………Με τα βρακιά εννοώ.

Φυσικά. Αφού της τ’ αγοράζω εγώ.

Α, ναι, βέβαια.  Είναι η γυναίκα σου. Αν και δεν μοιάζεις πολύ με τον τύπο που φιλάει…. (Κοιτάζει τον άλλο δήθεν εξεταστικά) Θα έλεγα, μάλλον,  ότι δεν του μοιάζεις καθόλου. (Διαβάζει) «Η διάσημη ηθοποιός συνελήφθη από το φωτογράφο της εφημερίδας μας την ώρα που ανταλλάσει καυτό φιλί με άγνωστο νεαρό άνδρα σε δρομάκι της παλιάς πόλης της Ρόδου, όπου βρίσκεται για τα γυρίσματα του τελευταίου επεισοδίου της δημοφιλούς σειράς «το νησί της ουτοπίας»».

Διάβασε παρακάτω.

 «Το «ανήσυχο» ταμπεραμέντο της Θεοδοσίας φαίνεται πως είναι η αιτία πίσω από τους συχνούς όσο και θυελλώδεις καυγάδες της με τον γνωστό εκατομμυριούχο, πρόεδρο της Bank of Europe, Δήμο Βασιλείου.» Εσύ είσαι αυτός;

Έτσι φαίνεται.

Και πληρώνεις άντρες για να τα φτιάχνουν μαζί της;

Μόνο εσένα.

Μόνο εμένα;

Ναι, μόνο εσένα.

Παράξενα βίτσια έχετε οι εκατομμυριούχοι.

Α, ώστε είναι παράξενο.

Και… γιατί εμένα; Στάσου, περίμενε να μαντέψω. Επειδή είμαι γκέι.

Είσαι πολύ πονηρός.

Και πιστεύεις ότι δεν θα το καταλάβει;

Τι να καταλάβει; Ότι είσαι γκέι;

Και αυτό.

Μπορεί να γουστάρει περισσότερο. Είναι πολύ βιτσιόζα. Δεν φαντάζεσαι πόσο.

……………..Πόσες φορές;

Τρεις… τέσσερις… εξαρτάται.

Από τι;

Πότε θα σε βαρεθεί. Συνήθως, αυτά είναι τα όριά της.

...Μάλιστα. Και.. αυτό ειν’ όλο;

Περίπου.

Δηλαδή; Θα ’χει και συνέχεια;

Φυσικά και θα ’χει συνέχεια. Πίστεψες στ’ αλήθεια ότι σε βάζω να πηδάς τη γυναίκα μου από βίτσιο;

Ξέρω ’γω; Φραγκάτος δεν είσαι;…………….Μπορώ να μάθω ποιο είναι το σχέδιο;

Δεν είναι απαραίτητο.

Όχι, αλλά θα το εκτιμούσα.

Θα της γίνεις τσιμπούρι. Πιο σωστά: θα της κάνεις τη ζωή κόλαση...

… ώστε να της κοπεί η όρεξη για περιπέτειες. Σατανικό!

Δε βρίσκεις;

Απίστευτο! Καλά, είσαι πολύ μαλάκας, έτσι;

Δεν χρειάζεται να εκτιμάς το σχέδιο. Αρκεί να το εκτελέσεις σωστά. Θα αμειφθείς πλουσιοπάροχα.

Πλουσιοπάροχα! Ποιος χρησιμοποιεί ακόμα αυτή τη λέξη;

Εγώ.

Εσύ. Μάλιστα. Νομίζω πως έχεις τα μέσα και το δικαίωμα………….Μεγάλο σπίτι όμως. Και απομονωμένο. Δεν είδα πουθενά σεκιούριτι. Νόμιζα ότι οι πλούσιοι φοβάστε και τη σκιά σας.

Οι πλούσιοι, ναι.

Ενώ εσύ δεν είσαι;

Έχω περάσει από το στάδιο του «πλούσιου».

Μετά από το οποίο έρχεται…….;

Εγώ.

Αχά! Πλάκα έχεις ρε φιλαράκο. Πρέπει να μου πεις κάποτε την ιδέα σου περί του Κόσμου και περί της θέσης σου μέσα του. Μ’ ενδιαφέρει. Τώρα όμως θα ’θελα να μάθω κάτι άλλο. Πώς θα γίνει το… πώς θα έρθω σε επαφή; Με το Πρόσωπο. Γιατί δε νομίζω να πλησιάζεται και τόσο εύκολα από κοινούς θνητούς η Θεοδοσία σου…………………. (Ο άλλος σωπαίνει) Πολύ βιάζομαι, ε;  Όκει, τ’ αφήνω σε σένα, τ’ αφήνω όλα σε σένα. Φαίνεσαι αρκετά πανούργος.

Πανούργος!

Πανούργος. Γιατί;

Ποιος χρησιμοποιεί ακόμα αυτή τη λέξη;

Σκοτάδι/Φως

αναφορά ΙΙΙ

Δυο τοίχους χρώμα θαλασσί κι ένα στενό

Μου 'χουν χρεώσει να φυλάω στους αιώνες

Σκοπός να στέκω ν’ αποκρούω και να ξερνώ

Τοξότες φάλαγγες ορδές και λεγεώνες

Στης Χελιδόνας τις πλαγιές έχει βραδιάσει

Κι όλο προσμένω καβαλάρη να σε δω

Ήταν μακρύς για σένα ο δρόμος ως εδώ

Απ’ της Γρανάδας τους αγρούς στα μαύρα δάση

Μπουλούκια αρτίστες θεατρίνοι και τσιγγάνες

Το τραγουδάνε σ’ άλλη γλώσσα σ’ άλλη γη

Μ’ ένα γαρύφαλλο στο στήθος μου πληγή

Μες απ’ τα μάτια σου κοιτώ τις μαύρες κάννες

Τα όνειρά σου γιε μου χίλιες πυρκαγιές

Σαν θα πεθαίνω θάλασσα είπες ν’ αντικρίζω

Βουλιάζει η οθόνη από τις ζητωκραυγές

Για μια πατρίδα που βυθίζεται στο γκρίζο

Του Ψηλορείτη σταυραητέ της Γκιώνας ταίρι

Παντιέρα δωσ’ μου κόκκινη να επιταχτώ

Κι αυτό το σκούφο τον ωραίο σου με τ’ αστέρι

Ασπίδα να ’χω λάβαρο και φυλαχτό

Γενναία λόγια θα σκεφτείς μιας αλληνής

Γεννιάς που χάθηκε νωρίς μάνα μου φταίχτρα

Μην κλαις για μένα είναι τ’ όνομα Ελληνίς

Κι αυτό το πένθος δεν ταιριάζει στην Ηλέκτρα

Χαρά μονάχα γέλια γλέντι και χοροί

Κίτρινοι μαύροι και λευκοί να ’ναι μια ράτσα

Κι ο κόσμος όλος να κοιτάει και ν’ απορεί

Με τους τρελούς που τραγουδούν την Κουκαράτσα

Το ξέρω πόσο μοιάζει πόθος ευσεβής

Ή παραλήρημα μιας εμπυρέτου νόσου

Όταν φωνές ξυπνούν τις μνήμες στο βουνό σου

Τουρίστες θα ’ναι λέω της Παρασκευής

Χέρια που ανοίγουνε γυρεύοντας αγάπη

Μάτια που κλείνουνε γυρεύοντας ψωμί

Νεκροί που ζούνε με το γυάλινό τους χάπι

Άλλοι που σβήνουν ξάφνου δίχως αφορμή

Κι εγώ χαμένος με το μάτι μου θαμπό

Στη μέση στέκομαι γυρεύοντας μια ρήση

Έναν αέρα το μυαλό να καθαρίσει

Μ’ άλλο δεν βρίσκω από τούτο που θα πω

Δυο τοίχους χρώμα θαλασσί μου ’χουν χρεώσει

Λυσσάνε οι νύχτες σαν σκυλί που αγωνιά

Ντύσε μ’ αλήθεια το παιδί να μην κρυώσει

Κάνει μεσαίωνα βαρύ και παγωνιά

 εικόνα, "ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο" του Picasso

το πρόβλημα

Έχω ένα πρόβλημα.
Μια γυναίκα χαριτωμένη, με την οποία είμαστε δεμένοι από χρόνια. Ε, καλά, θα μου πείτε.
 
Ζούμε σε μια δύσκολη εποχή. Τα διαζύγια δίνουν και παίρνουν. Επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω πού ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημά μου.

Τώρα το καλοκαίρι τα παράθυρα είναι ανοιχτά. Όλη την ώρα είσαι υποχρεωμένος ν’ ακούς διάφορα. Έχω δυο γειτόνισσες -ο καθένας έχει. Συγκριτικά, η γυναίκα μου είναι ένας άγγελος –αυτή τη σκέψη την έχω κάνει πολλές φορές ως τώρα.
 
Οι γυναίκες, γενικά μιλάω, έχουν μια τάση προς τη φλυαρία, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Λένε πολύ περισσότερα από αυτά που πραγματικά εννοούν και συχνά γίνονται κακόβουλες. Το ίδιο βέβαια κάνουμε κι εμείς οι άντρες, για κάποιο λόγο όμως περιμένουμε απ’ αυτές να συμπεριφέρονται διαφορετικά. Ίσως επειδή μας κολακεύουν τόσο πολύ. Μας λένε ότι κάνουν τα πάντα για μας, μας λένε κυρίαρχους.
 
Αυτές οι δυο γειτόνισσες, ειδικά. Δεν υπάρχει άντρας στη γειτονιά που να μην τον θεωρούνε κτήμα τους. Η συμπεριφορά τους είναι τόσο αλαζονική –πόσους δεν έχουν οδηγήσει στην απελπισία! Το χειρότερο, ωστόσο, είναι το στόμα τους –πραγματικός οχετός. Όταν αρχίζουν ν’ αλληλοβρίζονται, να βγάζει η μία τ’ άπλυτα της αλληνής στη φόρα… δεν αντέχονται. Τουλάχιστον από μένα. Είμαι αλλεργικός στα ξεκατινιάσματα.

Αγαπώ τη γυναίκα μου. Ειδικά όταν τη συγκρίνω με τις δύο μέγαιρες, νιώθω να την αγαπώ περισσότερο. Τελευταία όμως συμπεριφέρεται παράξενα, μπορεί να φταίει η κρίση της ηλικίας.
 
Η γυναίκα μου είναι σαν εμένα. Έτσι πίστευα πάντα και γι’ αυτό την επέλεξα. Αγαπά τους ανθρώπους ανεξάρτητα απ’ το χρώμα τους, πιστεύει στην αξιοπρέπεια, στη δικαιοσύνη, στη συναδέλφωση. Δεν ζητάει μεγαλεία: το χρήμα, η εξουσία, την αφήνουν αδιάφορη –η γυναίκα μου έχει ιδανικά. Τουλάχιστον στα μάτια μου. Τουλάχιστον μέχρι τώρα.
Γιατί, πρέπει να το πω, έχω αυτό το πρόβλημα.

Η γυναίκα μου, τελευταία, θυμίζει όλο και περισσότερο τις δυο γειτόνισσες. Στέκεται ώρες μπροστά στον καθρέφτη, ξεσηκώνει τα κουνήματά τους, αρχίζει να μιλάει όπως αυτές. Προχτές –καλοκαίρι είναι- την άκουσα απ’ το παράθυρο που τσακωνότανε μαζί τους. Ίδια κι απαράλλαχτη. Πραγματική κατίνα.
 
Φαίνεται πως το κάνει κι αυτή για τους άντρες. Δεν της φτάνω πια εγώ και οι όμοιοί μου, όσοι την αγαπούν γι’ αυτό που είναι, όσοι την θέλουν αγνή και τίμια. Ζηλεύει τις κάργιες, θέλει όσο το δυνατόν περισσότερους στα πόδια της –είναι λέει εξαπατημένοι κι ανώριμοι και χρειάζεται ένα διαφορετικό προφίλ για να τους κερδίσει. Να τους κερδίσει, για ποιο λόγο; Και με ποιο αντίτιμο;

Έχω ένα πρόβλημα, το καταλάβατε, σας το είπα.
Οι καιροί είναι δύσκολοι και τίποτα δεν είναι δεδομένο.
 
Αγαπώ τη γυναίκα μου –αν αυτό που περνά είναι υπαρξιακό ή κάποιο μικρόβιο, θέλω να τη βοηθήσω να το ξεπεράσει. Όμως συχνά με κοιτά σαν να έχω εγώ το πρόβλημα, σαν να ήμουνα κι εγώ εξαπατημένος (από τι κι από ποιον; ) κι ανώριμος και χτίζει το προφίλ της για να μου αρέσει.
 
Πολλές φορές κάθομαι και την κοιτάζω και φαντάζομαι τη γυναίκα που αγάπησα. Έχω μεγάλη φαντασία, δεν ξέρω αν σας το είπα.

Αυτό είναι το άλλο μου πρόβλημα.

 

Πρωτοδημοσιευμένο στη Σκακιέρα, μέρες του 2009

Την εικόνα βρήκα εδώ

τα βουνά

α και ν’ αλλάζαν λέει ετούτα τα βουνά 
στη θέση τους να εμφανίζονταν 
μια πεδιάδα 
στη μέση εμείς 
αγροί ωραίοι στάχια κίτρινα νερά 
πλατάνια στον ίσκιο τους 
εσύ εγώ κι ίσως 
μια θάλασσα στο βάθος υγρή 
γαλήνη απέραντη 
τι ευτυχία 

αξίζει στ’ αλήθεια μου λες 
τόσους αγώνες 
όλοι μαζί να φωνάξουμε 
όχι έναν ψίθυρο γλυκό ένα τρέμισμα 
σα να μιλούσαμε σε φίλο ή σύντροφο όχι 
με πάθος πρέπει κι οργή 
με φλόγα και παλμό και μένος ασίγαστο 
να γκρεμιστούνε όλα τα βουνά 
να πάρει τη θέση τους 
η πεδιάδα 

μα προσοχή 
τόσο μόνο 
όχι παραπάνω βία 
όχι παραπάνω ένταση ή ορμή γιατί 
ας μην ξεχνάμε 
πάνω στα βουνά είναι τα σπίτια μας 
γιατί 
είναι τα σπίτια μας απάνω στα βουνά 
πάνω σ’ ετούτα τα βουνά 
είναι τα σπίτια μας 

εικόνα από εδώ

Το πρόβλημά του στην έκθεση

Η πρώτη φορά που ψήφισα ήταν, θυμάμαι, το ’81. Φοιτητής. Ο γέρος μου -απόστρατος αστυνομικός, αξιωματικός της πάλαι-ποτέ χωροφυλακής- ονειρευόταν να με κάνει στρατιωτικό. Σιγά μην του περνούσε. Στο εφηβικό μου μυαλό, ο στρατός ήταν συνδεδεμένος με τους φονιάδες των παλικαριών. Τα παλικάρια του Πολυτεχνείου, αυτοί ήταν οι ήρωές μου εμένα. Κι η Αρχιτεκτονική, βέβαια, το όνειρό μου. Όταν το κατάλαβε ο γέρος άλλαξε βιολί. «Αφού θες το Μετσόβιο, πήγαινε τουλάχιστον στους Χημικούς. Θα σε βάλω στο Χημείο του κράτους να κονομάς.» Είχε τα κονέ, βλέπεις. «Απλός υπάλληλος θα ’μαι ρε πατέρα, πώς θα κονομάω;» «Όπως κονομάνε όλοι.» Εννοείται ότι ούτε και σ’ αυτό του πέρασε. Διότι αν δεν κάνεις στα δεκαοκτώ (και με πατέρα χωροφύλακα της χούντας) την επανάστασή σου, πότε θα την κάνεις; Δεν κατάφερα βέβαια να πιάσω την Αρχιτεκτονική (είχα ανέκαθεν πρόβλημα με την έκθεση), μπήκα όμως στους Πολιτικούς. Πήγε να πάθει έμφραγμα, ειδικά όταν του έσκασα το καλύτερο: «Εμένα η καρδιά μου χτυπάει αριστερά.» «Θα τ’ αφήσω όλα στον αδερφό σου», με απείλησε. «Σ’ αυτόν τον ηλίθιο; Αποκλείεται. Εγώ είμαι το καμάρι σου.» Ήμουνα, μέχρι τότε -και σ’ αυτό ποντάριζα. Μιλάμε για σκληρό πόκερ. «Αρκεί να μην ψηφίσεις τους κομμουνιστάς.» Έκανα ότι υποχώρησα. Έτσι κι αλλιώς, εγώ τον Αντρέα θα ψήφιζα. 

Στη σχολή, άρχισαν να φανερώνονται τα ταλέντα μου. Συνδικάλα. Ουρά έκαναν οι φοιτήτριες, αλλά εγώ κολλημένος με το Μαράκι. Φανταστείτε τι μου είπε όταν της τα 'ριξα: «Εμένα η καρδιά μου χτυπάει αριστερά.» «Κι εσένα; Κι εμένα!» της λέω. Και τι μου απαντάει; «Καλά, είσαι τελείως μαλάκας; Αριστερά ο Παπανδρέου; Που γλύφει τ’ αρχίδια των Αμερικάνων;» Αν δεν είναι αυτό κακοπιστία, τότε τι είναι; Αλλά ήταν πολύ γαμάτη γκόμενα κι έτσι αποφάσισα να περιμένω το «μομέντουμ». Ήξερα ότι, με τη μαλακία που έδερνε τους «συντρόφους» της στο κρεβάτι, αυτό δεν θ’ αργούσε να έρθει. Πράγματι, τη βρήκα μια μέρα, το ’85, βουτηγμένη στο κλάμα. «Μην είσαι κουτό», της είπα θωπεύοντας παρηγορητικά τον υπέροχο πισινό της. «Κι εγώ με την επανάσταση είμαι, αλλά δεν είναι η στιγμή. Πρέπει να βοηθήσουμε το ΠΑΣΟΚ να παραμείνει στην εξουσία, ώστε να φθαρεί και να χάσει τα ερείσματά του στα μικροαστικά στρώματα.» Όπερ και εγένετο. 

 Το ’89 είχα μόλις απολυθεί από φαντάρος. Μου πήρε λίγο παραπάνω, αλλά όταν είσαι αεροπορία και δίπλα στο σπίτι σου (ας είναι καλά ο ανιψιός της γραμματέως του υπουργού) δεν μπορείς να τα θέλεις όλα. Δεν είχα δυο μέρες πολίτης που μου ’ρθαν τα μαντάτα: «όσο υπηρετούσες, η Μαρία έμεινε έγκυος. Έκανε και έκτρωση στο Μητέρα.» «Ποιος πούστης;» ρώτησα. «Ο ανιψιός της γραμματέως του υπουργού.» Το βρωμόσκυλο! Πρωτοκλασάτο στέλεχος, βλέπεις (μετράνε αυτά στις γκόμενες, ειδικά όταν νιώθουν μόνες) μού ’κανε και το μέντορα και τον καθοδηγητή, η οχιά. Δεν μπορούσα να το αφήσω έτσι. Απαίτησα –εδώ και τώρα- κάθαρση. Και ψήφισα Μητσοτάκη. 

Βέβαια, κανείς δεν το ήξερε. Λίγο πριν τις εκλογές, εκμεταλλεύτηκα τον πανικό που επικρατούσε στη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη» και χώθηκα στο δημόσιο, στην τεχνική υπηρεσία του Δήμου. Το ’χα πάρει απόφαση, έπρεπε να την κάνω δική μου! Θα δούλευα σκληρά γι’ αυτό. Συμφωνήσαμε (με τον εαυτό μου) ότι η εντελώς παρορμητική εκλογική συμπεριφορά μου τον Ιούνιο του ’89 (η οποία επαναλήφθηκε τον Απρίλιο του ’90) ήταν πολιτικώς επιπόλαιη και στρατηγικώς λανθασμένη. Έτσι, τον Οκτώβριο του 1993, ξαναψηφίζω ΠΑΣΟΚ. Και το 1994 βάζω υποψηφιότητα και εκλέγομαι δημοτικός σύμβουλος. Ένα μήνα αργότερα, Νοέμβρης του ’94 ήταν που παντρευτήκαμε με τη Μαρία. 

1994-2004 ήταν η χρυσή δεκαετία μας. Εγώ υπεύθυνος τεχνικών έργων σε Ολυμπιακό δήμο και το Μαράκι στην Πολεοδομία, αγοράσαμε τη μεζονέτα στο Πανόραμα, χτίσαμε τη βιλίτσα ανάμεσα Παλαιά Φώκαια και Θυμάρι πήραμε και το Καγιέν σαν αγροτικό (ο πεθερός να ’ναι καλά). Γεννήσαμε και δυο φορές, τι άλλο να θέλει κανείς απ’ τη ζωή του; Εκλογές 1996 και 2000: δαγκωτό (εννοείται) στον «Κινέζο». 

Φαίνεται πως ο άνθρωπος ποτέ δεν είναι ευχαριστημένος μ’ αυτά που έχει. 
2002: κατεβαίνω ως ανεξάρτητος υποψήφιος δήμαρχος αλλά χάνω το χρίσμα στις λεπτομέρειες. Παραιτούμαι από την τεχνική υπηρεσία και συμμετέχω στην επενδυτική ομάδα νεοσύστατης εταιρείας πιστοποίησης (παίζανε και κάτι κονδυλάκια της κοινότητας) της οποίας αναγορεύομαι γενικός επιθεωρητής. 
2003: σκάει ένα μίνι σκάνδαλο με κάτι ολυμπιακά ακίνητα. Ευτυχώς, έχω καλύψει τον κώλο μου. Εκεί που δεν φρόντισα να καλυφθώ ήταν με τη Νάντια. Συγγνώμη, αλλά αυτές οι Ρωσίδες (ή μήπως ήταν Ουκρανή) είναι μεγάλος πειρασμός κι όποιος διαφωνεί ας δοκιμάσει πρώτα κι ύστερα να ’ρθει να μου πει. Η Μαρία απαιτούσε διαζύγιο, τα παιδιά είχαν φρικάρει, στο τέλος βέβαια την τουμπάρισα. Είπα κομμένα τα δίμμετρα, μια χαρά μου φτάνει η Σούλα του λογιστηρίου που ’ναι και διακριτική. 
2004: ανακαλύπτω ότι η Μαρία μου τα φοράει. Σκέφτομαι ότι παίρνει ρεβάνς, αλλά όχι. Φαίνεται ότι την πηδούσε χρόνια ένας κατασκευαστής, «πελάτης» στην πολεοδομία. Την εκβίαζε, λέει. Σε ποιον τα πουλάς αυτά μωρή πουτάνα; Τα πήρα πολύ άσκημα. Δεν είναι λαός αυτός! Ο ένας να βγάζει το μάτι του άλλου. Κι όλη αυτή η σπέκουλα με τους Ολυμπιακούς, τι ξεφτίλα! Έτσι μου ’ρχότανε να ρίξω μαύρη πέτρα και να πάω για μπιζνες κατά Σερβία που χρειαζόταν ανοικοδόμηση κι ήτανε της μόδας. Στο τέλος, όμως, νίκησε το πατριωτικό μου: θα έμενα να πολεμήσω γι’ αυτήν. Εξάλλου, είχε έρθει και «η ώρα του Καραμανλή». 

Δεν έχω παράπονο. Τέσσερα χρόνια με τον Κωστάκη, ηρεμήσαμε. Μια γλυκιά νιρβάνα, θαρρείς, κατέλαβε απ’ άκρη σ’ άκρη τη χώρα. Τα έργα των Ολυμπιακών ετοιμάστηκαν στην ώρα τους, οι ξένοι υποκλίθηκαν, πήραμε και το γιούρο. Στο τέλος μας τα σκάτωσε μόνο. Οι επιχειρήσεις γονάτισαν από ρευστό κι όσοι φανήκαν λίγο περισσότερο τολμηροί με το χρηματιστήριο (καλή ώρα!) και τις αναδυόμενες αγορές (μαύρη κι άραχλη!) βρεθήκανε με τις απειλές των κατασχέσεων. Που πάει να πει, μας πήδηξαν οι τραπεζίτες. Κυριολεκτικά, αφού έπιασα το Μαράκι με κείνο το αρχίδι, το δεξί του Αλογοσκούφη. Την έπαιρνε απ’ τον κώλο, το κάθαρμα. Που εμένα, είκοσι χρόνια την παρακαλούσα κι ακόμα. Εσύ τι θα ’κανες στη θέση μου; Ορκίστηκα, αν ξαναψηφίσω αυτά τα καθίκια να μου κοπεί το χέρι απ’ τη ρίζα. Πρωί-πρωί, 4 Οκτώβρη του 2009, πήγα και το ’ριξα στο Γιωργάκη. Που να το ’χα κόψει -απ’ ό,τι φάνηκε- καλύτερα. 

Είμαι ένας Έλληνας οικογενειάρχης. Προσπάθησα να είμαι καλός πατέρας, αν και πολλοί θα βρουν πατήματα να μου αμφισβητήσουν ακόμα κι αυτό. Δεν ήμουν πρότυπο νομοταγούς ή αμέμπτου ηθικής πολίτη, το παραδέχομαι. Κι από την εφορία έκρυψα, και επίσημα στοιχεία παραποίησα, και πελάτες κορόιδεψα, και υπαλλήλους εκμεταλλεύτηκα κι έναν αιγιαλό καταπάτησα Αλλά δεν μου άξιζε αυτό, παιδιά μου, σε κανέναν δεν αξίζει. Να δω τη γυναίκα μου, τη μητέρα σας, στην εντατική από καρδιακή ανεπάρκεια. Και γύρω της αυτά τα, τα -θεέ μου, συγχωρήστε μου τη δυσκολία να εκφραστώ, ειδικά εσύ κουκλίτσα μου που πέρασες φέτος στη Νομική και θα δικάσεις στο μέλλον πολλές φορές τον πατέρα σου. Κι εσύ γιε μου που ζητάς να σε στείλω στο εξωτερικό γιατί δεν βλέπεις εδώ μέλλον- τα τρία όρνεα, τα τρία κοράκια με τις άσπρες μπλούζες που εγώ ο ίδιος -πόσο αφελής!- κουβάλησα απ’ τα καλύτερα νοσοκομεία της αλλοδαπής να τη θεραπεύσουν, να την έχουν στημένη στα τέσσερα και ν’ ασελγούν στο κορμάκι της και να ’χουν και το θράσος να μου πουν ότι είναι η μόνη της ελπίδα –ωμός εκβιασμός. Γιατί -αυτό ήταν το πρόβλημά μου εξαρχής ξέρετε- είναι πανέμορφη η Μαρία μου. Είναι πανέμορφη και τους τρελαίνει. Και μ’ εκβιάζουν ότι αλλιώς δεν έχει σωτηρία και πρέπει τώρα εγώ να κόψω και τα δυο μου τα χέρια απ’ τη ρίζα και με τα δόντια (όπως εξάλλου έκανα πάντα ο μαλάκας) να πάω να ψηφίσω κάποιον από τους δυο (δεν το ’χω αποφασίσει ακόμα «μπλε» ή «πράσινο») για κείνην, για χάρη της και για χάρη σας κι ας σας ακούγεται παράλογο αυτό –ειδικά σε σένα κουκλίτσα μου, που, όπως κάποτε η μαμά σας κι όπως ο ίδιος εγώ ο ανόητος, μου είπες χτες πως η καρδιά σου εσένα χτυπάει αριστερά- κι ας σας φανεί παρανοϊκό ίσως που είναι δυνατόν να συνεργήσω ξανά σ’ αυτήν την τραγωδία. Θα το κάνω. Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί αυτό τούτη την ώρα μου φαίνεται λογικό, γιατί μου φαίνεται διέξοδος να πω δεν ξέρω. Πάντα είχα αυτό το πρόβλημα με την έκθεση. 

η εικόνα από εδώ