τρελός στα σύννεφα

το σχέδιο (τέλος)

2012-01-09T00:06:00.005+02:00

σύνδεση με τα προηγούμενα: Το πιο προηγμένο και εφιαλτικό σχέδιο παρακολούθησης των πολιτών, το νομοσχέδιο Προμηθέας, βρίσκεται προς συζήτηση στη Βουλή. Την ίδια στιγμή, ο υπουργός εθνικής ασφάλειας Θανάσης Μαρκίδης, στην προσπάθειά του να βοηθήσει την χτυπημένη -όπως πιστεύει- κόρη του, δέχεται επίθεση με μολότωφ.

«Πώς νιώθεις, μπαμπά μου;»
«Πονάω. Στο πόδι και στο πλευρό.»
«Αχ, εγώ φταίω, το ζώον! Αλλά ήθελα να δεις, να δεις!»
«Τι να δω Ελπίδα μου;»
«Να δεις τι γίνεται. Να βγεις λίγο στον πραγματικό κόσμο, να δεις τους ανθρώπους που προσπαθούν ν’ αναπνεύσουν κι αντί για οξυγόνο τους ρίχνουν χημικά και ξύλο. Όλη αυτή τη βία...»
«Μωρό μου… Πώς βρέθηκες εσύ εδώ, τι δουλειά έχεις με όλα αυτά; Ποιοι είναι αυτοί οι τύποι που σας κυνηγάνε;»
«Δεν ξέρω, μακάρι να ’ξερα γιατί γίνονται ολ’ αυτά. Πάνω που είπαμε πως φεύγανε...»
«Δικοί σας είναι, κύριε Μαρκίδη. Μένει να βρούμε γιατί προσπαθούν να σας σκοτώσουν.»
«Μανώλη... Ήξερες ποιος είμαι;»
«Απ’ την αρχή. Ήμουν επιφορτισμένος με την προστασία σας κατά τη διάρκεια της μικρής αυτής ξενάγησης στο χάος. Είμαι φίλος της κόρης σας και μέρος του σχεδίου της -το ίδιο και τα παιδιά από δω. Εκτός απ’ το θεατρίνο. Αυτός είναι μάλλον δικός σας.»
«Κι άλλος δικός μου. Εννοείς... αστυνομικός;»
«Τι άλλο; Όταν σας βγάλαμε το τζάκετ το πέταξε στη φωτιά. Νόμιζες ότι δεν θα το πρόσεχα; Σίγουρα ήταν εφοδιασμένο με κάποιο απ’ τα τσιπάκια του Προμηθέα. Γι αυτό απ’ όπου περνούσαμε μας άνοιγαν δρόμο. Ούτε ξύλο ούτε τίποτα. Μόνο που –απ’ ό,τι φαίνεται- του ’χανε κρύψει του κακομοίρη την τελική φάση του σχεδίου.»
«Γάτα είσαι φιλαράκο. Το «θεατρίνος» από πού το συμπέρανες;»
«Απ’ τον Τρουφαλντίνο, τον υπηρέτη δύο αφεντάδων. Κάτι ξέρουμε κι εμείς από κομέντια.»
«Ποια κομέντια, τι ειν’ αυτά που λέτε; Τι θα κάνουμε εδώ πέρα, Μανώλη, θα μας βρουν!»
«Μην ανησυχείς. Χρειάζονται χρόνο για να μας ξετρυπώσουν και δεν τον έχουν.»
«Τα ’χω χαμένα. Θες να πεις δηλαδή ότι... κι αυτοί απέξω, όταν άρχισαν να πετάνε τις μολότωφ ήξεραν ποιος είμαι;»
«Προφανώς. Ο κύριος Τρουφ θα μας πληροφορήσει καλύτερα.»
«Όχι δεν ήξεραν. Είναι γνωστή ομάδα ανεγκέφαλων φασιστοειδών. Δουλειά μου ήταν να τους παρασύρω ως εδώ για να κάνουν τις μαλακίες τους μπροστά σας και μπροστά στην κόρη σας. Για να επιβεβαιωθεί η αναγκαιότητα του Προμηθέα.»
«Θα τρελαθώ! Η κόρη μου συνωμοτεί, οι υφιστάμενοί μου συνωμοτούν...»
«Ο κόσμος που μαζεύτηκε στην πλατεία, κύριε υπουργέ, ξέρετε τι θεωρεί συνομωσία; Τον Προμηθέα. Φαίνεται, είμαστε λαός επιρρεπής στη συνωμοσιολογία. Κι εγώ, τώρα που μιλάμε, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι τα φασιστοειδή σας, μίστερ Τρουφ, συμπτωματικά παράστησαν ότι φεύγουν ώστε να περάσει ο υπουργός και, πάλι συμπτωματικά, άρχισαν να μας βομβαρδίζουν με το που πάτησε μέσα το πόδι του.»
«Δεν ήταν σύμπτωση.»
«Χαίρομαι που το αναγνωρίζετε.»
«Ο τρόπος που λειτουργούν μας είναι λίγο-πολύ γνωστός. Γι αυτό τους χρησιμοποιούμε. Επειδή είναι προβλέψιμοι. Τα κοκτέηλ που χρησιμοποίησαν σήμερα δεν ανήκουν στο οπλοστάσιό τους.»
«Σα να λέμε, δεν ήσαστε οι μόνοι που τους ...χρησιμοποιούν.»
«Έτσι φαίνεται.»

«Εσείς δηλαδή δεν ξέρετε τίποτα... Γαμημένοι Αμερικάνοι. Σίγουρα είναι κάπου από πίσω. Πού να τα βάλεις μαζί τους; ... Τι άλλο να κάνουμε; Πάει τώρα μια διμοιρία. Πυροσβεστικές και λοιπά. Ό,τι περισώσουμε.... Εντάξει ρε συ Γιώργη. Η γυναίκα τα παιδιά καλά;..... Να τα πούμε, θα χαρώ πολύ. Ελάτε την Κυριακή στο Διόνυσο. Να μου πεις και τις αναλύσεις των δικών σου. Άντε, θα χαρώ ρε φίλε, έλα γεια, γεια, γεια... Εμ βέβαια. Σιγά να μην ξέραν οι μαλάκες του Πληροφοριών.»

«Κυρίες και κύριοι, η εικόνα που αντικρίσαμε φτάνοντας στην οδό Βουκουρεστίου –την βλέπετε κι εσείς τώρα- ήταν τρομερή. Η φωτιά κατακαίει την καφετέρια στην είσοδο της στοάς, και –ε- είναι αδύνατο να πλησιάσουμε εξαιτίας των καπνών αλλά και της πιθανότητας εκρήξεων που υπάρχει. Ακούγονται οι σειρήνες της πυροσβεστικής, ας ελπίσουμε ότι δεν θα αργήσει διότι η κατάσταση φαίνεται να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη. Κάποιοι νεαροί από τις ομάδες διαμαρτυρίας της πλατείας Συντάγματος πρέπει να πούμε ότι, αψηφώντας τον κίνδυνο, έχουν μπει στη στοά, καθώς υπάρχουν πληροφορίες για εγκλωβισμένους ανθρώπους, μεταξύ των οποίων –σας μεταφέρω με πάσα επιφύλαξη- είναι ο υπουργός εθνικής ασφάλειας και η κόρη του.»
«Αρχοντούλα, αυτά που μας μεταφέρεις είναι πραγματικά συγκλονιστικά. Αγαπητοί τηλεθεατές, μείνετε μαζί μας, καθώς θα προσπαθούμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι της μυστηριώδους αυτής υπόθεσης. Είναι στ’ αλήθεια ο Θανάσης Μαρκίδης μέσα στο φλεγόμενο κτίριο; Αν ναι, πώς βρέθηκε εκεί, από τις αίθουσες του Κοινοβουλίου όπου τον αφήσαμε; Και ποιοι είναι αυτοί οι νεαροί ήρωες που με κίνδυνο της ζωής τους προσπαθούν να σώσουν τον άνθρωπο εναντίον του οποίου εκτόξευαν υβριστικά συνθήματα; Μια πολύ, πάρα πολύ, σύντομη διακοπή για διαφημίσεις.»

«Μανώλη, τι γίνεται;»
«Ετοιμαστείτε έρχονται. Να σύρουμε κάτι πίσω απ’ την πόρτα. Τι κάνεις εκεί ρε Τρουφ; Θα πηδήσεις απ’ τον τρίτο;»
«Έχει μαρκίζα στον πρώτο. Με λίγη τύχη...»
«Άσε τις μαλακίες και βοήθα εδώ πέρα.»
«Με τα γραφεία και τους φωριαμούς θα τους κρατήσεις απέξω; Δεν ξέρεις τι σου γίνεται.»
«Θα τους καθυστερήσει ώσπου να ‘ρθει η αστυνομία. Δεν ακούς τις σειρήνες;»
«Οι σειρήνες είναι η πυροσβεστική. Η αστυνομία έχει οδηγίες...»
«Τι οδηγίες;»
«Μανώλη...»
«Τι οδηγίες ρε αρχίδι; Μίλα γιατί...»
«Μανώλη, άφησέ τον, μη ρε Μάνο θα τον πνίξεις! Δεν είναι ώρα, βοηθήστε κι εσείς, θα μπούνε μέσα!»
«Άσ’ τους να μπούνε. Αυτός δεν τους προκάλεσε; Τους τον έχω πεσκέσι!»
«Εμένα θέλουν νομίζεις ρε μαλάκα; Ήταν ο δικός μου, ο ψηλός ανάμεσά τους. Θα φρόντιζε να ρίξουν τις μολότωφ πριν μπει ο υπουργός. Αυτοί όμως τον άφησαν να μπει πρώτα. Φαίνεται πως κάποιοι τον θέλουν νεκρό. Θέλουνε θύματα, δεν καταλαβαίνεις; Εμάς! Όλους μας!»
«Μάλιστα. Πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Απ’ αυτά που έχεις χρέος να τα μοιράζεσαι…»
«Τι κάνεις; Γιατί ανοίγεις το κινητό;»
«Ανοιχτό ήταν. Πώς αλλιώς θα δούλευε η κάμερα; Απλώς δεν έστελνε σήμα. Επί τη ευκαιρία, Ελπίδα, φύγε από την πόρτα, θα χτυπήσεις γλυκιά μου! Γιώργο, Λευτέρη, αφήστε τα παιδιά να μπούνε.»
«Τα παιδιά...»
«Τα παλικάρια απ’ την πλατεία -είχαμε ανοιχτή γραμμή. Μόλις την έκοψα, τρέξανε. Ίσως και νωρίτερα.»
«Πού ’στε ρε μαλακοκαύλη, Τζέφερσον; Φάγαμε όλο το μπουρδέλο για να σας βρούμε.»

«Ρε, Τζιμ Άνταμς! Για δες εδώ. Ο δικός μας έδωσε στίγμα.»
«Πού, για να δω. Πού είναι;»
«Άκυρο χάθηκε πάλι. Κι όμως είμαι σίγουρος ότι...»
«Περίμενε, τι είναι αυτό;»
«Μήνυμα;»
«Εμ-εμ-ες. Μαλάκα είναι βίντεο! Θέλω την οθόνη, τώρα!»
«Ποια οθόνη ρε μαλάκα; Δεν εννοείς...»
«Αυτήν ακριβώς εννοώ. Ακόμα;»
«Ρε μαλάκα, κάνει παρέμβαση ο Σαββόπουλος.»
«Ρε, δος τη σου λέω! Ο Νιόνιος θα καταλάβει...»

«Κυρίες και κύριοι, απίστευτα πράγματα συμβαίνουν στο Σύνταγμα! Η συναυλία έχει ήδη ξεκινήσει, όμως ο κόσμος δεν σταματάει να έρχεται. Η Αμαλίας, η Πανεπιστημίου, η Βασιλίσσης Σοφίας, η Μητροπόλεως, η Σταδίου, όλα τα δρομάκια είναι γεμάτα ανθρώπους που άφησαν τα σπίτια τους και ήλθαν να ζήσουν από κοντά τον παλμό αυτής της τρομερής ημέρας. Από τη στιγμή που στην οθόνη εμφανίστηκαν τα πλάνα του τραυματισμένου υπουργού και ακούστηκαν οι εκπληκτικές αποκαλύψεις για τα δραματικά γεγονότα της οδού Βουκουρεστίου, θα ’λεγε κανείς ότι ξεκίνησε μια αλυσιδωτή λαϊκή αντίδραση που όμοιά της δεν έχουμε ξαναζήσει.»
«Δημήτρη, εγώ θα έλεγα ότι έχουμε ξαναζήσει τέτοιες στιγμές αλλά υπό εντελώς διαφορετικές περιστάσεις.»
«Εννοείς την κατάκτηση του Γιούρο;»
«Ακριβώς.»
«Έχεις δίκιο Παύλο, το σκηνικό θυμίζει μέρες του δύο χιλιάδες τέσσερα, δυστυχώς όμως όχι με μια ανάλογα ευχάριστη αφορμή.»
«Ναι, βέβαια, και προφανώς κάποιοι δεν το διασκεδάζουν καθόλου.»
«Αν μιλάς για τους συνέδρους της βουλής, αυτοί δεν προβλέπεται να πάνε σύντομα στα σπίτια τους. Θέλοντας και μη, θ’ ακούσουν τη συναυλία.»

«Τρελοκόριτσο! Σ' αγαπάω κι ας είσαι μια ρομαντική ανόητη.»
«Μπαμπακούλη μου! Κι εγώ σ' αγαπάω κι ας είσαι ένας συμβιβασμένος... μην πω ξεπουλημένος...»
«Ε, ε, ε! Θα φωνάξω το γιατρό! Δεν πρέπει να ταράζομαι. Πες μου τώρα, πώς το έκανες αυτό με την τηλεόραση; Σου υπόσχομαι να μην το μαρτυρήσω.»
«Πανεύκολο. Εγώ ήμουν στο τηλέφωνο. Όλοι μας μπερδεύουν με τη μαμά. Ύστερα, ξάπλα στην άσφαλτο -με το κατάλληλο μακιγιάζ βέβαια- μπροστά σ' αυτό το ξανθό σούργελο, την Αρχοντούλα Πανάδη.»
«Κι εσύ ξανθιά είσαι.»
«Γι' αυτό είμαι ανόητη...»
«Ρομαντική ανόητη!»

«Κύριοι, κυρία μου, αποτύχαμε οικτρά. Αντί για το παγερό μούδιασμα που σχεδιάζαμε, έχουμε μια πρωτοφανούς κλίμακας λαϊκή γιορτή.»
«Αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι φίλε μου. Όλοι γνωρίζαμε το ρίσκο που αναλαμβάναμε. Δεν μπορείς να κερδίζεις πάντα.»
«Κι όμως, εξακολουθώ να πιστεύω πως ήταν ένα καλό σχέδιο. Θυμάμαι στο Μπουένος Άυρες…»
«Εμένα συγχωρέστε με. Δεν θεωρώ ότι αυτή η κουβέντα εξυπηρετεί πλέον κάποια σκοπιμότητα.»
«Να πάτε στο καλό αγαπητή μου. Θα τα πούμε πάλι σύντομα θαρρώ. Εικοσιεπτά του μηνός δεν είναι το Δουβλίνο; Παιχνιδάκι νομίζω σε σχέση με...»
«Ναι, καλά, μέχρι να βρει αυτή η τύπισσα μιμητές. Το περίμενε κανείς;»
«Καλέ απ’ το πουθενά! Μια πιτσιρίκα που δεν έχει ακόμα ούτε καν πηδηχτεί. Ένα απροσάρμοστο ξεροκέφαλο. Μια κάποια Ελπίδα...»

το σχέδιο (μέρος τέταρτο)

2012-01-04T22:29:00.004+02:00

σύνδεση με τα προηγούμενα: Ενώ στη βουλή τον περιμένουν για να ξεκινήσει η συζήτηση του σχεδίου Προμηθέας, ο υπουργός εθνικής ασφάλειας Θανάσης Μαρκίδης φτάνει στη στοά του CityLink συνοδευόμενος από άγνωστο νεαρό ονόματι Μανώλη (ή Τζέφερσον) όπου μια παρέα φοιτητών μαζί με την κόρη του και τον μυστηριώδη Τρουφ πολιορκείται από ομάδα αφηνιασμένων ακροδεξιών.

«Δημήτρη, κυρίες και κύριοι, φαίνεται πως κάτι αναπάντεχο και πρωτόγνωρο συμβαίνει εδώ στη βουλή, όπου η συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας της Δημοκρατικής Πυγμής έπρεπε να έχει ξεκινήσει πριν από μία περίπου ώρα. Σύμφωνα με όλες τις ανεπίσημες πληροφορίες, η καθυστέρηση οφείλεται στην απουσία του καθ’ ύλην αρμόδιου υπουργού Θανάση Μαρκίδη, ο οποίος πάντως είχε προσέλθει εδώ κανονικά -τον είδαμε όλοι να εισέρχεται μάλλον βιαστικά, επιφυλασσόμενος να κάνει δηλώσεις μετά το πέρας της συνεδρίασης. Το παράξενο είναι ότι κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει πού βρίσκεται ο υπουργός, ούτε κανείς τον είδε να εξέρχεται από το μέγαρο του κοινοβουλίου.»
«Σωκράτη, θέλεις να πεις ότι ο Θανάσης Μαρκίδης είναι αυτή τη στιγμή αγνοούμενος;»
«Δημήτρη, όπως είπα και νωρίτερα, δεν έχουμε επίσημη πληροφόρηση. Ως εκ τούτου, δεν μπορώ να πω αν η απουσία αυτή είναι δικαιολογημένη και εν γνώσει του Πρωθυπουργού. Κρίνοντας από τη νευρική στάση κάποιων βουλευτών, αποτόλμησα την εκτίμηση ότι είναι κάτι αναπάντεχο και, εν πάση περιπτώσει, εκτός προγράμματος.»
«Καταλαβαίνω. Πρόκειται για μια συνεδρίαση που η ίδια η αναμονή της φυσιολογικά προκαλεί νευρικότητα έτσι κι αλλιώς σε όλους μας, λόγω των γνωστών αντιθέσεων που έχει προκαλέσει στο εσωτερικό της κυβέρνησης, κατ’ αρχήν, αλλά και της παράταξης γενικότερα. Κρατάω, Σωκράτη, την πολύ προσεκτική σου διατύπωση και περιμένω με πολύ ενδιαφέρον, όπως φαντάζομαι και οι τηλεθεατές μας, τα νεώτερα για την παράξενη αυτή υπόθεση.»

«Λέγε..... Ξέρεις ότι σιχαίνομαι αυτή τη λέξη. Τι είδους απρόοπτο;..... ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΑΥΤΟ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ; Υποτίθεται ότι..... Τι δάκτυλος; Βρες μου τον Παναγόπουλο. Από δω, απ’ αυτό πάρε. Στην Αργυρώ μιλάω, σ’ ακούω! ..... Θες να μου πεις ότι..... ποιοι; .....ΠΟΙΟΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ; ΠΟΙΟΙ; ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ, Ο ΦΟΥΦΟΥΤΟΣ; Μαλάκα ψηλέ, δεν πιστεύω να με φλομώνεις στις πίπες; Ο δικός σου τι κάνει, είναι μέσα;..... Ψηλέ, μ’ ακούς;..... Μίλα ρε μαλάκα!.....Τι γίνεται γαμώ την πουτάνα μου;»

«Μανώλη! Τι έγινε; Ο πατέρας μου!»
«Μολότωφ! Φορέστε τα μαντήλια! Λευτέρη την Ελπίδα -εμείς τον υπουργό. Είναι χτυπημένος. Πρέπει να προσπαθήσουμε να βγούμε!»
«Δεν μπορείτε να βγείτε, δεν θα σας αφήσουν! Η μόνη διέξοδος είναι στις σκάλες.»
«Μην τον ακούτε, μας δουλεύει. Θα μας πνίξουν οι καπνοί σαν τη Μαρφίν. Πρέπει να…αααχ!»
«Κώστα!!»
«Δεν είναι εμπρηστικές! Είναι μολότοφ-φονιάδες! Δεν καταλαβαίνετε ότι μας θέλουν νεκρούς; Εμπιστευτείτε με όσο είναι καιρός, πριν μας κλείσουν κι από κει!»
«Ποιος είναι αυτός ο Τρουφ τέλος πάντων; Κάπως αλλιώς δεν μιλούσε πριν;»
«Αφήστε με είμαι καλά! Τον πατέρα μου! Πώς είναι ο πατέρας μου; Μπαμπά!!»
«Όχι στο ασανσέρ, από δω! Σηκώστε τον, έτσι. Πίεζε εκεί να μην στάζει.»
«Θα κάψουν όλο το κτίριο!»
«Δεν μπορούν. Αλλά θα μας κυνηγήσουν. Μόλις πέσουν οι καπνοί. Βιαστείτε!»
«Ποιος είσαι γαμώτο;»
«Δεν είναι ώρα. Σκατά, κλειδωμένα! Συνεχίζουμε στον επόμενο όροφο. Και πετάξτε τα κινητά. Το κτίριο είναι λαβύρινθος. Να μην μπορούν να μας εντοπίσουν απ’ το σήμα.»

«Κάτι δεν πάει καθόλου καλά.»
«Τώρα το κατάλαβες;»
«Τι νόημα έχει να περιμένουμε. Ας αναβάλλουμε τη συνεδρίαση για... γιατί γελάς;»
«Με συγχωρείς. Είσαι νέα και αθώα. Όσο αθώος μπορεί να είναι κανείς. Πιστεύεις ότι υπάρχουν αποφάσεις, έστω μία απόφαση, για να πάρουμε; Άλλοι παίρνουν τις αποφάσεις.»
«Τι εννοείς άλλοι; Και τότε τι κάνουμε εμείς εδώ; Εμείς ψηφίζουμε, χωρίς εμάς το σχέδιο δεν πάει πουθενά. Ακόμα και οι επιμέρους παράμετροι, τα βουλευτικά διατάγματα…»
«Α, καλά.»
«Τι καλά; Εννοείς ότι κάποιοι από μας χειραγωγούνται; Ακόμα κι αν ο Μαρκίδης...»
«Όλοι χειραγωγούμαστε ποικιλοτρόπως. Από συναδέλφους, από ψηφοφόρους, απ’ τις Βρυξέλλες... Από συμφέροντα. Συγχρόνως κάνουμε τις επιλογές μας. Καταστρώνουμε οι ίδιοι ή συμμετέχουμε σε σχέδια. Συζητάμε το σχέδιο του Μαρκίδη γιατί είναι επίκαιρο. Και γιατί είναι μεγάλο. Τεράστιο. Η κόρη μου είναι τώρα στην κοιλιά της μάνας της. Σε είκοσι χρόνια θα πηγαίνει στην Ερμού για ψώνια, θα πηγαίνει στο Κολωνάκι ή στην Ακρόπολη και ακτίνες θα τη σκανάρουν σε κάθε γωνία χάρη σε ποιους; Ο Μαρκίδης απλώς μεταφέρει τη βόμβα. Εμείς θα την οπλίσουμε. Και κάποιοι, κάπου, είναι αρκετά ιδιοτελείς και αρκετά προνοητικοί ώστε να μην αφήσουν τα πράγματα ούτε στην τύχη ούτε στην κρίση μας. Τίποτα, ούτε καν την επιλογή του προμηθευτή.»
«Του προμηθευτή; Εννοείς τους Κινέζους; Πιστεύεις ότι η απουσία του Μαρκίδη μπορεί να συνδέεται...»
«Δεν ξέρω. Μπορεί να πήρε κάτι τ’ αυτί μου ή μπορεί να είμαι επιρρεπής στη συνομωσιολογία. Ή μπορεί να φοβάμαι τα σχέδια που καταστρώνουν κάποιοι άλλοι ισχυρότεροι, την ώρα που εγώ καταστρώνω τα δικά μου.»
«Τι να σου πω... Καταλαβαίνω τι εννοείς, αλλά μεγάλωσα με τη θεωρία του Χάους. Ο πατέρας μου ήταν μαθηματικός -μου 'δωσε από νωρίς να καταλάβω τη μηδαμινότητά μου. Τα σχέδιά μας ε;- τα σχέδιά μας... Ασημαντότητες. Πύργοι στην άμμο. Κι εγώ, κι εσύ κι αυτοί που μας παρακολουθούνε με τους δορυφόρους, ασήμαντοι όλοι μας. Αυτοί ίσως περισσότερο. Γιατί δεν το ξέρουν.»

«...αν ξεπεράστηκε το τεχνικό πρόβλημα. Αρχοντούλα, Αρχοντούλα μ’ ακούς;»
«Ναι Δημήτρη, σ’ ακούω καθαρά. Έλεγα λοιπόν ότι μπορεί μέσα, ε, στο Κοινοβούλιο να μην υπάρχουν εξελίξεις, στην πλατεία όμως οι εξελίξεις τρέχουν –στην πλατεία που είναι ήδη γεμάτη κόσμο, κόσμο ο οποίος περιμένει πλέον, ε, την έναρξη της συναυλίας. Η γιγαντοοθόνη έχει στηθεί και εδώ και λίγη ώρα προβάλλονται μηνύματα για την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση του κόσμου σχετικά με το σχέδιο Προμηθέας και τις συνέπειές του, καθώς και εκκλήσεις για τη διαφύλαξη του ειρηνικού χαρακτήρα της συγκέντρωσης. Βρισκόμαστε δίπλα στον, ε, κεντρικό πυρήνα του συντονιστικού οργάνου τού, ε, της πρωτοβουλίας των πολιτών όπου εδώ και λίγα λεπτά παρατηρούμε μια έντονη κινητικότητα. Βλέπουμε μάλιστα μια ομάδα ατόμων να προσπαθεί να ανοίξει δρόμο μέσα στο πλήθος. Θα επιδιώξουμε να μιλήσουμε με κάποιον εκπρόσωπο τού... ε... γεια σας...»
«Γεια σου κι εσένα.»
«Είμαι η Αρχοντούλα Πανάδη από το Γιου Τσάνελ, θα θέλατε να...»
«Χαίρω πολύ. Τζιμ Άνταμς. Το θρυλικό ελληνόπουλο!»
«Μάλιστα. Ε, κύριε Άνταμς, θα θέλαμε...»
«Τζιμ Άνταμς. Άνταμς σκέτο ήταν οι τσίχλες. Με συγχωρείτε...»
«Έχετε δουλειά, το καταλαβαίνω. Δυο λέξεις μόνο κύριε Τζιμ Άνταμς. Παρατηρούμε μια αναστάτωση; Συμβαίνει κάτι;»
«Αν συμβαίνει; Αρχοντούλα, είσαι... πώς το λέτε οι δημοσιογράφοι... μαχόμενη;»
«Δεν σας επιτρέπω να αμφιβάλλετε!»
«Τότε σου έχω μια μάχη.»
«Εδώ;»
«Στο σίτιλινκ. Ο φίλος μου ο Τζέφερσον, πάνε πέντε λεπτά που σταμάτησε να εκπέμπει.»

το σχέδιο (μέρος τρίτο)

2011-12-05T21:48:00.005+02:00

σύνδεση με τα προηγούμενα: Την ώρα που στη βουλή ετοιμάζεται να ξεκινήσει η κουβέντα για το συζητήσιμα πρωτοποριακό σχέδιο Προμηθέας κι ενώ στους γύρω δρόμους γίνεται του ..Συντάγματος, ο υπουργός εθνικής αφάλειας Θανάσης Μαρκίδης ξυρίζει το διάσημο μουστάκι του κι ανακατεύεται στο πλήθος αναζητώντας την τραυματισμένη κόρη του.

«Ανακεφαλαιώνω: έχουμε ένα σχέδιο και έχουμε και μια πληροφορία. Μια πληροφορία που μόλις επιβεβαιώθηκε. Το ερώτημα είναι αν και πώς μπορούμε να εντάξουμε το νέο αυτό δεδομένο στο αρχικό σχέδιο.»
«Όσον αφορά τον πελάτη μου…»
«Η επιθυμία του πελάτη σας έχει γίνει απολύτως κατανοητή. Όμως ο χρόνος πιέζει. Ό,τι είναι να γίνει πρέπει να γίνει σήμερα, τώρα.»
«Είπατε ότι έχετε τον κατάλληλο άνθρωπο.»
«Πάντα.»
«Σίγουρα η ευκαιρία που προσφέρεται εδώ είναι μοναδική…δεν ξέρω μόνο κατά πόσον…»
«Κοιτάξτε. Αν υπάρχουν διλήμματα ηθικού τύπου…»
«Αγαπητέ μου!»
«…ή αν φοβόμαστε το ρίσκο…»
«Μας προσβάλετε! Η ομάδα μου…»
«Η ομάδα σας! Αν θυμάμαι καλά, την τελευταία φορά η ομάδα σας… Πώς είπατε κυρία μου;»
«Λέω πως σπαταλάτε το χρόνο μου. Πίστευα πως υπάρχει κάποιο πλάνο και μια κοινή επιθυμία για δράση και ξαφνικά βρίσκομαι ανάμεσα σε μερικούς αθλητικούς τζέντλεμεν που συζητούν για την επόμενη παρτίδα γκολφ.»
«Γκολφ! Αυτό είναι αρκούντως ντροπιαστικό για την υπηρεσία μου. Προσωπικά λέω –ναι σε όλα.»
«Εγώ καλύφθηκα.»
«Το ίδιο κι εγώ.»
«Όλα στο ζερό, λοιπόν. Η μπίλια έφυγε!»

«Ήρθε ο ψηλός; Στειλ’ τον μέσα. Και κλείσε τα παράθυρα!»
«Κλειστά είναι κύριε διοικητά.»
«Καλά-καλά! Να μην μας ενοχλήσει κανείς……………………………..…….Ακόμα εδώ είσαι;»
«Εγώ είμαι κύριε.»
«Φτου σου πούστη!..............Πώς εμφανίζεσαι έτσι παιδί μου; Κόντεψα να κόψω το δάχτυλό μου... Κωλοκουβανοί!»
«Με συγχωρείτε κύριε.»
«Δεν φταις εσύ. Κάθισε. Ελπίζω να μην σ’ ενοχλεί το πούρο… Λοιπόν.»
«Λοιπόν, κύριε;»
«Τι λοιπόν κύριε; Ξέρεις γιατί σε φώναξα; Και κόψε αυτό το κύριε. Δεν μπορείς να με λες απλά Θεμιστοκλή;»
«Μάλιστα κύριε Θεμιστοκλή.»
«Γι αυτό μ’ αρέσεις ρε ψηλέ! Γιατί είσαι Λάκωνας. Κι οι Κρητικοί με τους Λάκωνες…ξέρεις. Τα ξανάπαμε αυτά… Λοιπόν, στο ψητό! Τι έγινε με τη μικρή;»
«Υπό έλεγχο.»
«Ο άλλος;»
«Καθ’ οδόν.»
«Τον έχουμε…»
«Μάλιστα κύριε.»
«Χμ.. Πολύ καλά. Καταλαβαίνεις τι ευκαιρία μας δίνεται εδώ. Θέλω να αναλάβεις την υπόθεση προσωπικά.»
«Εννοείτε ότι… θέλετε να είμαι παρών στο συμβάν;»
«Όχι απλώς παρών. Θέλω να είμαι σίγουρος ότι το συμβάν θα συμβεί και ότι θα συμβεί έτσι όπως πρέπει.»
«Μείνετε ήσυχος κύριε. Το συμβάν θα συμβεί. Όπως πρέπει.»

«Γιατί καθυστερούμε; Πού είναι ο Θανάσης;»
«Κάτι είπε για τουαλέτα νομίζω.»
«Τουαλέτα; Τόση ώρα; Κάτι δεν πάει καλά.»
«Ε, αφού τα ξέρεις. Κάποιοι στριμώχνονται άσχημα.»
«Εσένα αυτό το σχέδιο πώς σου φαίνεται;»
«Πώς θες να μου φαίνεται; Αποκρουστικό. Αλλά αναπόφευκτο. Και σε πολλές περιπτώσεις χρήσιμο.»
«Ναι αλλά να αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι σαν… Κάποτε φωνάζαμε για το φακέλωμα και για τις κάμερες.»
«Ναι, κάποτε.»
«Αχ, δεν μπορώ, δεν την αντέχω τη σκέψη ότι…»
«Άκου, Μαρία. Κάποτε θέλαμε τον κόσμο. Τώρα, καλώς ή κακώς, ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να τον έχουμε. Κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις. Πάντοτε. Σκέψου μόνο το αίσθημα ασφάλειας που θ’ αποκτήσουν οι άνθρωποι, οι απλοί άνθρωποι. Που πάνε στη δουλειά, που μεγαλώνουν παιδάκια…»
«Που ψηφίζουν, που καταναλώνουν…»
«Κακό είναι αυτό; Όταν λέμε ο λαός, η κοινωνία, ποιους εννοούμε; Αυτούς που μετατρέπουν τους δρόμους σε ζούγκλα; Ή αυτούς που θέλουν να γυρίσουν στο σπίτι τους ήρεμα κι είναι αναγκασμένοι να ζουν και να κινούνται σε μια ζούγκλα; Με το φόβο και με την αγωνία; Αν έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στην ασφάλεια, την πραγματική ασφάλεια, και στην προστασία της ανωνυμίας τους, τι πιστεύεις ότι θα διαλέξουν;»
«Θα μάθουμε σύντομα. Μόλις αρχίσουν οι δημοσκοπήσεις. Εγώ, πάντως, εξακολουθώ ν’ αναρωτιέμαι γιατί δεν παραγγείλαμε μία. Και να σου πω και κάτι άλλο; Μιλάμε για τους ανθρώπους που πάνε στη δουλίτσα τους. Πόσοι είναι αυτοί; Πόσοι θα είναι σε λίγο; Έχουμε 25% ανεργία. Κι έχουμε ανθρώπους που διαμαρτύρονται, που διαδηλώνουν… Δεν έχουν δικαίωμα; Έχουμε άστεγους, μετανάστες, ανθρώπους που κρύβουν τις πράξεις τους για κοινωνικούς λόγους ή για λόγους αξιοπρέπειας. Ερωτικές σχέσεις πι-χι που θέλουν να παραμείνουν κρυφές.»
«Και κινδυνεύουν απ’ τον Προμηθέα;»
«Δεν ξέρω. Κανείς δεν μπορεί να το ξέρει. Δεν έχεις ποτέ την αίσθηση ότι σε χρησιμοποιούν; Ότι υπάρχουν κάποιοι άλλοι χωρίς τις αγαθές προθέσεις τις δικές μας; Κάποιοι έτοιμοι να μετατρέψουν τον κόσμο σε ζούγκλα πολύ χειρότερη απ’ αυτή των κακοποιών, των αναρχικών και των χούλιγκανς;»
«Αν εννοείς τους τρομοκράτες, ένας λόγος…»
«Δεν εννοώ τους τρομοκράτες, Κώστα. Ξέρουμε και οι δύο ποιους εννοώ.»
«Αυτοί που εννοείς, δεν νομίζω ότι ενδιαφέρονται για τα παράνομα ζευγάρια. Και, εν πάση περιπτώσει, είμαστε υποχρεωμένοι να σταθμίζουμε τους κινδύνους και να προχωράμε.»
«Έχεις δίκιο, αλλά να… είναι αυτά τα τσιπάκια που με φοβίζουν. Πολύ σάιενς φίξιον βρε παιδί μου. Μου θυμίζουν όλα αυτά τα… Ότι κάποια στιγμή θα καταλήξουμε να τα φυτεύουμε στο σώμα μας.»

«Νάσο, είσαι καλά;… Όχι, όχι έτσι, είναι χειρότερα. Βάλε το βρεγμένο μαντήλι.»
«Εντ…εντάξει είμαι, Μανώλη, σ’ ευχ-χαριστώ. Εντάξει… Απορώ πώς τα καταφέρνεις και αναπνέεις.»
«Θέμα συνήθειας. Λίγο-πολύ, κάθε μέρα τα ίδια τραβάμε. Δεν θα περάσεις από κει που πας.»
«Πού πάω; Μήπως βλέπω; Με δυσκολία κρατώ τα μάτια μου ανοιχτά.»
«Ακριβώς. Πίσω απ’ αυτούς τους καπνούς μας περιμένουν.»
«Και τι κάνουμε λοιπόν; Πώς θα φτάσουμε στη Βουκουρεστίου;»
«Δεν το βλέπω να… Στάσου. Κάτι συμβαίνει Βλέπεις εκεί; Νάσο! Νάσο, μ’ ακούς; Εδώ! Τρέξε!»
«Ωχ! Ουφ! Πού πάνε;»
«Δεν ξέρω, αλλά μας βολεύει αφάνταστα. Όπου κι αν προσευχήθηκες, έπιασε. Ο δρόμος είναι ανοιχτός.»
«Τι περιμένουμε λοιπόν; Ουφ! Φύγαμε!»

«Κυρίες και κύριοι, διακόπτουμε για άλλη μια φορά τη ροή του προγράμματός μας, για να συνδεθούμε με την πλατεία Συντάγματος. Τι συμβαίνει εκεί Αρχοντούλα;»
«Δημήτρη, πριν από λίγη ώρα, το θέατρο των επιχειρήσεων μεταφέρθηκε στην οδό Όθωνος, μέσω μιας αιφνιδιαστικής επίθεσης νεαρών κουκουλοφόρων, κυρίως αυτών που αναφέραμε νωρίτερα με τις –ε- κόκκινες μπλούζες και το αστέρι, αλλά και άλλων ακόμα, που –ε- που επιτέθηκαν με πέτρες και βόμβες μολότωφ στα γραφεία της Citibank, στα οποία ευτυχώς, απ’ ό,τι μας λένε, δεν υπάρχουν εργαζόμενοι. Οι δυνάμεις της αστυνομίας με εντυπωσιακή πραγματικά ετοιμότητα συνέκλιναν προς το σημείο αυτό και φάνηκε ότι ίσως κατάφερναν να εγκλωβίσουν εκεί τους ταραξίες, οι οποίοι όμως, συνεχίζοντας το γνωστό κρυφτούλι με τις δυνάμεις των ματ, διέφυγαν προς τη λεωφόρο Αμαλίας όπου βρίσκεται ο κύριος όγκος των συγκεντρωμένων.»
«Αρχοντούλα, δώσε μας σε παρακαλώ μια εικόνα για τον αριθμό των συγκεντρωμένων. Από το πλάνο, φαίνεται να είναι μεγαλύτερος απ’ αυτόν που είδαμε νωρίτερα.»
«Είναι αλήθεια Δημήτρη, παρά τη σφοδρότητα των επεισοδίων, ο –ε- αριθμός των συγκεντρωμένων εδώ μεγαλώνει συνεχώς και μπορείτε να δείτε νομίζω τώρα μια μεγάλη ομάδα που έρχεται προς το μέρος μας απ’ τη μεριά –ε- του εθνικού κήπου. Λέγαμε και το πρωί ότι έχει γίνει, όλες τις προηγούμενες μέρες, μια πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα εκστρατεία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης μέσω των κοινωνικών δικτύων του Ίντερνετ, μια εκστρατεία πανευρωπαϊκής ή παγκόσμιας κλίμακας, αντίστοιχη μ’ αυτές που βλέπουμε στις συνόδους των G8, εξ ου και οι διάφορες σημαίες όπως η Ισπανική και η Ιταλική εδώ πίσω μου. Μια εκστρατεία που όλοι περιμέναμε με περιέργεια να δούμε τα αποτελέσματά της, αλλά κανένας πιστεύω δεν περίμενε μια τόσο –ε- συγκλονιστική ανταπόκριση. Σαν μαγνήτης λειτουργεί εκτός των άλλων η μεγάλη συναυλία που πρόκειται να ξεκινήσει σε δυόμιση ώρες περίπου με τη συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών από το χώρο της μουσικής και του θεάτρου, ενώ ζωντανές παρεμβάσεις αναμένεται να κάνουν και προσωπικότητες εντός και εκτός συνόρων μέσω της γιγαντοοθόνης που εδώ και λίγη ώρα γίνεται προσπάθεια να στηθεί.»

«Τι γίνεται εκεί κάτω; Δεν ακούγεται τίποτα.»
«Παιδιά, τα χω δει όλα! Τα μάτια μου καίνε, τα πνευμόνια μου καίνε…»
«Πόλεμος, ρε φιλαράκια! Κανονικός πόλεμος! Ουάο!»
«Καλά, εσύ τη βρίσκεις δηλαδή;»
«Επιτέλους, κάποιος που μου μιλάει! Τρουφ, στις υπηρεσίες σας!»
«Άσε τις υποκλίσεις! Ήθελα να ‘ξερα τι βρήκες και μας κόλλησες.»
«Παιδιά, δείτε στη Σταδίου! Δεν φαίνεται ψυχή.»
«Τι βρήκα; Παρέα, φιλαράκια, κορίτσια… τι άλλο θέλω ρε μαν;»
«Ε! Σας μιλάω! Οι μπάτσοι φύγανε. Δεν την κάνουμε κι εμείς σιγά-σιγά;»
«Ναι, πάμε! Τρουφ, ή όπως σε λένε, εμείς την κάνουμε. Χαρήκαμε και τα σχετικά.»
«Σιγά, ρε μάγκες, μην τρέχετε, ούτε δυο κουβέντες δεν είπαμε. Θα μείνετε στη συναυλία; Δεν αλλάξαμε και τηλέφωνα με τα κορίτσια. Όπα.Οι Χρυσαύγουλοι.»
«Ήσυχα. Δεν θα μας πειράξουν.»
«Φιλαράκια, μην εμπιστεύεστε αυτά τα μούτρα. Μπορεί να είναι λιγότεροι αλλά ψάχνουν φασαρίες κι έχουν όπλα. Καλύτερα να την κάνουμε προς τα πίσω.»
«Δεν τους ενοχλούμε, γιατί να μας πειράξουν; Και ξεκόλλα από πάνω μου.»
«Ρε Τόξικ! Το αρχιδάκι σου δεν είναι αυτό; Ελάτε δω ρε κουμούνια! Ελάτε δω, γαμώ το θεό σας! Έχουνε και γκόμενες τα μαλακοδρέπανα! Τρέχτε ρε, θα φύγουνε! Η ξανθιά δικιά μου!»
«Τι έγινε μωρή ξεκωλιάρα αδερφούλα; Στριμώχτηκες ρε μουνόπανο. Τώρα θα δεις τι κάνουμε σε κάτι κόκκινα κωλαράκια σαν το δικό σου! Τα τσουλιά σας θα μου τη γλείψουν στο τέλος!»
«Ακούστε, εμείς…»
«Ποιον θα γαμήσεις μωρή ευνούχα χρυσαύγουλη; Τι μου κουνάς την αλυσίδα και το κέρατο; Έλα με τα χέρια αν έχεις αρχίδια μωρή!»
«Σκάσε ρε μαλάκα! Ακούστε, εμείς αυτόν δεν-αααα!»
«Γιώργο!»
«Έτσι θα σκούζεις κι εσύ μωρή βρώμα όταν θα σε σκίζω. Κόκκινο δε γουστάρετε; Θα φτύσετε το αίμα σας μαλακισμένα!»
«Από δω, παιδιά! Κάποιος μας κάνει νόημα. Εδώ, στη στοά! Τρέξτε από δω!»
«Τι μαγαζί ειν’ αυτό; Είναι ανοιχτό;»
«Μη ρωτάς πολλά. Μπείτε γιατί δεν την παλεύουμε!»
«Γαμώτο! Έρχεται κι ο Τρουφ. Εξ αιτίας του…»
«Αφήστε τον. Δεν βλέπετε ότι βοηθάει το Γιώργο; Αυτός τον γλίτωσε.»
«Τώρα που λες γλίτωσε… Τι κάνουμε εδώ μέσα; Μ’ αρέσει που κλειδώνεις! Δύσκολο είναι να κατεβάσουν τη τζαμαρία;»
«Παιδιά, δεν είναι κανένας μέσα. Κοίταξα. Το μαγαζί είναι άδειο!»
«Πλάκα κάνεις!»
«Καθόλου πλάκα. Κάποιοι το άφησαν έτσι, ανοιχτό και με το κλειδί στην πόρτα. Είμαστε όλοι εδώ; Γιώργο, καλά είσαι;»
«Καλά. Έφαγα την αλυσίδα ξώφαλτσα. Ποιος φωνάζει;»
«Φεύγουν! Νομίζω ότι φεύγουν. Κάποιος έρχεται προς τα δω. Ελπίδα, νομίζω πως είναι ο πατέρας σου.»

το σχέδιο (μέρος δεύτερο)

2011-11-20T20:32:00.004+02:00

σύνδεση με το προηγούμενο: ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Θανάσης Μαρκίδης βρίσκεται στη Βουλή για να συμμετάσχει στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος κόμματος όπου πρόκειται να συζητηθεί το δικό του καινοτόμο σχέδιο Προμηθέας. Εκεί πληροφορείται ότι η -μαθήτρια- κόρη του, η οποία συμμετέχει στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, βρίσκεται απ' έξω σοβαρά τραυματισμένη.

«Μάγκες! Ψάχνω ένα παλικάρι στην ηλικία μου. Κόκκινη μπλούζα, σχεδόν ξυρισμένο κεφάλι, λίγο πιο ψηλός από μένα…»
«Κάνε πιο κει ρε μαλακισμένο! Δεν νταντεύουμε μωρά εδώ πέρα!»
«Μαζί είμαστε, μαν! Και σου μίλησα ευγενικά νομίζω!»
«Φύγε ρε μαλακισμένο σου λέω ρε! Σπάσε, δεν καταλαβαίνεις; Δεν παίζουμε εδώ πέρα!»
«Ρε Τόξικ! Ήρεμα ρε μαλάκα! Δε σου ’κανε τίποτα το παιδί ρε! Ε! Δε βλέπεις ότι έχει κλάσει πατάτες; Κάτσε ρε μικρέ εδώ στην άκρη –αν ζει ο φίλος σου θα τον βρεις. Τώρα δε γίνεται –κάτσε άκρη σου λένε!»
«Να κάτσεις εσύ στην άκρη μωρή λουλού! Και μάζευ’ τα χέρια σου μη γαμηθούμε, δεν είμαι γκόμενα να με χαϊδολογάς!»
«Τ’ είπες ρε αρχίδι; Θα το γαμήσω το μαλακισμένο! Έλα δω να μου το πεις ρε χέστη! Έλα δω ρε μουνόπανο!»
«Άσ’ τονα , ρε μαλάκα. Έχουμε δουλειά και κυνηγάς το αρχιδάκι;»
«Δεν άκουσες τ’ είπε ρε μαλάκα; Έτσι και το πετύχω, θα το γαμήσω το κουμμούνι, θα του σκίσω τα βάρδουλα, θα του… Ανάρχες ειν’ αυτές κεί κάτω;»
«Πού ρε μαλάκα; Πάρε τον Πιερ τηλέφωνο! Μαλακά. Να ’ρθει από Πραξιτέλους πες του. Μέχρι να μας καταλάβουν θα τους έχουμε γαμίσει!»

«Κι εδώ τι παριστάνουμε; Τα μετόπισθεν;»
«Τι θέλεις να κάνουμε; Ν’ αρχίσουμε κι εμείς να ξηλώνουμε;»
«Τι λέει το συντονιστικό;»
«Ακόμα τίποτα.»
«Ρε, ε, ακούστε τι λένε οι μαλάκες στο Γιου Τσάνελ! Ακραία στοιχεία, λέει, και γνωστά φασιστοειδή! Έχουν ξεφύγει τελείως οι τύποι!»
«Τ’ αρχίδια μου κουνιούνται! Μπορείς να το κατεβάσεις; Στείλ’ το στον Καραχάλιο να το ποστάρει. Τι θέλεις ρε φίλε;»
«Μια κοπέλα που φέρανε τραυματισμένη… Τώρα, πριν λίγο.»
«Πού τη φέρανε;»
«Εδώ, λέει.»
«Ποιος λέει;»
«Οι τύποι εκεί κάτω. Απ’ την τηλεόραση.»
«Οι ρουφιάνοι; Αυτοί δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τον κώλο τους! Δεν ξέρω ρε φιλαράκο, τι να σου πω, δε βλέπεις τι γίνεται; Θα συνήλθε και θα ’φυγε.»
«Υπάρχει εδώ πουθενά γιατρός; Κάποιος που μπορεί να τη φρόντισε και να ξέρει;»
«Γιατροί έχουμε γίνει όλοι μας εδώ πέρα… Να σου πω! Για ρώτα εκεί κάτω, κείνο τον ψηλό με το καπελάκι. Μανώλη τον λένε. Για ρώτησέ τον, μπορεί να… Ε, Μανώλη! Τζέφερσον! Δες λίγο το φίλο μας εδώ. Φέρανε, λέει, μια κοπέλα;»
«Ποιος το λέει;»
«Ο πούτσος μου! Φέρανε για δε φέρανε;»
«Μια ξανθούλα; Τι σου είναι;»
«Μπράβο μαλάκα! Θα σε στείλω στο Θεμιστοκλή με συστατική -εξακριβώσεις στοιχείων και λοιπαί υπηρεσίαι…. Δε βλέπεις ότι έχει πάθει ταράκουλο ο άνθρωπος; Τι τον γκαστρώνεις;»
«Σκάσε ρε Τζιμ Άνταμς! Εντάξει! Ήτανε χάλια ρε φίλε, της είχαν… τέλος πάντων, χρειαζότανε γιατρό, ράμματα, ξέρεις. Στάσου να πάρω ένα τηλέφωνο μήπως…περιμένεις; Περίμενε!»

«Δημήτρη, εδώ η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Βλέπουμε κάποιους, λίγους, από τους άνδρες των ματ να έχουν απομονωθεί από τους υπόλοιπους και –ε-να κινδυνεύουν σοβαρά να λυντσαριστούν από το πλήθος. Σας άκουσα πριν να λέτε ότι η κατάσταση του άνδρα των δυνάμεων καταστολής που μαχαιρώθηκε νωρίτερα δεν εμπνέει ανησυχία –εδώ πάντως, δεν ξέρω πώς και γιατί, είχε κυκλοφορήσει η φήμη ότι –ε- εξέπνευσε στο δρόμο για το νοσοκομείο. Φαίνεται ότι έχει ανοίξει κάποιο είδος βεντέτας μεταξύ των ματ και μιας μεγάλης ομάδας κουκουλοφόρων, τα μέλη της οποίας φέρουν ομοιόμορφες κόκκινες μπλούζες μ’ ένα αστέρι στην πλάτη. Σας μιλάω με μεγάλη δυσκολία, λόγω –ε- των πυκνών καπνών και των χημικών. Δεν έχουμε δει ποτέ τόσες πολλές βόμβες μολότωφ και να σκεφτεί κανείς ότι η ώρα είναι μόλις δυόμιση και προβλέπεται ένα μακρύ και δύσκολο απόγευμα, καθώς αρχίζει σε λίγο η συζήτηση για το περιβόητο νομοσχέδιο –τρομοσχέδιο το ονομάζουν πολλοί- το οποίο απειλεί να αλλάξει εκ βάθρων τον τρόπο που ζούμε, εκφραζόμαστε και κινούμαστε, τον –ε- τον Προμηθέα. Να θυμίσουμε ότι στις έξι το απόγευμα είναι προγραμματισμένη εδώ στην πλατεία μεγάλη συναυλία με τη συμμετοχή πολλών γνωστών καλλιτεχνών και –βέβαια- αναρωτιέται κανείς τι είδους συναυλία μπορεί να γίνει κάτω από τέτοιες συνθήκες. Η μόνη ευχή που μπορούμε να κάνουμε είναι τουλάχιστον να μην θρηνήσουμε θύματα, Δημήτρη, να μην θρηνήσουμε ανθρώπινες ζωές! Αρχοντούλα Πανάδη, από την πλατεία Συντάγματος.»

«Γιατρέ! Γιατρέ, πείτε μου σας παρακαλώ…»
«Όχι τώρα, κύριε, όχι τώρα!»
«Μια ερώτηση μόνο, σας…»
«Δεν σ’ ακούει. Αμφιβάλλω αν μπορείς να βρεις άνθρωπο ν’ ασχοληθεί μαζί σου εδώ μέσα. Τρελοκομείο!»

«Έλα, Μανώλης. …..Στο μετρό……….Μιλάει με τους γιατρούς. Εγώ περιμένω έξω…………Όχι ρε, τρελός είσαι; Δεν του έδειξα το παραμικρό. Ούτε του περνάει απ’ το μυαλό ότι μπορεί να……….. Ποιος να τον αναγνωρίσει; Με την κουκούλα και το μαντήλι -έχει ξυρίσει και το μουστάκι- αν δεν τον περίμενα, ειλικρινά, δεν θα τον γνώριζα ουτ’ εγώ………… Να σκέφτεσαι θετικά και δεν πρόκειται να στραβώσει τίποτα. Όλα θα γίνουν όπως τα σχεδιάσαμε.»

«Μαρκίδη.»
«Σαν τον μαλάκα τον υπουργό;»
«…Ακριβώς. Μια ξανθούλα. Χτυπημένη στο…»
«Ρωτήσατε στα εισερχόμενα;»
«Δεν ήταν σίγουροι. Ίσως πέρασε χωρίς να καταγραφεί.»
«Τι να σας πω. Βλέπετε τι γίνεται εδώ πέρα. Είστε συγγενής;»
«Φίλος. Οι δικοί της την είδαν στην τηλεόραση και…»
«Πάρτε στον Ευαγγελισμό. Εκεί προωθούμε τα σοβαρά…………………..
…περιστατικά. Ρε συ Βαγγέλη, δες τι θέλουν οι δημοσιογράφοι. Τον είδες αυτόν; Τι παράξενος τύπος! Τόσην ώρα με κυνηγούσε και μόλις καταφέρνω να του μιλήσω εξαφανίζεται. Λες και τον τρόμαξε η κάμερα. Κάποιον μου θύμιζε, αλλά ποιον;»

«Βρήκες τίποτα;»
«Δεν την έχουν εδώ. Μα με το χαμό που γίνεται μπορεί να πέρασε και να μην τη θυμούνται.»
«Άμα δεν τη θυμούνται θα πει πως δεν είναι τόσο σοβαρά. Πώς είπες ότι τη λένε;»
«Μαρκίδη.»
«Σαν το μαλάκα τον υπουργό;»
«Ακριβώς.»

«Δημήτρη, έχω δίπλα μου το γιατρό κύριο…»
«Σαρρής.»
«…τον κύριο Σαρρή. Πείτε μου σας παρακαλώ γιατρέ, τι κατάσταση επικρατεί εδώ στον σταθμό πρώτων βοηθειών του μετρό.»
«Το τι γίνεται το βλέπετε και το βλέπουν όλοι. Προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε δεκάδες περιστατικά, τη στιγμή που η αστυνομία κάνει ρίψεις χημικών ακόμα κι εδώ έξω από την πόρτα μας. Σε λίγο θα πρέπει να διασωληνωθούμε εμείς οι ίδιοι.»
«Έχετε σοβαρά περιστατικά;»
«Πάρα πολλά. Μόλις προ ολίγου, ένας κύριος ήλθε σε μας αναζητώντας κάποια κοπέλα που δείξατε, ο δικός σας ή κάποιος άλλος σταθμός, να τραυματίζεται στο κεφάλι- είναι όμως τόσες οι περιπτώσεις που δεν μπορέσαμε να τον εξυπηρετήσουμε.»
«Θα πρόκειται για τη νεαρή φοιτήτρια που χτυπήθηκε λίγο νωρίτερα μπροστά στη Μεγάλη Βρετανία. Μου λέτε, αν κατάλαβα καλά, ότι η άτυχη κοπέλα μπορεί –ε- να μην κατάφερε καν να φτάσει ως εδώ;»
«Σίγουρα θα υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις αρκετές. Είτε επειδή δεν το κρίνουν απαραίτητο, είτε επειδή αποφάσισαν ν’ απομακρυνθούν από την περιοχή αυτή το συντομότερο κατευθυνόμενοι προς κάποιο νοσοκομείο, είτε επειδή απλούστατα δεν καταφέρνουν να προσεγγίσουν. Σας είπα ότι οι συνθήκες είναι εξαιρετικά αντίξοες, όχι μόνο για μας αλλά, πρωτίστως, για τους ίδιους τους τραυματίες. Κάνω έκκληση μέσω του σταθμού σας προς όλες τις πλευρές για αυτοσυγκράτηση και ειδικά προς τον κύριο Μαρκίδη, τον υπουργό δημόσιας ασφάλειας. Αν μη τι άλλο, να μην θρηνήσουμε θύματα!»
«Πολύ σημαντικό αυτό που μας λέτε γιατρέ, μ’ αυτή την έκκληση που είναι και ευχή όλων μας να κλείσουμε- είμαι η Αρχοντούλα Πανάδη, από την πλατεία Συντάγματος για το Γιου Τσάνελ.»

«Τι κάνουμε τώρα ρε μάγκες; Μπάτσοι απ’ τη μια, μπάτσοι κι απ’ την άλλη. Αν πάμε και τους πούμε ότι εμείς, περαστικοί και καλά, ήρθαμε στο City να πιούμε καφέ και ξαφνικά άρχισαν να σκάνε κανόνια;…Πού να φανταστούμε ότι εδώ έχουνε κατεβάσει ρολά; Τι λέτε; Σας βλέπω κουλ τύπους, είστε φοιτητές; Μπορεί και να ’χατε έρθει στ’ αλήθεια… εμένα, έτσι και με δούνε τα στρουμφ μονάχο μου, με τα μαύρα και με τα μαλλιά, θα με τσουβαλιάσουν κατευθείαν. Τι με κοιτάζεις έτσι κοπελιά, άνθρωπος είμαι δεν είμαι εξωγήινος. Έχω έναν κολλητό, το Γιάννη -πού να τον βρω τώρα;- περιμέναμε κι άλλους, παρέα όπως εσείς… Μήπως να χωθούμε σ’ αυτή την πόρτα εδώ πέρα και να περιμένουμε; Μπορεί να φύγουν και να τη γλιτάρουμε… Με κοιτάτε σα να είμαι ούφο, γαμώ την κοινωνία μου, άνθρωπος είμαι σου λένε, ούτε μαχαίρια κουβαλάω ούτε μολότοφ, φοιτητής είμαι κι εγώ στο Αιγάλεω! Το καλοκαίρι μαζευόμασταν με τους Αγανακτισμένους, ίσως να μ’ έχετε δει- κι εμένα ο ψηλός κάτι μου θυμίζει, σου λέω το καλοκαίρι ρε μαν δεν έχανα συνέλευση! Μια φορά ψήφισα κιόλας.»

«Έλα…………Δεν μπορώ να μιλήσω δυνατότερα……….. Δεν είμαι στη Βουλή, αλλά πες μου………….. Έξω είμαι, ψάχνω για τη μικρή……………. Ποιος θα με γνωρίσει; Ας είναι καλά η ξυριστική. Με την κουκούλα και χωρίς το μουστάκι, πιο πιθανό είναι να έχω προβλήματα με τους δικούς μας…………..Με τα ΜΑΤ, ρε Στεφανία, τι ‘ποιους δικούς μας;’ -θα μου πεις τι θέλεις;……………. Πήρε τηλέφωνο;;; Και γιατί δεν το λες τόση ώρα; Πού είναι;………………... Πες μου σε παρακαλώ, μη με σκας τώρα κι εσύ…….……… Ποια στοά;………..…Τι γράφει; ………….… Την ξέρω, ναι………………… Λογικό είναι να φοβάται………………. Εντάξει, θα κάνω ό,τι μπορώ, σε κλείνω………… Πού ’σαι; Μανώλη; Είναι στο City Link.»

το σχέδιο (μέρος πρώτο)

2011-10-23T16:03:00.006+03:00

«Πες μου……Όχι, στο κυλικείο……Τους ακούω……Κοίτα, η συζήτηση αρχίζει σε μία, λιγότερο, δεν έχω…...αυτή τη στιγμή δεν έχω εικόνα, εσύ κάνεις κουμάντο. Δική σου ευθύνη……Είπαμε, αν χρειαστεί! Μόνο αν είναι…… έλα, Θέμη!….. Ναι;…... Λοιπόν, κρίνε και πράξε, αλλά προς Θεού, όχι υπερβολές…… Αυτά εσύ τα ξέρεις…... τα περιφερειακά και τα μεμονωμένα και τα παράπλευρα…… όχι ρε παιδί μου, δεν τίθεται θέμα!…… Ποιο σχέδιο;…… Μη μου λες τώρα για τακτικές και…… ο-κέι, σου ‘χω εμπιστοσύνη. Εμένα αυτό που μ’ ενδιαφέρει, εφόσον μπορούμε να το αποφύγουμε, όχι ντου. Και όχι θύματα, εντάξει; Όχι ντου και όχι θύματα! Γιατί εσύ τραβάς το μανίκι τώρα, αύριο όμως εμένα θα κυνηγάνε τα -ναι;…… Θέμη;…… Δε σ’ ακούω, γαμώτο, σε χάνω……. Ναι;……. Κωλοτηλέφωνα.»

«Μαλάκα Γιάννη, κουνήσου ρε μαλάκα! Θα χάσουμε τους υπόλοιπους. Πω, ρε φίλε, τι γίνεται ρε δικέ μου! Έχεις ξαναδεί τόση μπατσαρία μαζεμένη; Στρατός ρε μαλάκα! σιγά ρε φίλε, πρόσεχε πού πατάς! Κάτσε ρε, μου βγάλανε το… εντάξει, προχώρα. Πού είπατε με τους άλλους; Στην πλατεία; Τ’ αρχίδια μου, μαλάκα! Εδώ γίνεται της πουτάνας. Παρ’ τους και πες τους στα έβερεστ. Ακριβώς στην πόρτα πες τους! Τι γίνεται εκεί κάτω; Καταλαβαίνεις τι… γιατί τρέχουν όλοι αυτοί; Κουνήσου ρε μαλάκα, κάτι γίνεται σου λέω, τρέχα! Από δω! Γιάννη! Συγγνώμη ρε μαν… Θα χαθεί το μαλακισμένο.»

«Έλα, τι θέλεις;……. Δεν ξέρεις πού είμαι;…….. Κοίτα, δε μπορώ τώρα……. Τι η κόρη μου;…… Δεν είναι στο σχολείο;……..Πορεία;…… Είσαι σίγουρη;…… Πού απέξω;……. Πλάκα μου κάνεις. Εδώ γίνεται της……… Καλά, τι δουλειά έχουν οι μαθητές σε…… .Φοιτητής;……. Είσαι σίγουρη;…….. Δεν απαντά στο…… Και το δεύτερο;……… Καλά, θα τα δούμε αυτά στο σπίτι……… Κοίτα να τη βρεις και πες της να γυρίσει γιατί θα κοπούν όλα πες της! Σε λίγο εδώ θα είναι πεδίο μάχης, δεν έχει καμιά δουλειά! Ούτε να διανοηθεί να πλησιάσει!……… Έλα μπράβο!»

«Κυρίες και κύριοι, διακόπτουμε τη ροή του προγράμματός μας γιατί έχουμε επεισόδια στο Σύνταγμα. Συνδεόμαστε αμέσως με τη ρεπόρτερ μας.»
«Δημήτρη, δυστυχώς τα πράγματα δεν εξελίσσονται καλά εδώ στη Βουλή, όπου σε λίγη ώρα ξεκινά η συζήτηση για το περίφημο –ε- το περίφημο σχέδιο νόμου Προμηθέας. Ομάδα κουκουλοφόρων, οι γνωστοί-άγνωστοι όπως συνηθίζουμε να τους αποκαλούμε, φαίνεται ότι έπιασε στον ύπνο διμοιρία αστυνομικών που βρίσκονταν –ε- στη γωνία της οδού Σταδίου και με μία αιφνιδιαστική επίθεση με βόμβες μολότωφ, πυρπόλησαν το λεωφορείο, ε- την κλούβα που λέμε, την οποία μπορείτε να δείτε στο πλάνο μας να καίγεται. Ας ελπίσουμε ότι τα πράγματα δεν θα πάρουν κάποια πολύ άσχημη τροπή, καθώς –ε- υπάρχει πάρα πολύς κόσμος στην πλατεία και αναμένεται να γίνει περισσότερος όταν θα φτάσει εδώ η πορεία των φοιτητών η οποία πρέπει να ξεκινά αυτήν την ώρα απ’ το Πανεπιστήμιο.»

«Τους περίμενες τόσους πολλούς;»
«Να σου πω την αλήθεια, όχι.»
«Αυτός ο λαός δεν θα πάψει ποτέ να με εκπλήσσει…. Προμηθέας και κουραφέξαλα! Αυτά είναι μοντέλα για κοινωνίες τυπικές και προβλέψιμες. Μ’ αρέσει η σιγουριά του μεγάλου: ο Έλληνας ξεσηκώνεται μόνο αν τον πονέσει η τσέπη του. Σε ζητήματα τάξης είναι, λέει, συντηρητικός έως χλιαρός. Εγώ βλέπω ένα καζάνι που βράζει.»
«Κοίτα, στο είπα κι άλλη φορά. Ο Προμηθέας δεν είναι απλά ένα μοντέλο, είναι ένα φόβητρο. Με την ψυχροπολεμική έννοια. Κάτι σαν τους εξοπλισμούς.»
«Αμερικάνικες πίπες. Εσύ, λογικό είναι να τις υπερασπίζεσαι γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Είσαι ο καθ’ ύλην αρμόδιος.»
«Εννοείς… αναρμόδιος.»
«Πες το ψέματα! Εκεί καταλήξαμε. Ένα υπουργικό συμβούλιο αναρμοδίων. Εσύ ο αναρμόδιος της ασφάλειας, εγώ ο αναρμόδιος της παιδείας, ο χοντρός αναρμόδιος των οικονομικών. Κι από πάνω…. ο γενικός αναρμόδιος!»
«Κόφτο γιατί θα με πιάσουν τα κλάματα.»
«Η Ελλαδίτσα, βλέπεις, έχει το σωστό μέγεθος. Για πειραματόζωο. Είμαστε το χάμστερ του δυτικού κόσμου. Ακριβώς όπως με τα εργασιακά. Κι ό,τι ακριβώς πήραμε τότε, το ίδιο θα πάρουμε και τώρα.»
«Σεμνά. Μας βλέπουν. Λέγε ό,τι θες αλλά μη δείχνεις.»
«Μάλιστα. Ένα αρχίδι.»
«Τι αρχίδι;»
«Θα πάρουμε. Μη σου πω και όλη την αγία τριάδα. Τι ειν’ αυτό; Το κινητό σου χτυπάει;»

«Πού είσαι ρε μαλάκα Γιάννη, γιατί μου το κάνεις αυτό; Έξω απ’ τα έβερεστ δεν είπαμε; Πού πήγες ρε μαλακισμένο; Και δεν παίρνει και τηλέφωνο! Αφού ξέρει ότι δεν έχω κάρτα. Δεν έφτανε ο καπνός απ’ τα σκουπίδια, μας πνίξαν και στα χημικά οι γαμιόληδες. Άντε να γνωρίσεις άνθρωπο με τις κουκούλες και τα μαντίλια χωρίς να βλέπεις. Σιγά ρε κολλητέ, δεν είμαι μπατσόνι, κουλάρισε. Ένα παλικάρι ψάχνω, με κόκκινη μπλούζα, στο ύψος σου. Δίκιο έχεις ρε μαν, αλλά πού να πάω; Μας έχουν στριμώξει σαν τα ποντίκια. Τι είναι από κει ρε δικέ μου; -στάσου, έρχομαι κι εγώ. Μόνο μη μας κλείσουν στη στοά γιατί την πουτσίσαμε. Κοίτα ρε, έχουν βάλει μια γυναίκα στη μέση! Πίσω ρε πούστηδες, γαμώ το στρουμφοχωριό σας, πίσω ρε κωλόμπατσοι! Τι βαράτε ρε μαλάκες, ξεκωλιάρες μπατσίνες, άρπα τη ρε μουνί, σε γάμισα ρε αρχίδι, σκατόμπατσε, αν μπορείς πιάσε με μωρή αδερφάρα……….. γαμήθηκα στο βήχα ο μαλάκας.»

«Άκουσε, Θέμη. Σου ξαναλέω, εικόνα από δω μέσα δεν έχω. Σίγουρα ξέρεις καλύτερα………. Αυτά τα βλέπω. Και τα τεντωμένα σκοινιά και τα εκτός ελέγχου και τα ξένα δίκτυα και όλα. Μην ανησυχείς, αυτά τα βλέπουν όλοι. Όμως, έτσι και γίνει η στραβή, κανείς δεν θα σου αναγνωρίσει τίποτα……… Τα πλιάτσικα είναι μες στο παιχνίδι, αλλά κάνε κι εσύ κάτι. Μέσα σε δυο χρόνια σου διπλασίασα το δυναμικό, ο χοντρός μ’ έχει γαμήσει στη γκρίνια, το ίδιο κι ο πόντιος………Ε, γάμησέ με λοιπόν, τι άλλο θέλεις να σου πω;…….. Στην τελική, στο ξαναλέω, η ευθύνη είναι δική σου, εσύ είσαι ο στρατηγός, εγώ είμαι ένας γραφειοκράτης των μετόπισθεν, σήμερα είμαι-αύριο δεν είμαι, κάνε ό,τι σε φωτίσουν…ό,τι σε φωτίσει ο Θεός. Πρέπει να μπω στην αίθουσα, σε κλείνω…….. Τι να στηρίξω;…….. Θέμη, θα στο πω όσο πιο καθαρά μπορώ. Δεν! Θέλω! Να ξέρω! Με κατάλαβες τώρα; Δεν, θέλω! Και, πού ’σαι; Αυτό το τηλεφώνημα δεν έγινε ποτέ. Με εννοείς; Ποτέ!»

«Μίλησες με το κοντρόλ; Τι είπαν;»
«Μόλις είσαι έτοιμη.»
«Γεννήθηκα έτοιμη. Πώς είμαι;»
«Θεά. Κάμερα έτοιμη; Κοντινό και άνοιξε. Σε δύο, ένα…»
«Περίμενε! Τι γίνεται εκεί; Κάτι γίνεται.»
«Πού;»
«Πίσω απ’ το φανάρι. Βλέπεις; Οι αναρχικοί τρέχουν χωρίς να τους κυνηγάνε.»
«Δεν είναι αναρχικοί αυτοί.»
«Χέσε με. Τι κάνουν οι μπάτσοι; Ζουμάρισε. Υπάρχει κάποιος τραυματίας;»
«Ένας άντρας των ματ. Το γράφω.»
«Γράφε. Και δώστε άκυρο μέχρι να δούμε τι έγινε.»

«Τη βρήκες τη μικρή;………. Κι εγώ τι να κάνω από εδώ που είμαι;……… Ναι, το άκουσα. Δεν ξέρω αν ευσταθεί. Για την ώρα είναι απλώς……. Στεφανία, ηρέμησε σε παρακαλώ, δεν βγαίνει τίποτα με τις υστερίες……… Τι εννοείς την δείχνει η τηλεόραση;»

«Βλέπουμε εδώ την κοπέλα αιμόφυρτη, να μεταφέρεται στα χέρια από κάποιον –ε- φοιτητή προς το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη, όπου όμως υπάρχει συγκεντρωμένος πάρα πολύς κόσμος και δεν είναι εύκολο να περάσει. Φαίνεται ότι η νεαρή, φοιτήτρια προφανώς, δέχτηκε κάποια πέτρα ή κάποιο χτύπημα από κλομπ και, δυστυχώς, αυτή την ώρα είναι πρακτικά –ε- αδύνατη η μεταφορά της στο χώρο του μετρό, όπου λειτουργεί το αυτοσχέδιο ιατρείο…»

«Τι θα πει δεν έχεις πρόσβαση στο διάζωμα; Η κόρη μου είναι τραυματισμένη –χρειάζεται βοήθεια…….. Δεν μπορεί κάποιο ασθενοφόρο;……..Καταλαβαίνω ότι έχεις πολλά στο……… Πριν από λίγο, στο Γιου νομίζω. Ήταν μες στα αίματα, μπορεί να χρειάζεται επειγόντως……. Πόσοι; Τι λες ρε μαλάκα, πόλεμο έχουμε;………….. Τι να προσέχω και να ηρεμήσω, αφού…….. Θέμη;……. Θέμη;………Ασ’ τις πουστιές ξεφτιλισμένε κωλοκρητικέ! Σε ποιον κλείνεις το τηλέφωνο ρε καργιόλη;…….. Σκατά.»

«Δημήτρη, δυστυχώς τα πράγματα έχουν πλέον ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Δεν ξέρω αν έχετε κάποια άλλη ενημέρωση, αλλά εδώ η φήμη που κυκλοφορεί είναι πως ο άνδρας των ματ που δείξαμε προηγουμένως είναι –ε- νεκρός. Αυτό φαίνεται πως έχει εξαγριώσει τους συναδέλφους του, οι οποίοι βαράνε, μπορούμε να πούμε –ε- στο ψαχνό και αδιακρίτως προς κάθε κατεύθυνση. Υπάρχει βέβαια πάρα πολύς κόσμος μπροστά στη βουλή –λέγαμε και νωρίτερα πως είναι μία από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις που έχουμε δει εδώ τα τελευταία χρόνια. Οι μάχες μαίνονται στους δρόμους γύρω από την πλατεία Συντάγματος και κυρίως στην Καραγιώργη Σερβίας και τη Σταδίου. Είναι αδύνατον να πλησιάσουμε χωρίς να κινδυνέψει η σωματική μας ακεραιότητα κι ο εξοπλισμός μας. Είδαμε –ε-και είδατε όλοι συναδέλφους να προπηλακίζονται βάναυσα, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που μεταφέρθηκαν με λιποθυμικά επεισόδια ή σοβαρά –ε- αναπνευστικά προβλήματα. Όλα άρχισαν πριν από μισή ώρα περίπου, όταν η κεφαλή της μεγάλης πορείας των φοιτητών εμφανίστηκε στην αρχή της οδού Πανεπιστημίου. Ομάδες νεαρών κουκουλοφόρων που ακολουθούσαν από απόσταση άρχισαν –ε- να επιτίθενται και να προκαλούν τους άνδρες των ματ, επιδιδόμενοι στο γνωστό ανταρτοπόλεμο με βόμβες μολότοφ, πέτρες και μάρμαρα. Οι αστυνομικοί απαντούσαν με ρίψεις χημικών, τις οποίες ακολούθησε κυνηγητό και μάχες σώμα με σώμα. Κάποια στιγμή είδαμε έναν άνδρα των ματ να πέφτει χτυπημένος, ε-από μαχαίρι όπως μάθαμε αργότερα. Ο άτυχος άνδρας διακομίστηκε στο νοσοκομείο όπου σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες υπέκυψε στο τραύμα του. Οι συμπλοκές γενικεύτηκαν και είδαμε κάποια στιγμή νεαρούς φοιτητές να λογομαχούν, ακόμα και να συμπλέκονται με τους κουκουλοφόρους αλλά και με αστυνομικούς. Μια νεαρή κοπέλα…»

«Φέρε μου τον Παναγιώτου στο γραφείο μου. Τώρα! Χτες!…………Πούστη Γεωργακάκη, θα μου το πληρώσεις ακριβά….…… Κώστα, να σου πω ένα λεπτό. Κάλυψέ με σε παρακαλώ στο συμβούλιο. Πάω τουαλέτα. Δεν ξέρω τι έχω πάθει…..απ’ το άγχος θα είναι. Το ξέρω ότι το δικό μου σχέδιο συζητάμε εδώ, αλλά τι να κάνω; Θα ’ρθω όσο πιο γρήγορα –με συγχωρείς τώρα………. Τι κάνει τόση ώρα, πόσο θέλουνε για να τον βρούνε τον κωλόμπατσο;……….. Έλα ρε Παναγιώτου. Επείγον κι εμπιστευτικό: πρέπει να με βγάλεις έξω για λίγο χωρίς να πέσουν τα κανάλια πάνω μου. Θέλω φόρμα με κουκούλα, σκούφο, ό,τι βρεις. Κι ένα κασκόλ ή μαντήλι. Σε πόσο; Δύο λεπτά; Ένα;….Μπράβο αγόρι μου –σε δέκα λεπτά στην πλαϊνή είσοδο……. Αχ, βρε Ελπιδάκι με τους έρωτές σου! Ήταν ανάγκη να μου μοιάσεις και σ’ αυτό;»

απλά μαθήματα Φυσικής

2011-09-23T23:03:00.005+03:00

Τα πράγματα αγαπούν την κίνηση. Τους δίνει μια αίσθηση ελευθερίας. Γι’ αυτό, ακόμα κι όταν δίνουν τέτοια εντύπωση, τα πράγματα δεν μένουν ποτέ ακίνητα. Τα πάντα κινούνται. (Ηράκλειτος)

Τα πράγματα αγαπούν τη σταθερότητα. Τους δίνει μια αίσθηση ελέγχου. Αντιπαθούν μεταβολές κι αποκλίσεις και προτιμούν να κινούνται σταθερά προς ορισμένη κατεύθυνση. Μια τέτοια κίνηση ισοδυναμεί με ακινησία. (Παρμενίδης)

Η επιθυμία των πραγμάτων για σταθερότητα ονομάζεται Αδράνεια. Η Αδράνεια ενός πράγματος είναι ανάλογη της μάζας του. Την Αδράνεια ανταγωνίζονται οι Δυνάμεις. Οι Δυνάμεις οφείλονται στις αλληλεπιδράσεις των πραγμάτων. Κανένα πράγμα δεν είναι απολύτως ανεξάρτητο, κανένα πράγμα δεν μπορεί να διασφαλίσει τη σταθερότητά του απ’ τις επιβουλές των υπολοίπων. Μερικές φορές τα πράγματα κλαίνε. Η Κόλασή μου, λένε, είναι οι Άλλοι. (Σαρτρ)

Για να κινηθούν –με σταθερό ή ασταθή τρόπο- τα πράγματα χρειάζονται Ενέργεια. Η Ενέργεια ουδέποτε δημιουργείται απ’ το μηδέν. Η Ενέργεια απλώς υπάρχει και τα πράγματα τη μοιράζονται. Μερικά πράγματα έχουν μια δική τους αντίληψη για το πώς γίνεται μια δίκαιη μοιρασιά. (Μαρξ)

Απώτερος σκοπός της Ενέργειας είναι η κίνηση (Κινητική Ενέργεια). Ωστόσο, η Ενέργεια μπορεί και να αποθηκεύεται, όπως στα ελατήρια ή στους δεσμούς της πυρίτιδας. Μια τέτοια αποθηκευμένη ενέργεια ονομάζεται Δυναμική. Οι άνθρωποι (=έλλογα όντα) σκέφτηκαν ότι η Ενέργεια είναι υπερβολικά πολύτιμη για να καταναλώνεται. Μερικοί άνθρωποι βρήκαν τρόπο να αποθηκεύουν την Ενέργεια σαν τεράστια ελατήρια. Σκοπός της Ενέργειας –είπαν- δεν είναι η κίνηση. Σκοπός της Ενέργειας είναι να δανείζεται και να επιστρέφεται περισσότερη (Ρότσιλντ –Γκόλντμαν Σακς)

Η συνολική Ενέργεια –το είπαμε ήδη- είναι σταθερή. Αν κάπου υπάρχει περίσσεια, κάπου αλλού εμφανίζεται έλλειμμα. Αν κάποιοι αποθηκεύουν την Ενέργεια, κάποιοι άλλοι τη στερούνται. Μη μπορώντας να διεκδικήσουν τα τεράστια ποσά αποθηκευμένης Ενέργειας, οι άνθρωποι εχθρεύονται, ψάχνοντας ποιος κινείται περισσότερο απ’ τους ίδιους. Η ανάγκη σε συνδυασμό με την εχθρότητα οδηγούν συχνά σε ακρότητες. Ο Πόλεμος είναι πατέρας των πάντων. (–ξανά- Ηράκλειτος)

Τα πράγματα αγαπούν την κίνηση αλλά και τη σταθερότητα, το ίδιο κι οι άνθρωποι. Η ιδιότητα αυτή ονομάζεται Αδράνεια και είναι ανάλογη της μάζας. Για να αυξήσουν τη μάζα τους, οι άνθρωποι έμαθαν να ενώνονται. Πολλοί άνθρωποι, ωστόσο, προτιμούν ν’ αντιμετωπίζουν τις Δυνάμεις ατομιστικά, κατά μόνας. Όσοι έχουν αρκετά μεγάλη μάζα τα καταφέρνουν. Οι υπόλοιποι πάνε, συνήθως, κατά διαβόλου. (τρελός)

sorry, you can't delete this

2011-07-21T21:03:00.005+03:00

“Έχασα την παρέα μου.”
Είχε αγκαλιάσει το φανοστάτη. Πού απευθυνόταν; Στην κολόνα, στην πλατεία, στη νύχτα; Γύρισε δυο τεράστια και κάθε αμφιβολία διαλύθηκε. Μάτια.
“Μήπως εσύ... εσείς...”
“Πώς ήταν;”
“Τι;”
Κολλούσε λίγο.
“Η παρέα σου.”
“Α! Ένας ψηλός καραφλός με μια ξανθιά. Έξυπνη... Άλλες δυο, χαζές, ένας με επίδεσμο και μια χοντρούλα με γυαλιά. Όχι, αυτή είμαι εγώ.”
“Δεν φοράς γυαλιά.”
“Φορά...” Χέρι μετέωρο. “Φοράω φακούς, βλάκα.”
Ευγενέστατη.
“Δεν είσαι χοντρούλα.”
“Τι;”
“Είπες χοντρούλα με γυαλιά. Ούτε χοντρούλα είσαι.”
“Είμαι.”
“Δεν είσαι.”
“Είμαι! Το λέει το τραγούδι.”
“Ποιο τραγούδι;”
“Ένα. Είδες την παρέα μου;”
Κοίταξα γύρω μου την πλατεία που είχε πάρει ν' αδειάζει. Μια έξυπνη ξανθιά, ένας καράφλας, ένας με επίδεσμο. Και δυο χαζές. Υπέροχα.
“Δεν βλέπω τίποτα.”
“Μ' αφήσαν και φύγαν τα μαλακισμένα. Είμαι...” -κλώτσησε ένα άδειο κουτί μπύρας που σερνόταν στα πόδια της- “... αγανακτισμένη.”
“Προφανώς.”
Φαινόταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα.
“Ίσως πάνε στα τρένα, ίσως σε ψάχνουν. Δεν έχεις κινητό;”
“Το 'χει η Γιούλια, -η έξυπνη- στην τσάντα της. Μια μικρή με λουριά, τη φοράει μπροστά σαν καγκουρώ.” Γέλασε αμήχανα. “Φοβόμαστε μη μας κλέψουν.”
“Πες μου το νούμερο.”
“Το ποιο;”
“Το νούμερο. Τον αριθμό σου!” είπα βγάζοντας το τηλέφωνο.
“Α! 6, 9...” Σταμάτησε. “Δεν σε ξέρω.”
Μάλιστα.
“Κοίταξε, δε μπορώ να καθυστερήσω άλλο εδώ, θα χάσω το τρένο μου. Πες τον αριθμό ή πάρε μόνη σου.”
Της άπλωσα το τηλέφωνο. Το κοίταξε με τρόμο.
“Θα με πας σπίτι μου;”
Αλίμονο.
“Μπορώ;”
“Είσαι βλάκας; Αφού στο ζητάω.”
“Να, είναι που δεν με ξέρεις.”
Με κοίταξε μπερδεμένη.
“Μην κάνεις τον έξυπνο!”
Θα παρέμενα βλάκας.
“Πάω νότια”, είπα.
“Πού πέφτει αυτό;” Με κοίταξε με παράπονο. “Εγώ παίρνω ηλεκτρικό. Για Μαρούσι.”
Μια χαρά.
“Δίπλα είμαστε.”
Το πρόσωπό της φωτίστηκε. Φεγγάρι.
“Αλήθεια;”
“Αλήθεια.”
Ούτε είκοσι χιλιόμετρα.

“Είσαι πολύ καλός.”
“Μαλάκας είμαι.”
“Μη λες βλακείες! Τι ζώδιο είσαι;”
“Δεν προτιμάς τ' όνομά μου;”
Με κάρφωσε με δυο τεράστιες κόρες.
“Σε λένε Αντώνη.”
“Πώς το ξέρεις;”
“Έτσι λέγαν τον πρώτο μου γκόμενο. Αλλά δεν του μοιάζεις καθόλου.”
Είπα να μην παρακολουθήσω το συλλογισμό της.
“Και τη γκόμενα του γκόμενου;”
“Την... α, εμένα;” Γέλασε. “Μαρίζα.”
“Μαρίζα, τι έχεις πάρει;”
“Εννοείς... αν έχω πιει μπάφους;”
“Εννοώ, εκτός από μπάφους.”
“Μι...σό τριπάκι.” Έσκυψε το κεφάλι ντροπαλά. “Νομίζω.”
“Νομίζεις ότι ήταν μισό ή νομίζεις ότι το πήρες;”
Κόλλησε πάνω μου καθώς ο συρμός άρχισε να φρενάρει. Ατμοί αλκοόλης με τύλιξαν.
“Έλα μωρέε, μην αρχίζεις ανάκριση! Αφού είσαι καλόος...”
“Μόνο μην ξεράσεις στον ώμο μου.”

Βγήκαμε στη νύχτα του Αμαρουσίου, το πιτσιρίκι κι ο μεσήλικας, πιασμένοι απ' το χέρι. Σα ζευγαράκι.
“Μη γίνεσαι σπαστικός!”
“Άκου, Μαρίζα, αν δεν μου πεις πού μένεις είναι αδύνατον να σε πάω σπίτι σου.”
“Δεν θέλω σπίτιιι... Δεν έχω ξενερώσει ακόμα.”
Σωριάστηκε σ' ένα παγκάκι, έχασε την ισορροπία της και βρέθηκε στο χώμα. Άρχισε να σκάβει με μανία. Ύστερα πήρε να τρίβει τα δάχτυλά της.
“Τι πήγατε να κάνετε στην πλατεία;”
Με κοίταξε έκπληκτη και χτύπησε τον κρόταφο με το δάχτυλο.
“Διαμαρτυρία, γιου νόου; Αγανακτισμένοι;” Σηκώθηκε κι άρχισε να τινάζει το παντελόνι, με κίνδυνο να γλιστρήσει τελείως από τους γοφούς της. “Πήγαμε να βρίσουμε αυτούς τους μαλάκες.”
“Ποιους μαλάκες;”
Έκανε μια χειρονομία σαν να έλεγε “όλους”.
“Έτσι διαμαρτύρεστε εσείς; Βρίζοντας και μαστουρώνοντας;”
“Κοίτα. Αν ήθελα τον πατέρα μου να μου τα πρήζει, καθόμουν και σπίτι.”
“Δεν θέλω να στα πρήζω. Προσπαθώ να καταλάβω.”
“Τι να καταλάβεις, ρε φίλε; Να σε ρωτήσω κι εγώ κάτι; Τι δουλειά κάνεις;”
“Δεν έχει σημασία.”
“Α, δεν έχει σημασία! Ε, λοιπόν, έχει και παραέχει. Διότι αύριο εσύ θα πας ωραία και καλά στη δουλίτσα σου, ενώ εγώ...”
“Θα ξυπνήσεις κατά τις δέκα...”
“Τουλάχιστον. Και ξέρεις γιατί;”
“Γιατί είσαι μαθήτρια. Και τα σχολεία είναι κλειστά.”
“Πού το ξέρεις πως είμαι μαθήτρια;”
“Είσαι δεκαπέντε χρονών.”
“Δεκαέξι! Και τι σημασία έχει η ηλικία; Θα μπορούσα να 'μαι στον ΟΑΕΔ. Θα μπορούσα και να δουλεύω όπως κάποιες φίλες μου. Όμως σε λίγο για να δουλέψω θα χρειάζομαι το πιστοποιητικό της καλής πουτάνας: τα κάνει όλα και συμφέρει -στήνει και κώλο αν χρειαστεί.”
“Τσ, τσ, τσ, τσ!”
“Ωχ, σοκάραμε τον καλό κύριο. Τι υποκρισία! Πάω στοίχημα πως αν στον έστηνα θα τα 'χες κατεβάσει επί τόπου.”
“...”
“Τι έγινε θείο; Σου 'φαγε η γατούλα τη γλώσσα;”
“Προσπαθώ να καταλάβω πώς συνδέονται οι κώλοι με την αγανάκτηση και τη διαμαρτυρία.”
“Άμα θέλει το αφεντικό, όλα συνδέονται.”
“Το αφεντικό! Άσε με να μαντέψω. Δεν εννοείς...”
“Αυτούς ακριβώς εννοώ!”
“...τον κυρίαρχο λαό...;”
“Ποιον;”
“Τον λαό, γιου νόου; Εγώ, εσύ, οι αγανακτισμένοι φίλοι σου... Εμείς, υποτίθεται, είμαστε το αφεντικό.”
“Κατάλαβα. Είσαι από κείνους που λένε πως είμαστε όλοι υπεύθυνοι.”
“Όχι. Είμαι από κείνους που λένε πως είμαστε όλοι ανεύθυνοι.”
“...”
“Τι έγινε κούκλα; Σου 'φαγε η γάτα τη γλώσσα;”
“Προσπαθώ να καταλάβω αν είσαι πολύ μαλάκας ή πολύ έξυπνος.”
“Μαλάκας είμαι. Στο είπα.”
“Νομίζω πως είσαι εντάξει. Απλά, βρήκες εδώ την πιτσιρίκα και είπες να πουλήσεις λίγη φιγούρα.”
“Δεν είναι φιγούρα, Μαρίζα. Ο καθένας έχει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί. Και δεν εννοώ μόνο την ώρα της κάλπης. Αυτοί οι “μαλάκες”, που τους λες, είναι οι περισσότεροι ψωνισμένοι με την εξουσία. Καλά; Ποιος τους δίνει την εξουσία; Εμείς. Προσπαθούν λοιπόν να μας κάνουν τα κέφια. Δεν είναι αυτό το καθήκον τους, όμως αυτό κάνουν. Λέμε “κλέφτες”. Και πράγματι, κάποιοι απ' αυτούς τα “παίρνουν” και τα βάζουν στην τσέπη. Γιατί τα παίρνουν; Επειδή κάποιοι άλλοι τους τα δίνουν. Έτσι λειτουργεί το σύστημα, λένε. Αυτά όμως, να ξέρεις, είναι τα ψιλά. Τα χοντρά δεν τα παίρνουν για τους εαυτούς τους. Τα παίρνουν για τους πελάτες τους, δηλαδή εμάς, οι οποίοι με τη σειρά τους τα τσεπώνουν λέγοντας κι αυτοί ότι έτσι λειτουργεί το σύστημα. Δεν έχει σημασία αν εσένα κι εμένα δεν μας έδωσαν ποτέ τίποτα. Δεν είναι οι μεμονωμένες μονάδες που μετράνε, αλλά οι κοινωνικές ομάδες. Οι λιμενικοί, οι αγρότες, οι φαρμακοποιοί, οι κατασκευαστικές εταιρείες, οι νοικοκυρές, οι εμποροβιοτέχνες, οι συνταξιούχοι, οι μετανάστες, οι άνεργοι, οι ταξιτζήδες, οι εκπαιδευτικοί, η εκκλησία, οι οικολόγοι, οι πρόσκοποι...”
“Δηλαδή, κλέβουν για να τα δώσουν στον κόσμο; Μήπως το χοντραίνεις λίγο;”
“Όχι και τόσο, αν το σκεφτείς. Δίνω παράδειγμα. Έχει φτιαχτεί, ας πούμε, ένα νοσοκομείο, αλλά μια βασική πτέρυγα δεν λειτουργεί επειδή της λείπει ο εξοπλισμός. Περνάει ένας χρόνος, δύο, πέντε χρόνια, ο κόσμος αγανακτεί και φωνάζει “κλέφτες, φάγανε τα λεφτά!” Ας δούμε ποιοι μπορεί να είναι οι κλέφτες. Κατ' αρχήν, ο υπουργός με τα τσιράκια του. Πώς σου φαίνεται;”
“Χλωμό. Αυτοί τρώνε πιο μουλωχτά.”
“Συμφωνούμε. Ενδιάμεσες υπηρεσίες, εταιρείες, εργολάβοι και λοιποί παρατρεχάμενοι; Είναι πιθανόν. Και γιατί δεν ελέγχθηκαν; Γιατί δεν τιμωρήθηκαν; Τα ποσά εκταμιεύτηκαν, το έργο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και κανείς από “πάνω” δε λέει τίποτα. Γιατί; Γιατί οι φταίχτες είναι πελάτες. Την επόμενη φορά, το υπουργείο θα τους ξαναδώσει λεφτά να τα ξαναφάνε. Δεν είναι κάπως σαν να τα κλέβει, σε εισαγωγικά, ο υπουργός για να τα δώσει στους δικούς του;”
“Τα εισαγωγικά μ' αρέσανε...”
“Και γιατί κανείς δε μιλάει; Γιατί όλοι περιμένουν τη σειρά τους. Υπάρχει όμως και η άλλη πιθανότητα: το ποσό δεν εκταμιεύτηκε ποτέ. Άρα, θα πεις, κανείς δεν “έφαγε”. Λάθος. Απλώς, το ποσό διοχετεύτηκε κάπου αλλού. Σε κάποιο άλλο πρόγραμμα για να ξεκοκαλιστεί αναλόγως ή σε κάποιο επίδομα για να φρενάρει μια απεργία ή έγινε μπάλωμα για να βουλωθεί η τρύπα που κάποιοι κάπως δημιούργησαν. Και πάλι είναι ένα είδος κλοπής που πραγματοποιούν οι έχοντες τη εξουσία εις βάρος του συνόλου των πολιτών προς όφελος μιας μερίδας των πολιτών. Και γιατί οι υπόλοιποι δεν μιλάνε; Μιλάνε... διεκδικώντας το μερίδιό τους. Θέλουν βέβαια και να δουλέψει το νοσοκομείο, αλλά κι αν δε δουλέψει... στ' αρχίδια τους.”
“Τσ, τσ, τσ!”
“Με συγχωρείς. Έτσι, σταδιακά και μεθοδικά διαφθείρεται το εκλογικό σώμα. Μόνο που μερικές φορές, καλή ώρα, ο έλεγχος χάνεται. Σε νύσταξα;”
Η Μαρίζα μάζεψε όπως-όπως ένα χασμουρητό.
“Πολύ ωραία όλ' αυτά, αλλά αν ήσουν βιβλίο θα σ' είχα κλείσει προ πολλού.”
“Νόμιζα πως το θέμα σ' ενδιέφερε. Λάθος μου.”
“Γίνεσαι πικρόχολος. Απλά είναι περασμένες μία κι έχει ένα τέλειο φεγγάρι. Κρίμα να μην έχουμε και τίποτα να ρουφάμε. Και μην κάνεις συνειρμούς, ξέρω τι πρόστυχοι είστε οι άντρες. Όλο στις πίπες το 'χετε το μυαλό σας.”
Και λέγοντας αυτά, διπλώθηκε πάνω στο παγκάκι σε στάση εμβρύου βολεύοντας το κεφαλάκι της στους μηρούς μου.
“Τώρα μάλιστα.”
“Τι μάλιστα;”
“Συζητάμε για διαφθορά και μου το γυρνάς στις πίπες. Και είμαι εγώ ο πρόστυχος.”
“Εντάξει, μια πλάκα ήταν. Δεν ξέρω γιατί το είπα... αφού σας ξέρω όλους εσάς.”
“Εμάς;”
“Ε ναι, όλους εσάς τους...”
“Τους...;”
Μου 'κλεισε το στόμα αλαφιασμένη. Με τα φρύδια σμιχτά και τα ματάκια της να ανιχνεύουν εντατικά το στερέωμα έμοιαζε ν' αναζητά λύση σε κάποιο πολύπλοκο και ενοχλητικό ερώτημα.
“Να σου πω. Επειδή δεν θέλω να εκτεθώ ξανά... αυτό το πράμα που μου καρφώνει το μάγουλο... δεν είναι μέσα στην τσέπη σου, ε;”
“Όχι, δεν είναι στην τσέπη μου.”
Πετάχτηκε δήθεν έξαλη.
“Ααα, τ' ομολογείς λοιπόν!”
“Τι ομολόγησα πάλι; Αντανακλαστική αντίδραση είναι. Αφού ξαπλώνεις πάνω μου...”
“Και στο μπαμπά μου ξαπλώνω, αλλά... δεν του γίνεται τούμπανο!”
“Ο μπαμπάς σου θα είναι κάποιος ήρωας. Και πιθανολογώ ότι δεν του δείχνεις τον κώλο σου.”
“Τι θες να πεις; Ούτε σε σένα τον δείχνω!”
Ίσως, τελικά, έπρεπε να το παίξω μπαμπάς της.
“Κοίταξε να δεις... δεν είμαι μαθημένος κι ίσως δεν χρησιμοποιήσω τα σωστά λόγια, αλλά μ' αυτά τα παντελόνια της μόδας και μ' αυτά τα εσώρουχα που φοράτε, κάθε φορά που λυγίζεις τα γόνατα... κατάλαβες;”
“Τι να καταλάβω;”
“Το μόνο που δεν φαίνεται είναι η κωλοτρυπίδα σου.”
Τινάχτηκε όρθια.
“Τι;; Ε, όχι, αυτό πάει πολύ! Θες να δεις την κωλοτρυπίδα μου; Οκέι, δες την!”
“Χριστέ μου!”
“Ευχαριστήθηκες τώρα; Πήρες το μάτι που ήθελες; Ελπίζω να κατάλαβες τη διαφορά!”
Σκέφτηκα να πω κάτι έξυπνο, αλλά προτίμησα να το βουλώσω καθώς εκείνη ξέσπασε σε κλάματα.
“Είσαι απαίσιοοος... Θέλω το μπαμπά μου!”
Είχε πέσει στα γόνατα και τρανταζόταν από σπασμούς σαν να μην μπορούσε να κάνει εμετό. Πήγα κοντά της.
“Μαρίζα, άκουσέ με. Εγώ είμαι ο μπαμπάς σου.”
“Τι...τι θες να πεις;” είπε σκουπίζοντας τις μύξες με το χέρι της.
“Σου έχω ένα νέο και φοβάμαι πως δεν θα σου αρέσει. Θυμάσαι που με ρώτησες τι δουλειά κάνω; Τι σου είπα;”
“Δεν μου απάντησες.”
“Ακριβώς. Είμαι συγγραφέας... κι εσύ η ηρωίδα μου.”
“Παπάρια.”
“Κοίτα γύρω σου. Είμαστε εδώ μια ώρα και δεν έχει περάσει ψυχή... ένας πορτοφολάς... ένας πρεζάκιας... κι εσύ είσαι ξαπλωμένη στα πόδια ενός αγνώστου, αμέριμνη...”
“Έτσι μ' αρέσει!”
“Ακριβώς! Η ζωή είναι γεμάτη κανόνες αλλά εσύ είσαι πλάσμα της φαντασίας και η φαντασία είναι ελεύθερη. Είπες πως αν ήταν βιβλίο δεν θα το διάβαζες και κατάλαβα πως είχες δίκιο. Χωρίς σεξ, αυτό θα ήταν άλλο ένα άνοστο κείμενο που προσπαθεί να εξηγήσει ότι η Γη γυρίζει.”
“Οπότε, είπες να προσθέσεις λίγο καρύκευμα. Εντάξει, λοιπόν. Αφού είμαι πλάσμα της φαντασίας, ας εκμεταλλευτώ τα προνόμιά μου.”
“Μαρίζα, τι κάνεις; Περίμενε να σου πω!”
“Σεξ δεν είπες ότι χρειάζεται αυτή η ιστορία; Δεν βλέπω να μου 'χεις άλλον ήρωα πρόχειρο... προφανώς κράτησες αυτό το προνόμιο για τον εαυτό σου -δεν πειράζει όμως. Δεν πειράζει καθόλου. Είμαι σίγουρη ότι σε λίγο θα “πετάξω στον έβδομο ουρανό”. Ή να το λέγαμε καλύτερα “στις πιο απάτητες κορυφές της ηδονής”; Οκέι-οκέι, εσύ κάνεις παιχνίδι, έχω εμπιστοσύνη στην εγωπάθειά σου. Πολύ αδέξια μ' έκανες όμως ρε παιδάκι μου... μπορείς να το ξεκουμπώσεις λίγο αυτό;”
“Δεν θα ξεκουμπώσω τίποτα, αυτό έλειπε! Ο κόσμος θέλει σεξ μέσα σε κάποια πλαίσια. Τι θα σκεφτούν οι αναγνώστες για το συγγραφέα που πηδά τις ηρωίδες του;”
“Ότι είναι πηδίκουλας, βέβαια. Αλλά ντόμπρος. Δεν καλύπτεται πίσω απ' το προσωπείο κάποιου υποτιθέμενου ήρωα.”
“Ωραίο σκεπτικό! Η ηρωίδα είναι μόνο δεκαπέντε χρονών!”
“Δεκαέξι! Και μην τολμήσεις να με κάνεις παρθένα!”
“Τι παρθένα και ξεπαρθένα! Ένας σαρανταφευγάρης μ' ένα πιτσιρίκι; Είναι θέμα καλού γούστου!”
“Πιτσιρίκι είναι το μάτι σου! Σιγά μην είμαι και μωρό!”
“Για το μέσο αναγνώστη είσαι παιδί και δεν δικαιούμαι καν να νιώθω έλξη για σένα.”
“Ξέρεις που τον έχω γραμμένο τον αναγνώστη σου;”
“Μου έδειξες πριν.”
“Α, ναι, ξέχασα. Αυτή ήταν λοιπόν η πικάντικη νότα της ιστορίας σου; Ο κώλος μου; Τι ταπείνωση θε μου! Έτσι τις ξεφτιλίζεις όλες τις ηρωίδες σου; Κι οι αναγνώστες σου χαίρονται μ' αυτές τις αηδίες;”
“Δεν ξέρω. Δεν έχω εκδώσει τίποτα μέχρι τώρα.”
“Α ναι; Λοιπόν σου έχω ένα νέο και φοβάμαι πως δεν θα σου αρέσει! Δεν θα γίνεις ποτέ συγγραφέας. Και σίγουρα όχι με τέτοιες μαλακίες!”
Ήταν πολύ δυσάρεστο. Παρ' όλ' αυτά πίστευα ακόμα πως είχα τον έλεγχο. Τόσο ανόητος ήμουν.
“Μαρίζα, μάτια μου...”
“Μη με λες μάτια σου! Και να σου πω και κάτι άλλο; Δεν είσαι καθόλου καλύτερος απ' αυτούς που κατηγορούσες πριν. Τι θέλει ο κόσμος; Ό,τι θέλει ο κόσμος -οι πελάτες μας! Αλλά ξέχασες κάτι.”
Ήρθε κοντά μου με νάζι. Πού να φανταστώ...
“Τι ξέχασα μωρό μου;”
“Τη βία, γλυκέ μου μπαμπάκα... Τη βία. Σεξ και βία δε θέλει ο κόσμος; Να μην του δώσουμε και λίγη βία;”
“Μαρίζα...”
Την άλλη στιγμή, δεν κατάλαβα πώς, ήμουν στο χώμα κι εκείνη από πάνω να με κλοτσάει ξανά και ξανά φωνάζοντας λόγια ακατάληπτα, όπου ξεχώριζα μόνο κάποιες λέξεις όπως “φαντασία”, “ελεύθερη”, “πλαίσια”, “διαφθορέας”. Κάποια στιγμή φάνηκε να κουράστηκε. Πρέπει να μου είχε σπάσει όλα τα πλευρά.
“Αυτό ήταν -ουφ- στ' αλήθεια πολύ ανεβαστικό. Κάποιοι απ' τους αναγνώστες σου θα έχουν ήδη ταυτιστεί μαζί μου... μη σου πω και όλοι. Όχι πως με νοιάζει αυτό βέβαια.”

Πίστεψα πως είχε τελειώσει. Λάθος μου. Η μεγάλη ξεφτίλα δεν είχε έλθει ακόμα.
“Και τώρα, καλέ μου ντάντι...”
Έπεσε.
“...ας τελειώνουμε.”
Με όλο το βάρος της.
“Το κοινό περιμένει!”
Πάνω μου.
“Μαρίζα σταμάτα!” Ψάχνοντας απεγνωσμένα το delete. “Μαρίζα όχι! Μαρίζα, μου γαμάς το...”
Πούστη μου...
“Όχι, γλυκέ μου. Εσύ μου γαμάς το.”
Την είχα κάνει πολύ δυνατή.

τοξότες

2011-06-22T17:33:00.007+03:00

"..ήμουν κι εγώ στον πόλεμο τοξότης.."
Γ.Σεφέρης, Ελένη

αλήθεια.. μ' άστρα στολισμένη και μια ολόλαμπρη
σελήνη κρεμασμένη στο λοβό της
με μάτια-εξάντες τη ζητούσες και μυαλό
που η Λύρα πλάνευε και θάμπωνε ο Βοώτης

αλήθεια.. μήτρα χάος απύθμενο βαθύ
θεά με τ' άπειρα τα χέρια και με τ' άξια
σπαρμένη μάγια την περίμενες να 'ρθει
κι ήρθε στα μαύρα τυλιγμένη της μετάξια

αλήθεια.. στα έγκατα του Λόγου τα κενά
η "μια και μόνη" που ζητάς μες στο κορμί της
καρτέρια στήνοντας δολώνοντας και να
ξάφνου μια λάμψη ...ίσως διάττων ή κομήτης;

όχι! την ώρα που ηδονίζεσαι πνιχτά
(οι Ποσειδώνες να 'ναι; Να 'ναι οι Αιόλοι;)
γαλέρες στέκουν αραγμένες στ' ανοιχτά
τα ζάρια ρίχνονται κι η Σμύρνη καίγεται όλη

αγνώστου, the great fire of London

face to facebook

2011-05-03T18:37:00.007+03:00

agapi mou?

Geia soy Oresth

telioses kiolas me tn istoria?

Teleiwsa

moro mou oute misi ora den isoun e3o!

E kala! Ti me perases? Gia kanena fyto?

na sou po ti ma6ri ali9ia, ixa anisixisi

Kane mou mia xari...Se peirazei na grafw ellhnika?

giati, pos sour9e?

Κάπως μου 'ρθε δεν ξέρω. Τι κάνεις λοιπόν;

Barieme. ke se skeftome.

Αλήθεια λες;

fisika

Α, έχεις χαιρετίσματα απ' τη Φωφώ

Ti kani to mikrouli?

Μια χαρά. Και μην τη λες μικρούλι γιατί τα παίρνει.

mpa! pes tis na pxi 3idi. akou ta perni to dekaxrono!

pepi?

pepi ti egine? ise eki?

Εδώ μωρό μου. Ζεστάθηκα κι έβγαλα τη μπλούζα μου.

ox! mi les tetia giati fountono

Ζεσταίνεσαι κι εσύ;

kati tetio

Και θες να βγάλεις το παντελόνι σου;

opa! poli fortsati se 6risko simera!

Μπα! Τις άλλες φορές δηλαδή πώς μ' έβρισκες;

eda3i, pio cool

Εννοείς ξενέρωτη;

pios ipe tetio prama?

Κανείς. Το βγαλες;

to 6gala

Ωραία, γιατί εγώ όπως σου είπα ζεσταίνομαι. Έτσι θα τα λέμε πιο άνετα. Προτιμάς με το χέρι ή με το στόμα;

ti prama??!!!

Λέω, σ' αρέσει να γράφουμε εδώ στο φέις ή προτιμάς να σε πάρω τηλέφωνο να τα πούμε;

aaa afto enoouses?

Γιατί, εσύ τι κατάλαβες;

asto kalitera. diladi tora ali9ia ise xoris mplouza?

Ναι γιατι;

ke de foras tipota?

Φοράω σουτιέν!

kino t gamato p forouses xtes?

Πού ξέρεις τι φορούσα χτες;

afou oli tn ora m ta dixnes. mouxan petaxti t matia

Ωχ!

ti?

Ξαφνικά ζεσταίνομαι περισσότερο. Κάτσε να βγάλω και το σορτς

tosi ora m t sorts isoun? giafto zesta9ikes!

Καλά, κορόιδευε, εγώ βγάζω και το σουτιέν

ti psixi ex ena soutien? mipos na 6galis k t kato?

Το βρακί δε μπορώ, ντρέπομαι

pos etsi?

Με βλέπει ο διπλανός

o pios??

Ο Δημήτρης, το παιδί απέναντι που είναι φαντάρος. Δε σου 'χω πει;

a, to pedi p ine fantaros! oxi dn m xis pi!

Είναι στο μπαλκόνι και χαμογελάει σα χάνος. Τώρα θα πάει μέσα και θα σβήσει το φως για να παίρνει μάτι καλύτερα. Να να! τι σου 'πα;

PEPI!!

Τι μωρό μου;

KLISE T KOURTINA!!!

Δε μπορώ. Την έχει πάρει να την πλύνει

O FANTAROS??

Η μάνα μου!! Και κοφ' τα κεφαλαία!

ki esi s6ise toulaxiston t fos

Γιατί, ζηλεύεις; Φαντάρος είναι το παιδί, μια βδομάδα έχει να δει γυναίκα. Ασ' το ν' ανοίξει λίγο το μάτι του!

k se sena prepi n ani3i t mati t? vlepoun tsontes st kapsimi k anigi. mou to xi pi o aderfos m. to es6ises?

Το σβήνω. Τόση ώρα πια, θα πρέπει να τέλειωσε

PIOS??

Η Μπουμπού, το πεκινουά μου. Πώς θα δει να φάει το σκυλί στα σκοτάδια; Και κοφ' τα κεφαλαία επιτέλους! Τι είσαι, κανένα απροσάρμοστο;

ne pes me k psixakia apopano! an e6gaza ego to prama m k to dixna stin apenanti ti 9a leges?

Δεν είναι το ίδιο!

mpa! k giati parakalo?

Γιατί έτσι! Άλλο βυζιά κι άλλο η....

i piaa? xaxa,λολ!

Η βούρτσα! αχαχαχαχα!

ne ne gelasame!

Pepi?

Pepi??????????????????????????????????

Εδώ είμαι αγόρι μου. Πήγα στο ψυγείο να πάρω ένα παγωτάκι. Δεν πιστεύω να μου θύμωσες;

na s 9imoso? gia pio logo? p kanis striptiz stous fantarous?

Έλα μωρέ, πλάκα έκανα! Ένας παππούς μένει απέναντι που ούτε καν βλέπει. Ζήλεψες;

ligaki...

Ττρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ

ti kanis?

Γουργουρίζω. Σε πειράζει κι αυτό;

oxi, afto m' aresi

Ωραία. Άκου κι αυτό: σλαπ-σλουρπ!

ti kanis tora?

Το γλύφω

pio??

Το παγωτό βρε! Είναι πύραυλος

k to diko mou

ο-μι-τζι!

ti?

Το βρακί μου γέμισε παγωτά! Πρέπει να το βγάλω

6galto! 6galto!

Πω πω! Κυριολεκτικά μουνί όμως! Έχει γεμίσει κρέμες σαν...ξέρεις τι! Καλά, είναι για φωτογραφία!

Να 'σουνα εδώ ρε μωρό μου να το 'γλυφες! Κρίμα να πάει χαμένο...

Καλά, μόνη μου μιλάω; Ορέστη! Πού είσαι μωρό μου;

e edo...molis ixa ena atixima

Μη μου πεις ότι γέμισες κι εσύ κρέμες;

peripou

Ουχου το, λερώθηκε και το δικό του το μικρούλι;

pio mikrouli? me sixoris, den ine ka9olou mikrouli

Μικρούλι είναι. Και τώρα, ακόμα πιο μικρούλι! αχαχαχαχα!

poli ili9io astio

Μπα, δεν του αρέσει να το λένε μικρούλι; δεν του αρέσει και νευρίασε; Τότε να του πεις να πιει ξύδι! Αυτό να του πεις! bb...mwro mou!

pepi...ti les?

pepi??

pepi????????????????????????????????????????????????????

...fofo??

το κορίτσι στο πίσω τραπέζι

2011-04-04T22:57:00.008+03:00

(συνέχεια απ' το προηγούμενο ποστ)

“Πώς άδεια δηλαδή;”

Άλλαξε ταχύτητα κι έστριψε δεξιά στην Αμαλίας. Είχαμε κατέβει στο κέντρο μ' ένα αμάξι και τώρα, από τη θέση του συνοδηγού, ξενερωμένος, του περιέγραφα τα καθέκαστα.

“Άδεια, σου λέω! Ούτε γυναίκα, ούτε τίποτα. Κανείς! Καθόμουν και κοίταζα σαν ηλίθιος μέχρι που μου βρόντηξε την πόρτα στα μούτρα. Άκουσα το κλειδί να γυρίζει κι ύστερα το χερούλι κατέβηκε, σα να 'χε κρεμάσει πάνω του το παλτό της. Για να μη λερωθεί περισσότερο, ίσως. Ή για να καλύψει την κλειδαρότρυπα...”
“Αυτά που μου λες δεν στέκουν. Τύφλα έγινες ρε μαλάκα με μισό μπουκάλι κρασί;”
“Έτσι σκέφτηκα κι εγώ και, ασφαλώς, το ίδιο θα σκέφτηκε κι εκείνη. Τι να σου πω, ρε Γιάννη, δεν μου' χει ξανατύχει κάτι τέτοιο. Στεκόμουν έξω απ' την τουαλέτα σα μαλάκας προσπαθώντας να συγκεντρώσω το μυαλό μου. Περίμενε, έλεγα, συγκεντρώσου και σκέψου! Πού μπορεί να πήγε;”
“Γι' αυτό σε περίμενα κι εγώ κι έλεγα πως έπεσες μέσα στην τρύπα;”
“Γι' αυτό. Και γιατί μέχρι να βγει η άλλη να κάνω αυτοψία του χώρου, ξημέρωσε. Όταν με είδε πάλι μπροστά της δεν το πίστευε. “Ακόμα εδώ;” με ρωτάει. “Λιποθύμησε και κανείς άλλος;” Με δούλευε κανονικά.”
“Πολύ ψύχραιμη τη βρίσκω. Δε φοβήθηκε;”
“Τι να φοβηθεί; Δίπλα μου περίμενε να μπει μια γυναίκα που έμεινε άναυδη όταν με είδε να της παίρνω τη σειρά. “Με συγχωρείτε”, είπα, “θέλω μόνο να δω κάτι”. Κατάλαβα ότι η άλλη της έκανε νόημα πως είμαι τύφλα.”
“Και λοιπόν;”
“Λοιπόν, τίποτα. Όπως σου είπα. Κανείς. Ούτε παράθυρο δεν υπήρχε. Μου είχε περάσει η ιδέα μήπως μου κάνανε φάρσα κι είχε κρυφτεί πίσω από την πόρτα. Τρίχες. Ζήτησα συγγνώμη απ' τη γυναίκα που περίμενε και αποχώρησα δόξη και τιμή.”

Σώπασα, νιώθοντας ξαφνικά κενός. Έξω γινότανε το έλα να δεις απ' το μποτιλιάρισμα. Νόμιζες ότι βρισκόσουν μεσημέρι στην Πανεπιστημίου.
“Αυτά τα έργα δεν θα τελειώσουνε ποτέ;” ρώτησα, έτσι για να πω κάτι. Έδειξα προς το συγκρότημα του Mall: “φτιάξανε κι αυτή τη μαλακία εδώ πέρα κι ήρθε κι έδεσε το γλυκό.”
“Τι να σου πω, ρε φίλε. Ή σε πειράξαν τα ληγμένα που παίρνεις ή κάποιος σου έκανε χοντρή πλάκα εκεί μέσα. Είσαι σίγουρος πως η φωνή ακουγόταν απ' τη διπλανή τουαλέτα;”
“Φυσικά, ακριβώς δίπλα μου.”
“Και ήταν, είπες, μεγάλης γυναίκας;”
“Έτσι ακουγόταν. Είχε μια τραχιά χροιά πολύ ιδιαίτερη. Και...”
“Και;”
“Σαν κάτι να μου θύμιζε.”
“Κάποια γνωστή; Ή μήπως κάποια που άκουσες να μιλάει απόψε;”
“Μακάρι να 'ξερα”, είπα αφού έκανα μια φιλότιμη προσπάθεια να θυμηθώ. Έξω, το πανηγύρι είχε τελειώσει και πλησιάζαμε ολοταχώς στο σπίτι που έμενα τότε. “Αισθάνομαι ότι είναι κάτι που ξέρω καλά και που, αν το θυμηθώ το μυστήριο θα λυθεί.”
“Πρέπει να το συζητήσουμε κάποια στιγμή με ηρεμία”, είπε ο Γιάννης παρκάροντας πρόχειρα. “Τώρα δεν είμαστε για δύσκολους πολλαπλασιασμούς. Περιμένει κι η Κωνσταντίνα να την πάρω τηλέφωνο.” Η Κωνσταντίνα ήταν αναπληρώτρια στην Αμοργό. “Θα μου φέρεις το βιβλίο;”
“Σ' ένα λεπτό”, είπα βγαίνοντας στον παγωμένο αέρα.

Πέρασαν δεκαπέντε μέρες. Εγώ, μπλεγμένος με κάτι κληρονομικά, συμβολαιογράφους, εκκρεμότητες της εφορίας και τέτοια, είχα ξεχάσει εντελώς την παράξενη αυτή ιστορία. Κυριακή πρωί με ξύπνησε το τηλέφωνο.
“Στον ύπνο σου μ' έβλεπες;”
“Περίπου. Τι ώρα είναι;”
“Ούτε δώδεκα!”
“Κερνάς καφέ;”
“Τι άλλες επιλογές έχω;”
“Να κεράσεις καφέ.”
“Προτιμώ να κεράσω καφέ. Μην αργήσεις.”
Εννοείται, με ξύπνησε το κουδούνι.

“Τ' ειν' αυτό;”
“Το βιβλίο σου, το ξέχασες; Το κίτρινο δωμάτιο. Γι' αυτό έγιναν όλα.”
“Ποια όλα.”
“Ούτε κι αυτά τα θυμάσαι; Καλά, τι τρως ρε μαλάκα;”
“Τρελή αγελάδα. Θα μου πεις ή θα με σκάσεις;”
“Καφέ θα πιούμε; Γιατί εγώ δεν κοιμήθηκα καθόλου.”
Φτιάχναμε τους καφέδες και μου τα 'λεγε.
“Το περασμένο σαββατοκύριακο ήταν η Κωνσταντίνα εδώ. Μέχρι χθές είχα διαβάσει μόνο ένα κεφάλαιο. Διάβαζα όλη νύχτα για να το τελειώσω.”
“Κόλλησες, ε;”
“Μάλλον ξεκόλλησα.”
“Τι εννοείς;”
“Πόσος καιρός πάει;”
“Που το διάβασα; Χρόνια.”
“Γι' αυτό. Η εξήγηση που ψάχναμε ήταν μέσα.”
“Ποια εξήγηση;”
“Για το πώς εξαφανίζεται κάποιος χωρίς να εξαφανιστεί.”
“...Λες για τη φάση στο...; Αν σου πω ότι την είχα ξεχάσει;”
“Δεν με εκπλήσσεις.”
Μου έδειξε το δοχείο της καφετιέρας που γέμιζε με καθαρό νερό.
“Γαμώτο. Δεν έβαλα καφέ.”
“Είσαι χειρότερος από μένα. Σε παραδέχομαι.”

“Λοιπόν; Για ρίχ'το”, είπα πίνοντας την πρώτη γουλιά.
“Να τα πάρουμε απ' την αρχή”, είπε κοιτάζοντάς με πονηρά.
“Κατάλαβα. Εγώ θα κάνω το μαλάκα το γιατρό.”
“Δεν σε παραξένεψε η ομοιότητα ανάμεσα στο δικό σου περιστατικό και στα μυστήρια κλειστών δωματίων που λίγο νωρίτερα εκείνο το βράδυ μου ανέπτυσσες;”
“Να σου πω, δεν το πολυσκέφτηκα...”
Ήπιε δυο γουλιές καφέ. Στο κενό ανάμεσα, άκουγα τα γένια μου να μεγαλώνουν.
“Εντάξει, εγώ Γουάτσον. Να σου φέρω την πίπα σου ή να σου πάρω μία;”
Με κοίταξε με απορία.
“Αστειεύεσαι έτσι; Το ήξερες ότι υπάρχει μια θεωρία για τη λανθάνουσα ομοφυλοφιλία μεταξύ...”
“Γιάννη, χέσε με! Πες μου τι σκέφτηκες.”
“Εντάξει, άκου: δυο γεγονότα που μοιάζουν με υπερβολική σύμπτωση, λογικά θα πρέπει κάπως να συνδέονται, συμφωνείς;”
“Συμφωνώ.”
“Και όταν λέμε συνδέονται;”
Σκέφτηκα λίγο.
“Το ένα προκάλεσε το άλλο.”
“Σωστός ο νέος. Και πώς μπορεί να έγινε αυτό στην περίπτωσή μας;”
“Εννοείς ότι... κάποιος...” Τον κοιτούσα εμβρόντητος.
“Το είδες επιτέλους;”
“Είσαι πολύ πούστης.”
“Άντε πάλι. Τι σ' έχει πιάσει με...”
“Γι' αυτό μωρή κουφάλα πήγες στην τουαλέτα;”
“Ποια τουαλέτα;”
“Ακριβώς πριν από μένα. Είχες πάει εσύ.”
“Ε, και; ...Δεν πιστεύω να νομίζεις...”
“Ότι εσύ τα έστησες όλα. Κι απ' όσο σε ξέρω...”
“Κάνεις λάθος.” Φαινόταν να διασκεδάζει ειλικρινά με τις υποψίες μου. “Σε βεβαιώνω τίμια και κατηγορηματικά ότι δεν είμαι ελέφαντας.”
Κώλωσα.
“Σε πιστεύω. Αλλά τότε, θα πρέπει να υπήρχε κάποιος άλλος που άκουσε την κουβέντα μας και...”
“Αλληλούια!”
“...κάποιος με σατανικό μυαλό...”
“Πες γυναικείο. Μεταξύ μας είμαστε.”
“...κάποιος που καθόταν σε κοντινό τραπέζι ώστε να μπορεί να μας ακούει...”
“Πιο κοντινό δεν γίνεται.”
“...κάποιος, τέλος πάντων, αρκετά διεστραμμένος ώστε να στήνει κακόγουστες φάρσες σε αγνώστους στα καλά καθούμενα.”
“Το γάμησες.”
“Τι το γάμησα; Κίνητρο, Χολμς, κίνητρο!”
“Το κίνητρο θα το συζητήσουμε στο τέλος. Πάμε καλύτερα πρώτα να χαράξουμε τον κύκλο της σκέψης μας.”
“Επίτρεψέ μου.”
“Γιατί σηκώνεσαι;”
“Για να υποκλιθώ.”
“Κοφ' τις μαλακίες.” Ξαφνικά ζωήρεψε. “Είναι μια γυναίκα στην τουαλέτα, δίπλα σου. Μετά από δυο λεπτά ανοίγεις και δεν τη βρίσκεις μέσα. Τι συμπεραίνεις;”
“Ότι κάπως βγήκε.”
“Τι θα πει κάπως; Από πού;”
“Μακάρι να 'ξερα.”
“Τι “μακάρι να 'ξερα”, ρε μαλάκα; Είπαμε, αποκλείουμε το αδύνατο.”
“Εντάξει, απ' την πόρτα.”
“Θαυμάσια. Και πού πήγε μετά;”
“Δεν ξέρω. Εξαϋλώθηκε;”
Καθότανε και με κοίταζε. Τον κοίταζα κι εγώ. Δεν εννοούσε...;
“Δεν εννοείς...;”
Χαμογέλασε.
“Τι πάγκαλος που ήμουν!” ξέσπασα.
“Ακριβώς! Μια γυναίκα βγαίνει, μία μπαίνει. Πόσες χωράνε στον κύκλο μας;”
“Μόνο μία! Πώς δεν το είδα νωρίτερα;”
“Αυτό αναρωτιόνται οι απανταχού αναγνώστες ιστοριών μυστηρίου. Θυμάσαι τι μου έλεγες εκείνο το βράδυ; Τα πάντα βασίζονται σε μια καλοπροαίρετη απάτη βασισμένη στην ευπιστία του εξαπατούμενου. Δεν το είδες γιατί πίστεψες ότι η πόρτα της δεν άνοιγε και γιατί “έβλεπες” δυο γυναίκες, μια νέα και μια μεσόκοπη. Και γιατί “είδες” τη μια από τις δύο να μπαίνει...”
“Ήμουν σίγουρος ότι έμπαινε.”
“Ήταν πολύ πονηρή. Χτύπησε βγαίνοντας την πόρτα της καμπίνας για να πιστέψεις ότι έπεσε πάνω, την κλείδωσε κι ύστερα έκανε ότι μιλά σε κάποιον απέξω. Ίσως είπε “περίμενέ με” ή κάτι παρόμοιο για να νομίσεις ότι μπαίνει, ενώ ήταν μέσα και απλώς άνοιγε την εξωτερική πόρτα.”
“Και πώς άνοιξε πάλι την καμπίνα;”
“Είπες ότι κρατούσε παλτό. Από κάτω θα είχε το κλειδί. Καθώς έκανε ότι σπρώχνει την πόρτα, την ξεκλείδωσε.”
“Μα η φωνή της...”
“Τόσο δύσκολο είναι ν' αλλάξει κάποιος τη φωνή του; Ειδικά αν πρόκειται για κάποια γνωστή φωνή που έχει μάθει να την μιμείται; Εσύ δεν κάνεις κάποιες φορές τον Αλαβάνο και τον Τράγκα;”
Τον κοίταζα αποσβολωμένος. “Σαπφώ Νοταρά”, ψέλλισα.

Έβλεπα τώρα την αλήθεια καθαρά, ξαναζούσα όλη τη σκηνή, βήμα-βήμα, όχι μέσα απ' τα μάτια του ανυποψίαστου, ζαλισμένου θαμώνα, αλλά μέσα απ' τα μάτια τα δικά της, τα μάτια του κοριτσιού που διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα, ξέρει τους κώδικές τους (ίσως μάλιστα γνωρίζει καλά το συγκεκριμένο μυθιστόρημα που αναφέρθηκε λίγο νωρίτερα από κάποιον πολυλογά διπλανό) και αποφασίζει να τους αντιγράψει για να... γιατί άραγε;

“Και ποιο είναι το κίνητρο για όλη αυτή την παράσταση; Είπες ότι θα το συζητούσαμε στο τέλος.”
“Εννοείς, σοβαρά, ότι δεν το βλέπεις;”
“Ειλικρινά, όχι.”
“Γιατί σε θέλει, ρε βλάκα. Ή, να πω καλύτερα, γιατί σε χρειάζεται.”
“Με χρειάζεται; Εμένα; Γιατί;”
“Για να τη βγάλεις απ' το κλειστό, ασφαλισμένο δωμάτιο. Εκεί όπου νιώθει φυλακισμένη.”
“Κάτσε... Θες να πεις...”
Ξαφνικά την είδα. Μόνη, κατάμονη.
“Στο διπλανό τραπέζι. Ήταν...”
“Ένα κορίτσι που οι φίλες του προσπαθούσαν να στείλουν σε κάποιο ραντεβού. Δεν μπορούσες να τη δεις γιατί καθόταν ακριβώς στην πλάτη σου.”
“Όταν σηκώθηκα, εκείνη έλειπε.”
“Είχε ακούσει να λες ότι θα πας στην τουαλέτα μόλις γυρίσω και κατέστρωσε αστραπιαία το σχέδιό της.”
Τα μάτια μου θα πρέπει να γυάλιζαν άγρια όταν είπα: “Γιάννη, νομίζω βρήκα τη γυναίκα της ζωής μου.”
“Και τον κουμπάρο σου, επίσης. Αν και δεν τη βρήκες ακριβώς. Αλλά θέλει να τη βρεις, αυτό είναι σίγουρο.”
“Τι λες να κάνω;”
“Τι θα κάνανε ο Χολμς, ο Ρουλεταμπίλ, ο Ηρακλής Πουαρώ;”
Ήξερα, γαμώτο μου, ήξερα.
“Θα δημοσίευαν μια αγγελία.”

Σηκώθηκε.
“Λοιπόν, δεν με χρειάζεσαι πλέον”, είπε.
Μόλις έφυγε κάθισα στον υπολογιστή. Άνοιξα τον blogger και πήγα new post.
Δεν ξέρω πώς βρεθήκαμε σαββατιάτικα, αφού εξαντλήσαμε τα φλέγοντα θέματα (γυναίκες, ταινίες, ταξιδιωτικές εντυπώσεις) να συζητάμε για αστυνομικά μυθιστορήματα μ' ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί ανάμεσά μας, άρχισα να γράφω.

το φάντασμα του Ρουλεταμπίλ

2011-04-03T00:28:00.012+03:00

Δεν ξέρω πώς βρεθήκαμε σαββατιάτικα, αφού εξαντλήσαμε τα φλέγοντα θέματα (γυναίκες, ταινίες, ταξιδιωτικές εντυπώσεις) να συζητάμε για αστυνομικά μυθιστορήματα μ' ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί ανάμεσά μας. Εγώ με το πάθος του από καιρό μυημένου κι ο φίλος μου ο Γιάννης με την έξαψη του νεοφώτιστου. Καταλαβαίνετε, του οίνου βοηθούντος, πολύ σύντομα η συζήτηση εξελίχθηκε σε κανονική διάλεξη.

“Ρουλεταμπίλ!”
“Τι όνομα είναι αυτό;”
“Τ' όνομα ενός πιτσιρικά, εκκολαπτόμενου δημοσιογράφου, που κάνει ντεμπούτο στην αστυνομική φιλολογία με το περίφημο μυστήριο του κίτρινου δωματίου.”
Άφησα να μου ξεφύγει ένας αναστεναγμός νοσταλγίας για τις ωραίες εποχές που διάβαζα τέτοιου είδους βιβλία.

“Και πώς τον είπες το συγγραφέα;”
“Γκαστόν Λερού. Το φάντασμα της όπερας;”
“Αυτό δεν είναι αστυνομικό.”
“Καμία σχέση. Μάλλον ρομαντικό δράμα με γοτθικά στοιχεία, αλλά είναι του ίδιου.”
“Αυτό το κίτρινο δωμάτιο είναι καλό;”
“Κλασσικό. Αρκεί να σου πω ότι η Κρίστι θεωρούσε τον Λερού δάσκαλό της και το κίτρινο δωμάτιο ένα απ' τα καλύτερα αστυνομικά όλων των εποχών. Η αναλυτική του μέθοδος πάει πολύ πέρα απ' το Χολμς -όσο για τον Ηρακλή Πουαρώ ουσιαστικά αντιγράφει το νεαρό Ρουλεταμπίλ και τον κύκλο της σκέψης του.”
“Κύκλο; Τι κύκλο;”

Άφησα μια καλά υπολογισμένη παύση πριν απαντήσω.
“Έναν κύκλο που χωρά μόνον ό,τι θεωρεί ο ήρωάς μας λογικό, με βάση το κίνητρο, την ευκαιρία και το ψυχολογικό προφίλ των εμπλεκομένων. Μέθοδος βασισμένη σε κάποιο βαθμό στην παλιά αρχή του θείου Σέρλοκ: απορρίπτουμε το αδύνατο -αυτό που μένει, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, μας οδηγεί στην αλήθεια. Μόνο που ο Κόναν Ντόυλ παραμένει δέσμιος της αισθησιοκρατίας, προσκολλημένος στις καινοτόμες επιστημονικές μεθόδους της εποχής: αποτυπώματα, χημικές αναλύσεις κλπ. Για τον Λερού ολ' αυτά είναι χρήσιμα αλλά δευτερεύοντα και πολλές φορές παραπλανητικά-αν με βγάζουν απ' τον κύκλο της σκέψης μου οφείλω να τα απορρίψω.”
Τεντώθηκα στην καρέκλα μου. Μήπως φώναζα περισσότερο απ' όσο έπρεπε; Η παρέα στο διπλανό τραπέζι φαινόταν απορροφημένη σε μια λογομαχία περί Καζαντζίδη, Νταλάρα και λαϊκών βάρδων. Πίσω μου, δυο γυναικείες φωνές προσπαθούσαν να πείσουν μια τρίτη να βγει κάποιο ραντεβού.

“Δηλαδή, ρε παιδί μου, τι είναι αυτός ο κύκλος; Δεν μπορείς να μου πεις ένα παράδειγμα;”
“Πάρε το κίτρινο δωμάτιο, είναι η κλασσική περίπτωση αυτού που -υποτίθεται- δεν μπορεί να συμβεί. Πόρτες και παράθυρα κλειστά... κι όμως, η ένοικος του δωματίου δέχεται επίθεση από κάποιον που, ανεξήγητο πώς, καταφέρνει να μπει και να βγει αφήνοντας τα πάντα ασφαλισμένα από μέσα.”
“Τι λες τώρα; Όπα, κάτσε... κρυφά περάσματα κι έτσι;”
“Όχι, τίποτα τέτοιο. Στην πραγματικότητα, ολόκληρο το έργο μοιάζει να έχει γραφτεί σαν απάντηση στον Πόε...”
“Τι σχέση έχει ο Πόε;”
“Δεν έχεις διαβάσει τα εγκλήματα της οδού Μοργκ;”
“Αυτό με το γορίλλα;”
“Αυτό. Θεωρείται το πρώτο αστυνομικό και, συγχρόνως, το πρώτο “μυστήριο ασφαλισμένου δωματίου”. Ο Λερού μοιάζει να θέλει ν' αποδείξει ότι το κόλπο, όσο τρελό κι αν ακούγεται, μπορεί να έχει μια απλή “καθημερινή” εξήγηση και όχι μαλλιοτραβηγμένα σενάρια και ιστορίες γι' αγρίους.”
“Μ' έφτιαξες τώρα. Μη μου λες τίποτ' άλλο...ή μάλλον, πες μου αν θυμάσαι τον εκδότη.”
“Αν θέλεις, περνώντας απ' το σπίτι μου σταματάς και το παίρνεις.”
“Έλα ρε! Θα με βάλεις στον πειρασμό τέτοια ώρα;”
“Αυτοί είναι ωραίοι πειρασμοί φίλε μου... Θα σου δώσω και το έγκλημα στη Μεσοποταμία να το διαβάσεις στο καπάκι.”
“Του ίδιου;”
“Όχι, είναι η απάντηση της Αγκάθα Κρίστι. Η συμβολή της στη φιλολογία του κλειστού δωματίου.”

Έριξα μια ματιά γύρω. Το μαγαζί ήταν σε φάση παρακμής -περασμένες δύο. Οι κοπέλες πίσω πλήρωναν για να φύγουν, ο τσακωμός για το Νταλάρα (ή τον Καζαντζίδη ή και τους δύο) καλά κρατούσε. Καθώς ήμουν στη φάση όπου η έξαψη συναγωνίζεται την κούραση, ρώτησα το φίλο μου αν θέλει να παραγγείλουμε άλλο ένα. Ένιωσα μια ενδόμυχη ανακούφιση όταν αρνήθηκε.

“Μου έχεις εξάψει την περιέργεια και θέλω να ξεκινήσω αυτό το βιβλίο με το δωμάτιο. Εξάλλου, είναι ήδη αρκετά αργά.” Έβγαλε απ' την τσέπη του ένα χαρτονόμισμα. “Βλέπεις πουθενά την κοπελιά;”
“Ήτανε τώρα εδώ κι έφυγε.”
“Πάω στην τουαλέτα. Αν τη δεις, φώναξέ της.”
“Έντάξει. Σε περιμένω να πάω μετά.”

Καθόμουν και τον περίμενα μέσα σ' εκείνη την κατάσταση της εύθυμης, γλυκιάς μακαριότητας που σε φέρνουν το κρασί και η καλή παρέα, αναλογιζόμενος ότι ήμουν ήδη τριάντα χρονών και, εκτός από μια σίγουρη, μέτρια αμειβόμενη δουλειά, δεν είχα κάνει στη ζωή μου τίποτα. Κανείς δεν με περίμενε στο σπίτι και κανείς δεν ενδιαφερόταν να με “ψήσει” για κάποιο ραντεβού. Σηκώθηκα να ξεμουδιάσω και -δήθεν αδιάφορα- κοίταξα προς την κοριτσοπαρέα του πίσω τραπεζιού. Οι δυο ήταν ακόμα εκεί μασουλώντας κάτι υπολείμματα ξηρών καρπών και σιγοκουβεντιάζοντας. Η τρίτη, η ελεύθερη της παρέας, αυτή που οι άλλες προσπαθούσαν να πείσουν να δώσει μια ευκαιρία στο γνωστό του γνωστού, απουσίαζε. Μάλλον θα είχε πάει στην τουαλέτα ή έφυγε πρώτη να προλάβει το τελευταίο μετρό. Είδα από μακριά το φίλο μου να 'ρχεται και θυμήθηκα ότι δεν είχα πληρώσει. Άφησα το ποσό που μου αναλογούσε στο τραπέζι κι έφυγα με τη σειρά μου προς την ίδια κατεύθυνση. Χωρίς να ξέρω ότι το ραντεβού μου ήταν κιόλας εκεί και με περίμενε.

Λοιπόν, ας μη μακρηγορώ περισσότερο. Έφτασα στο γεγονός που αποτελεί το σκοπό αυτής της διήγησης. Και, μολονότι δεν έχω τρόπο να το περιγράψω χωρίς να φανώ (αυτό που εξάλλου ένιωσα τότε) εντελώς γελοίος, οφείλω να το κάνω διότι χωρίς αυτό τα πάντα θα ήταν διαφορετικά. Δηλαδή τα ίδια. (Δηλαδή, σκατά. Ο Γκαστόν Λερού θα το σερβίριζε σίγουρα πολύ καλύτερα.)

Είχα μόλις κλείσει πίσω μου την πόρτα της τουαλέτας κι άρχιζα ήδη να ξεκουμπώνομαι όταν την άκουσα. Κάποια, (υπέθεσα το “κάποια”, αφού το μαγαζί -όπως τα περισσότερα μπαρ- είχε μόνο δύο τουαλέτες στον ίδιο χώρο, μια αντρική και μια γυναικεία) προσπαθούσε ν' ανοίξει τη διπλανή πόρτα χωρίς επιτυχία. Άκουσα καθαρά το κλειδί να γυρίζει, ύστερα την πόρτα να ταρακουνιέται ξανά και ξανά και, στο τέλος, μια αγωνιώδη γυναικεία φωνή: “η πόρτα δεν ανοίγει, μ' ακούει κανείς;” Κι αμέσως μετά τρία, τέσσερα δυνατά χτυπήματα. Ξέρετε αυτό το συναίσθημα; ...μετά από μερικές ώρες καθισιού και μισό μπουκάλι κρασί, όταν αισθάνεσαι τη “φούσκα” σου να πάει να σκάσει και βγάζεις έξω το πράμα σου βιαστικά φοβούμενος ότι δεν θα προλάβεις το μοιραίο; Φανταστείτε λοιπόν τη σκηνή: εγώ, μ' ένα αίσθημα ανακούφισης και το πουλί έξω ν' αδειάζει ακατάσχετα κι από δίπλα τις φωνές και τα χτυπήματα -ακόμα και πάνω στον κοινό ψεύτικο τοίχο που χωρίζει τις δυο τουαλέτες- να καλούν σε βοήθεια. Τι έπρεπε να κάνω; Κατάλαβα ότι κανείς άλλος δεν μπορούσε ν' ακούσει κι εκείνη περίμενε από μένα που, πιθανόν, με άκουγε να κατουράω θορυβωδώς ενάμιση μέτρο μακριά της. Ετοιμάστηκα ν' απαντήσω, να της πω να μην πανικοβάλλεται κι ότι θα πάω αμέσως να μιλήσω με κάποιον υπεύθυνο του μπαρ, αλλά δεν πρόλαβα. Άκουσα ξαφνικά μιαν ασθματική αναπνοή, ένα στεναγμό (κάτι σαν “θεέ μου!”) κι ένα γδούπο που τράνταξε δυσοίωνα τη μικρή μου καμπίνα. Πετάχτηκα έξω με το πουλί ατίναχτο, ίσα που πρόλαβα να το χώσω στο εσώρουχο. Ευτυχώς, γιατί -σαν σε κακόγουστη κωμωδία- την ίδια στιγμή είδα ν' ανοίγει η εξωτερική πόρτα και μια αδύνατη μελαχρινή κοπέλα να μπαίνει στον μικρό προθάλαμο των δύο wc. Είχε το κεφάλι στραμμένο μιλώντας με κάποιον απέξω και χρειάστηκε να τη συγκρατήσω για να μην πέσει πάνω μου. Φανταστείτε την έκπληξή της όταν, γυρνώντας μπροστά της, διαπίστωσε ότι αυτός που την κρατούσε ήταν ένας άγνωστος άντρας, του οποίου το μισοκατεβασμένο παντελόνι έκρυβε ευτυχώς το παλτό που κρατούσε στο χέρι της! Έσπευσα να κουμπωθώ ζητώντας συγγνώμη, κατακκόκινος.
“Με συγχωρείτε, αλλά κάποια λιποθύμησε νομίζω στην τουαλέτα.”
Με κοίταξε απορημένη. Της έδειξα την πόρτα με τη σήμανση “ladies”. Καθώς την είδα να με κοιτάζει δύσπιστα, προχώρησα και χτύπησα δυο φορές. Εννοείται ότι δεν πήρα καμιά απάντηση. Προσπάθησα ν' ανοίξω χωρίς αποτέλεσμα.
“Είναι κανείς μέσα;” φώναξα. Αυθόρμητα έσκυψα να κοιτάξω απ' την κλειδαρότρυπα.
“Μια γυναίκα φώναζε ότι δεν μπορεί ν' ανοίξει”, είπα. “Την άκουσα από δίπλα. Ύστερα ακούστηκε σαν να έπεσε πάνω στην πόρτα.”
“Δεν είναι ωραίο αυτό που κάνετε”, είπε επιτιμητικά εκείνη κι έσκυψε με τη σειρά της στην κλειδαρότρυπα.
“Δεν φαίνεται τίποτα”, είπε. “Το καλύτερο είναι να απευθυνθούμε στη διεύθυνση.”
Έπιασε και πάλι το χερούλι και το τράνταξε δυνατά. Ύστερα έπεσε με όλο της το σώμα πάνω στην πόρτα.
“Κάπου σκαλώνει. Ίσως αν...”
Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση της. Η πόρτα υποχώρησε κι η ίδια βρέθηκε να παραπατά μέσα στην τουαλέτα. Προσπάθησε απεγνωσμένα να κρατηθεί -το παλτό της έπεσε σχεδόν μέσα στη λεκάνη. Το μάζεψε με μια γκριμάτσα αηδίας. Στεκόμουν πίσω της αποσβολωμένος. Ακόμα θυμάμαι την ειρωνεία στο βλέμμα της.

Η καμπίνα ήταν τελείως άδεια.

...συνεχίζεται

παραμύθι με δράκο

2011-03-02T20:43:00.006+02:00

από το chimeres-zine019

«Αυτή η αναμονή με σκοτώνει.»
Ήτανε τρεις στρατιώτες, όρθιοι οι καημένοι μες στο λιοπύρι. Κράνη, εξαρτήσεις, και τα λοιπά.
Αυτός που είχε μιλήσει έξυνε τη μύτη του. Για την ακρίβεια, είχε χώσει το μικρό δάχτυλο του δεξιού χεριού στο δεξί ρουθούνι. Δεν έλπιζε να βρει κάτι εκεί μέσα, μόνο την έξυνε. Αμηχανία, ας πούμε.
Κοίταξε τους άλλους δυο χαμογελώντας στραβά. Κρατούσαν το ντουφέκι παρά πόδα , όπως αυτός, μόνο που η στολή τους ήτανε μαύρη ενώ η δική του λευκή.
«Κακό αυτό», σκέφτηκε.
«Κατά βάση, τα ίδια συμφέροντα έχουμε σεις και γώ», είπε κάνοντας φιλότιμη προσπάθεια να συντηρήσει μια συζήτηση. «Άλλοι μας βάζουν να τσακωνόμαστε. Κανονικά, θα 'πρεπε να 'μαστε ενωμένοι αν θέλουμε να...»
Σταμάτησε συγχυσμένος. Κόμποι ιδρώτα γυαλίζανε στο μέτωπό του εκεί ακριβώς που τέλειωνε η σκιά του κράνους του. Θα 'πρεπε να είναι ενωμένοι, βέβαια, αλλά για ποιο λόγο; Δεν του ερχότανε κανείς -το κέρατό του- κι ανάθεμα αν ήξερε τι σήμαινε αυτό το “κανονικά”.
«Κοιτάξτε, αν είναι να σφαχτούμε, ας το κάνουμε, να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα.»
Έσφιξε δυνατά την κάννη του όπλου του, έτοιμος για δράση. Θα 'ριχνε πρώτα στον αριστερό. Αν ήταν λίγο τυχερός ίσως προλάβαινε να φάει και τον άλλο, μάλλον απίθανο βέβαια. Άρχισε να σηκώνει το ντουφέκι, ασήκωτο του φαινότανε. Καμιά κίνηση από τους άλλους. Τ' άφησε λοιπόν να πέσει στη θέση του.
«Υπομονή», συνέστησε το άλογο.

Ήταν κατάλευκο και πανύψηλο. Ο στρατιώτης δεν κατάλαβε πώς βρέθηκε εκεί δίπλα του, δεν ήταν μέρος για ένα άλογο αυτό. Θεώρησε καλό, πάντως, να δείξει στους άλλους ότι τα πράγματα άλλαξαν.
«Λυπάμαι παιδιά, αλλά μόλις ήρθε το ιππικό. Χε-χε, το ιππικό λέω...καταλαβαίνετε.» Κανείς δε γέλασε. «Ακούστε, εγώ είχα όλη τη διάθεση να τα βρούμε μεταξύ μας, να μην είμαστε πιόνια των ιμπεριαλιστών, αλλά εσείς αδιαφορήσατε. Τώρα, λοιπόν, ακουμπήστε τα όπλα σας όμορφα-όμορφα στο χώμα χωρίς απότομες κινήσεις και δεν θα πάθει κανένας τίποτα.»
Φυσικά τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά κι αυτό το κατάλαβε αμέσως μόλις άκουσε το μαύρο άλογο να λέει σαρκαστικά: «Φιλαράκο, είσαι τελείως πεζός!» Κι ύστερα ήταν εκείνος ο παράξενος τύπος με το λοφίο και το σπασμένο κοντάρι που ρώτησε «εδώ γίνεται το πάρτυ;» και ξαφνικά όλοι κατάλαβαν πως έχουν γίνει πλέον πολλοί. Υπερβολικά πολλοί.
Πάνω στο λόφο ετοιμαζόταν να ξεσπάσει καταιγίδα.

«Ποιος είσαι πάλι εσύ;» ρώτησε ο στρατιώτης.
«Έφεδρος αξιωματικός Δελής Αγησίλαος, ο επονομαζόμενος και “λοξός” ή “επίσκοπος” ή “μόντσας”, στις υπηρεσίες σας», είπε κάνοντας μια υπόκλιση που προκάλεσε θύελλα από κουδουνίσματα. «Οι φίλοι με φωνάζουν τρελό. Είμαι αυτός που περιμένατε.»
Τον έκοψε από πάνω ως κάτω. Η στολή του ήταν βέβαια λευκή αλλά θύμιζε πιότερο κοστούμι παλιάτσου μ' όλους αυτούς τους ρόμβους και τα κουδούνια. «Αυτές είναι οι ενισχύσεις;» αναρωτήθηκε. «Πλάκα μου κάνουν.» Οι άλλοι απέναντι σήκωναν κιόλας τα ντουφέκια τους.
«Σιγά, κύριοι, μισό λεπτό», φώναξε ο καινούργιος. «Αν είναι να σκοτωθούμε, ας το κάνουμε τουλάχιστον πολιτισμένα. Και, κατά πρώτον, γνωρίζει κανείς σας γιατί τσακωνόμαστε;»
«Μην τον ακούτε, τέτοια λέει πάντα», είπε το μαύρο άλογο. «Τον στέλνουν να σπείρει τη σύγχυση. Πυρ κατά βούληση!»
«Ω, ω, ω!» φώναζε ο παλιάτσος. «Κύριοι, ψυχραιμία! Δεν φαντάζομαι ν' αρχίσετε να παίρνετε διαταγές από ζώα; Όσο για σένα, ομορφονιέ, μιας που το θέτεις έτσι με βουλές και τα συναφή, οφείλω να σου πω ότι οι δυο κατίνες», έδειξε το λόφο, «τα κανονίζουν μεταξύ τους κι αφήνουν εμάς εδώ να πλακωνόμαστε.»
Το άλογο έστρεψε το βλέμμα προς τα κει που του έδειχναν. Δεν είχε πολύ φαντασία, το δύστυχο, μεταφυσικά ερωτήματα δεν τάραζαν ποτέ τον δίκαιο ύπνο του.
«Εγώ τις βλέπω να τρώγονται όπως πάντα.»

«Ωραίο το μαύρο συνολάκι σου χρυσή μου», έλεγε η βασίλισσα. «Ήρθε το ντεθ στη μόδα ή πενθείς το μακαρίτη;»
Στεκόταν αγέρωχη και βλοσυρή μες στα τούλια, νυφούλα που την έστησε ο λεγάμενος. Ένα διάδημα από λευκόχρυσο έγερνε επικίνδυνα στα οξυζεναρισμένα μαλλιά.
«Γίνεσαι μικροπρεπής και ανόητη», απάντησε η άλλη. Οι συλλαβές κροτάλισαν στα δόντια της, ζάρια σε μάρμαρο μαύρο. Μαλλιά του κοράκου -πίσσα- και ντύσιμο σκοτάδι, μέχρι και στο βλέμμα. Αλλά γι' αυτό μπορεί να έφταιγε η μάσκαρα.
«Δεν πρόκειται να πέσω στο επίπεδό σου.» Κι άλλη ζαριά. Η ξανθιά περιορίστηκε σ' ένα ειρωνικό ανασήκωμα του φρυδιού.
Στέκονταν οι δυο τους καρφωμένες θαρρείς στη σκιά του πύργου. Χειρονομούσαν. Από κάποια απόσταση έμοιαζαν πράγματι να τσακώνονται.
«Δεν μου είπες, τι κάνει ο βλαμμένος σου;» Πεντάρες. «Τον βγάλατε, λέει, απ' τη μηχανική υποστήριξη. Εξυπηρετείται μονάχος του ή ...;» Ένα σαρδόνιο χαμόγελο άνθισε στα μαύρα χείλη.
«Μ' αρέσει ο τρόπος σου να κρατάς το επίπεδο. Ξέρω, βέβαια, ότι το θέμα σε καίει ιδιαίτερα αλλά δεν είμαστε ομοιοπαθείς. Λοιπόν, μην περιμένεις συμπαράσταση από μένα.»
«Τι θες να πεις;» Ντόρτια.
«Μην κάνεις το βλάκα. Ο κόσμος το 'χει τούμπανο... Από κάποιο σημείο και μετά, χρυσή μου, το να μην του σηκώνεται είναι το λιγότερο. Όταν αρχίσουν να του τρέχουν τα σάλια, τότε στ' αλήθεια αρχίζουν τα δύσκολα. Κι όταν πια του φεύγουν κι από κάτω...»
«Σκύλα! Θα σε...»
Χύμηξαν η μια πάνω στην άλλη, όμως μια αόρατη δύναμη λες τις τραβούσε πίσω αφήνοντάς τις μετέωρες να αιωρούνται στην ίδια θέση. Από μακριά φαινόταν σαν μια πολύ εντυπωσιακή χορογραφία μάχης.

«Θα σκοτωθούνε», είπε το άλογο.
«Τρίχες κατσαρές!» Ο τρελός δεν καταδέχτηκε καν να σηκώσει το κεφάλι. Κάτι τον απασχολούσε στα νύχια του. «Θα λύνουν πάλι το ασφαλιστικό.»
Η οργή του αλόγου ξέσπασε τρομερή.
«Ή δειλός είσαι, ή προδότης. Δεν θα καθίσω άλλο ν' ακούω τις τρέλες σου ενώ η βασίλισσά μας κινδυνεύει. Η θέση μου είναι δίπλα της.» Κι έφυγε με καλπασμό κατά το λόφο.

«Άφησέ με, άφησέ με!» ούρλιαζε η ξανθιά. «Άσε με να της μαδήσω το μαλλί τρίχα-τρίχα της πουτάνας!»
«Επικοινωνείς με το υπερπέραν, καλή μου; Ποιο πνεύμα είναι τούτη τη φορά; Ο θείος Κάρολος ή ο μπαρμπα-Ιωσήφ;»
«Παραιτούμαι», είπε η άλλη απηυδισμένη καρφώνοντας και πάλι τα πόδια της στο χώμα. «Δεν έχει νόημα. Όλο το παιχνίδι είναι στημένο.»
«Δεν είναι στημένο, αγάπη μου. Απλά δεν βάζουμε εμείς τους κανόνες. Δεν είμαστε καν εκείνος που τους εφαρμόζει. Εμείς...» Έκανε μια πιρουέτα. «Είμαστε απλά δυο χορεύτριες. Χόρευε γιατί μας κοιτάζουν.»

Στη βάση του λόφου, ένα άλογο. Ένα υπέροχο άσπρο άλογο με δυο σκιές κάλπαζε στη βάση του λόφου.
«Τι θες εδώ;» ρώτησε χωρίς να σταματήσει. «Δεν έχει δράκους το σκάκι.»
«Έχουν όμως τα παραμύθια», είπε η σκιά πριν μετατραπεί σ' έναν μεγάλο ασημένιο δράκο με καυτή ανάσα.
«Θα με κάψεις;» ρώτησε το άλογο.
«Θα σε κάψω», είπε ο δράκος και φύσηξε. Οι στρατιώτες χειροκρότησαν.

«Ωραία ιστορία», είπε ο ένας.
«Ναι, πολύ συγκινητική», είπε ο άλλος.
«Άντε, πάμε τώρα», είπε ο τρίτος.

Αυτός με τη λευκή στολή καβάλησε το μαύρο άλογο κι έφυγε για να γίνει αστέρας της τηλεόρασης. Οι δυο βασίλισσες έγιναν διάσημο χορευτικό ντουέτο, χώρισαν απ' τα ραμολιμέντα τους και παντρευτήκαν μεταξύ τους.

Ο τρελός παραμένει τρελός. Αν υπάρχουν κρυμμένοι συμβολισμοί γύρω απ' τη θυσία του αλόγου, τους αγνοεί.

Επιδεικτικά.

88 τετραγωνικά

2011-02-13T12:24:00.005+02:00

“Παππού, θα παίξουμε μονόπολυ;”
Τον είπε παππού.
“Το Υπατάκι πού είναι;”
“Οι δυο μας παππού! Ας τηνε την Υπατία!”
“Μα είναι αδελφή σου. Κι ύστερα, μονόπολυ με δύο δεν πάει.”
“Πάει! Προχτές πώς πήγαινε;”
Σούφρωσε τα χείλη του με πείσμα.
“Η Υπατία είναι μικρή και κάνει βλακείες. Θα μας μπερδεύει τα λεφτά!”
“Τότε να παίξουμε κάτι άλλο.”
“Τι άλλο; Εμένα μ' αρέσει η μονόπολυ.”
“Σ' αρέσει να κτίζεις σπίτια;”
“Μ' αρέσει να τ' αγοράζω. Θέλω να έχω λεφτά, πολλά λεφτά. Θέλω...”
“Διόφαντε, μη ζαλίζεις τον κύριο Νίκο, παιδί μου.”
“Δεν με ζαλίζει. Δεν με πειράζει καθόλου, σας διαβεβαιώ.”
“Έχεις τελειώσει τα μαθήματά σου;”
“Μόνο Ιστορία, μαμά. Αφού, την Ιστορία την κάνουμε μαζίι...”
“Την έχεις διαβάσει μια φορά μόνος σου;”
“Βαριέμαι να τη διαβάζω μόνος μου. Να τη διαβάσω με τον κύριο Νίκο;”
“Πάλι ο κύριος Νίκος θα την πληρώσει. Αφού σε ανέχεται...”

“Αυτό που κάνετε είναι καταχρηστικό και παράνομο. Και ηθικά απαράδεκτο.”
“Α, ηθικά.”
“Ναι, ηθικά. Τι παράδειγμα δίνετε στα παιδιά σας;”
“Τα παιδιά μου να μην τ' ανακατεύεις. Κάνε πρώτα κι εσύ να δεις τη γλύκα...”
“Ωραίο επιχείρημα! Κάπως μικρόψυχο, θα πρέπει να παραδεχθείς.”
“Καθόλου μικρόψυχο. Είναι πολύ πιο εύκολο να ποιείς τη στρουθοκάμηλο όταν είσαι βολεμένος κι όταν έχεις ν' ανησυχείς μονάχα για τον κώλο σου! Και να αγορεύεις ανεύθυνα περί ηθικής, αναπαράγοντας τα στερεότυπα του συστήματος.”
“Εγώ αναπαράγω τα στερεότυπα; Δεν γνωρίζεις καν τι σημαίνει η λέξη.”
“Ίσως. Δεν είμαι εγώ ο δάσκαλος της έκθεσης. Προφανώς, οι μαθητές σου σκίζουν στις εξετάσεις χάρη στις ριζοσπαστικές απόψεις που τους καλλιεργείς.”
“Σας παρακαλώ, μην τσακώνεστε. Θα ξυπνήσετε τα παιδιά.”
“Ο ριζοσπαστισμός, όπως τον εννοείς, είναι απλώς ασυδοσία. Πόλεμος! Ζούγκλα!”
“Ζούγκλα είναι ο κόσμος που υπερασπίζεσαι! Ο κόσμος που εγώ προσπαθώ να αλλάξω!”
“Ναι, ε; Πώς ακριβώς προσπαθείς; Με το να επιδιώκεις τη βολή των βολεμένων;”
“Σας παρακαλώ, κύριε Νίκο. Εσείς συνήθως είστε ήρεμος. Τι πάθατε σήμερα;”
“Να με συγχωρείτε, κυρία μου, αλλά η υποκρισία μου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι. Κάντε ό,τι θέλετε, διαλύστε τα όλα, αλλά μην παριστάνετε τους αναμορφωτές. Μην παριστάνετε τους επαναστάτες! Θέλετε να είμαι και ήρεμος! Γαμώ την ξεφτίλα μου μέσα!”

“Παππού, εσένα σ' αρέσει η Μπάρμπι μου;”
Τον είπε παππού.
“Μ' αρέσει κορίτσι μου, είναι πολύ όμορφη.”
“Η Σιμόνη, όμως, λέει ότι η δικιά της είναι πιο ωραία.”
“Σημασία έχει τι νομίζεις εσύ.”
“Εγώ νομίζω ότι η δικιά μου είναι πιο όμορφη. Και έχει πιο ωραία ρούχα. Θέλεις να δεις τα ρούχα της;”
“Γλυκιά μου, μη ζαλίζεις τον κύριο Νίκο. Οι μεγάλοι άντρες δεν παίζουν με κούκλες. Τα κοριτσάκια παίζουν με κούκλες.”
“Όχι, τι λες! Κι οι παππούδες παίζουν με τις κούκλες! Ο παππούς της Σιμόνης...”
“Να σου πω! Μας ζάλισες! Ποια είναι τέλος πάντων αυτή η Σιμόνη;”
“Είναι φίλη μου στο νήπιο. Εσύ μπαμπά δεν την ξέρεις, μόνο η μαμά την ξέρει. Έρχεται και την παίρνει ο παππούς της. Εσύ, μου λέει, δεν έχεις παππού; Έχω, της λέω, έχω! Και, μου λέει, γιατί δεν έρχεται να σε πάρει ο παππούς σου;”
“Κι εσύ, τι της λες;”
“Γιατί έρχεται η μαμά μου. Οι μαμάδες παίρνουν τα παιδιά απ' το νήπιο, όχι οι παππούδες! Και το Δημητράκη η μαμά του τον παίρνει. Και την Κατερίνα η μαμά της την παίρνει. Όλους η μαμά τους τους παίρνει.” Πήρε μια ανάσα ικανοποίησης. “Θα έρθεις μια μέρα να με πάρεις κι εσύ παππού;”
“Ίσως έλθω κάποια μέρα μαζί με τη μαμά.”
“Γιούπιιι!”

“Δεν έκανα καλά; Τι να της έλεγα;”
“Δεν ξέρω. Ίσως δεν είναι πολύ καλή ιδέα που τ' αφήνουμε να σε φωνάζουν 'παππού'.”
“Γιατί όχι; Εμένα, πάντως, δεν μ' ενοχλεί.”
Τον κοίταξε με βλέμμα σκεπτικό, ανεξιχνίαστο. “Είσαι σίγουρος;” ρώτησε.
“Φυσικά”, απάντησε εκείνος.
Αλλά δεν ήταν.

“Τι ώρα θα μπορώ να κάνω χρήση της κουζίνας;”
“Καλημέρα, κύριε Νίκο. Ελπίζω να μην σας ξυπνήσαμε.”
“Εμ... καλημέρα. Έχω ξυπνήσει από νωρίς. Ήπια τον καφέ μου παίζοντας σκάκι με τον υπολογιστή. Άκουσα τα παιδιά που έφυγαν για το σχολείο κι ύστερα τον σύζυγό σας που έφυγε... υποθέτω για τη δουλειά.”
“Πηγαίνει στα γραφεία του κινήματος. Κάποιες μέρες υπάρχει δουλειά... κάποιες άλλες όχι. Με ρωτήσατε κάτι για την κουζίνα;”
“Ναι. Θα ήθελα, αν δεν είναι πρόβλημα...”
“Να την χρησιμοποιήσετε. Και βέβαια. Θα φάτε μαζί μας;”
“Ε, να...εγώ... έχω τις συνήθειές μου, ξέρετε.”
“Ναι, ξέρω. Τα ζυμαρικά σας. Δεν έχω ξαναδεί ντουλάπι με τόσα πολλά και διαφορετικά είδη ζυμαρικών. Και όλες αυτές οι σάλτσες, τακτοποιημένες σε βάζα, κάθε μια με το καρτελάκι της: “πράσινη πιπεριά, τσίλι και πάπρικα”, “μπαχάρι και βασιλικός”, “ μαϊντανός, σκόρδο και ρίγανη”. Καταπληκτικό!”
“Ε, είμαι μόνος μου και...”
“Και έχετε πολύ ενέργεια και μεράκι. Δοκίμασα αυτήν που είδα πως έχει ανοιχτεί, ελπίζω να μην σας πειράζει.”
“Σας άρεσε;”
“Τη βρήκα υπέροχη. Μπήκα στον πειρασμό να τη χρησιμοποιήσω για να γλιτώσω το μαγείρεμα. Είμαι πολύ τεμπέλα.”
“Ε... φυσικά, κανένα πρόβλημα...”
“Ύστερα, σκέφτηκα ότι δεν είναι σωστό χωρίς την άδειά σας... κι εξάλλου είχα ήδη μουλιάσει τα φασόλια. Λοιπόν, θα φάτε φασολάδα μαζί μας; Αύριο θα μας κάνετε το τραπέζι εσείς κι εγώ θα τεμπελιάσω, τι λέτε;”
“Αν είναι για το ιερό δικαίωμα στην τεμπελιά...”
“Σύμφωνοι;”
“Σύμφωνοι.”

“Και δεν σε ξαναπροσέλαβαν;”
“Όχι, παρότι είχαν δεσμευτεί. Η Λίνα ήταν τότε έγκυος στην Υπατία. Κόντεψα να τρελαθώ. Δούλευα ντελιβεράς για τρεις κι εξήντα τα βράδια κι είχα τις δόσεις του σπιτιού και του αυτοκινήτου να τρέχουν.”
“Και τι έκανες;”
“Τι να κάνω; Πρώτα πούλησα τη μηχανή. Έκαιγε και πολύ. Πήρα ένα μεταχειρισμένο παπάκι, ίσα-ίσα για τη δουλειά. Μετά, όταν τράκαρα και δεν μπορούσα να δουλεύω, άρχισα να φορτώνω την κάρτα. Στο τέλος μας κάνανε έξωση από το σπίτι κι έτσι βρεθήκαμε, μέσω γνωστού-γνωστής, στο κίνημα.”
“Τραγικό.”
“Τραγικό, λες, ε; Κι όμως, εξακολουθείς να μην ξέρεις τίποτα. Για σκέψου λίγο, όλες αυτές τις σπιταρόνες που έμπαινες για να παραδώσεις τα χρυσοφόρα σου ιδιαίτερα. Μεγαλοεκθεσάς, πρώτο όνομα στην πιάτσα, πόσα ξηγιόσουνα; Πενήντα η ώρα, εβδομήντα, εκατό; Τα ξέρω καλά, τα ίδια κουδούνια χτυπούσα κι εγώ. Για είκοσι ευρώ τη βραδιά συν τα τυχερά...”
“Τα τυχερά”, ξανάπε κουνώντας το κεφάλι του. “Τις λάμες στα πόδια.”

“Νίκο, ο Φάνης με πειράζει.”
“Τι σου κάνει;”
“Κύριε Νίκο, έχουμε πει Υπατία.”
“Μπαμπά, ο Φάνης με πειράζει. Μου σπρώχνει το χέρι. Ορίστε, έκανα μουτζούρα! Εεε, σταμάτα, ΣΤΑΜΑΤΑΑΑ!”
“Διόφαντε, γιατί το κάνεις αυτό παιδί μου; Γιατί χαλάς τη ζωγραφιά της αδελφής σου;”
“Αφήστε τους, κύριε Νίκο, θα τους αναλάβω εγώ. Διόφαντε, έλα δω. Έλα εδώ αμέσως!”
“Τι θέλεις;”
“Τι σημαίνει τι θέλω; Κοίταξέ με! Γιατί μουτζούρωσες τη ζωγραφιά της Υπατίας;”
“Δεν τη μουτζούρωσα! Της την έφτιαχνα! Αφού δεν ξέρει να την κάνει καλά.”
“Έχουμε πει να μην την ενοχλείς όταν κάθεται ήσυχη. Πήγαινε στο δωμάτιό σου! Τιμωρία!”
“Να έρθει κι ο κύριος Νίκος.”
“Ο κύριος Νίκος βλέπει τηλεόραση. Κι εξάλλου είσαι τιμωρία. Πήγαινε στο δωμάτιό σου, τώρα!”
“Θα δω κι εγώ τηλεόραση. Δεν θα την ξαναπειράξω, στο υπόσχομαι!”
“Διόφαντε, μην τραβάς το σκοινί. Πήγαινε με το καλό, για να μην σε πάω με το ζόρι.”
“Μα τι θα κάνω στο δωμάτιο μόνος μου; Αφού σου λέω ότι δεν θα το ξανακάνω.”
“Διόφαντε, άκουσε τον πατέρα σου. Οι τιμωρίες είναι νόμοι που πρέπει να αντιμετωπίζουμε με γενναιότητα.”
“Καλλλά. Πηγαίνω.”

“Κοίτα, χωρίς να θέλω να φανώ αγνώμων, δεν είσαι υποχρεωμένος να συμμετέχεις σ' αυτά.”
“Ποια αυτά;”
“Τις... ενδοοικογενειακές μας διενέξεις.”
“Είναι μια εύσχημη διατύπωση του 'μην ανακατεύεσαι';”
“Είναι μια εύσχημη διατύπωση του 'δεν βλέπω το λόγο να ανακατεύεσαι'.”
“Το ότι είμαι υποχρεωμένος να παρίσταμαι ως αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυς δεν αποτελεί ένα λόγο;”
“Αν το βλέπεις ως αντεκδίκηση...”
“Καθόλου. Δεν είναι στο χαρακτήρα μου.”
“Έτσι πιστεύω κι εγώ. Καλύτερα λοιπόν να μην τα μπερδέψουμε τα πράγματα. Ας κρατηθούμε σε μια διακριτική απόσταση.”
“Κοίταξε να δεις. Στην ηλικία σου συνήθιζα να κρατώ, όπως λες, 'διακριτικές αποστάσεις'. Μου ήταν εξαιρετικά εύκολο.”
“Ενώ τώρα; Σου είναι δύσκολο. Αυτό εννοείς;”
“Περίπου.” Στα μάτια του κάποια σκέψη, κάτι, τον ενοχλούσε. “Φαίνεται πως έγινα ο γερο-περίεργος που πάντα απευχόμουν.”

“Θα μου λύσεις μια απορία, Λίνα;”
“Ό,τι θέλεις.”
“Πώς με επιλέξατε;”
Σκούπισε τα χέρια της, που στάζαν απ' το νεροχύτη και κάθισε δίπλα του.
“Εννοείς, αν είχαμε πάρει πληροφορίες για σένα;”
“Αυτό ακριβώς εννοώ.”
“Φυσικά και είχαμε. Για την ακρίβεια, εγώ ήξερα για σένα πολύ πριν σκεφτούμε το σπίτι σου.”
Περίμενε την ερώτησή του, αλλά εκείνος την κοιτούσε υπομονετικά χωρίς να πει τίποτα.
“Με τη Μαρία τη Σταματέλου είμαστε πολύ φίλες.”
“Α, το Μαράκι...”
“Μέλι έσταζε το στόμα της. Ήτανε και λίγο τσιμπημένη...”
“Ώστε αυτή ήταν η σύστασή μου... Μια πρώην τσιμπημένη μαθήτρια...”
“Τι σημαίνει αυτό; Γιατί αυτή η πικρία;”
“Με συγχωρείς, δεν είναι πικρία. Ένα είδος αυτοσαρκασμού... Στην ηλικία μου, αναρωτιέσαι συχνά για το τι πέτυχες στη ζωή σου. Κανονικά, η εκτίμηση των ανθρώπων που είχες την τύχη να επηρεάσεις θα 'πρεπε να είναι αρκετή αλλά, για κάποιο λόγο, δεν είναι.”
“Εγώ πιστεύω ότι αυτή η πικρία που αρνείσαι, έχει να κάνει με κάποιο αίσθημα ανεκπλήρωτου, κάποιο αίσθημα αποτυχίας για να το πούμε πιο χύμα. Ίσως αναρωτιέσαι, κατά πόσο μέτρησε για μας το ότι δεν έχεις οικογένεια ή κάποιες ανταγωνιστικές φιλοδοξίες.”
“Είσαι πολύ έξυπνη.”
“Ευχαριστώ. Φυσικά και μέτρησε. Όπως επίσης το γεγονός ότι έχεις ευχάριστο, συγκροτημένο χαρακτήρα και δεν καπνίζεις.”
“Μέτρησε κι αυτό;”
“Φυσικά. Η μικρή υποφέρει από άσθμα κι εγώ σιχαίνομαι τις κουρτίνες που βρωμάνε τσιγαρίλα. Άσε που είναι ιδιαίτερα άβολο να ξέρεις ότι στρεσάρεις κάποιον που ανήκει σε ομάδα υψηλού κινδύνου για έμφραγμα. Ενώ, αν είναι ένας αθλητικός πλέι-μπόι...”
“Αυτή είναι η περιγραφή της Μαρίας για μένα; Ένας 'αθλητικός πλέι-μπόι';
“Περίπου.”
Προσπάθησε να ερμηνεύσει το χαμόγελό της. Φιλαρέσκεια; Πιθανόν.
“Αν ήμουν στη θέση του Στέφανου, δεν ξέρω κατά πόσον θα με καθησύχαζε μια τέτοια περιγραφή. Ένας γυναικάς, σαν να λέμε, έστω κι αν έχει πατήσει πια τα εβδομήντα, μόνος στο σπίτι του με τη γυναίκα μου.”
“Το σπίτι ΤΟΥ, τη γυναίκα ΜΟΥ. Πώς να σου δώσω να καταλάβεις πόσο ασήμαντα ακούγονται, όταν έχεις ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης, αυτά τα κτητικά;”
Της είχε έτοιμη την απάντηση. “Προσφέροντας. Για την ώρα, ο μόνος παραιτημένος από ιδιοκτησιακά δικαιώματα εδώ μέσα είμαι εγώ.”
Τον κοίταξε στα μάτια, χωρίς νάζι, ύστερα σηκώθηκε και βγήκε από την κουζίνα. Όταν επέστρεψε δεν φορούσε τίποτα. Κάθισε στο τραπέζι μπροστά του, τραβώντας τα πόδια επάνω στη στάση του λωτού. Το μουνί της του φάνηκε παράλογα, απαράδεκτα ανοχύρωτο, χωρίς την προστασία έστω μιας μικρής υποψίας εφηβαίου. Σκέφτηκε ότι θα πρέπει να έδειχνε εντελώς ξεδιάντροπος και γελοίος ο τρόπος που το παρατηρούσε και βιάστηκε ν' αποστρέψει τα μάτια του.
“Αυτό είναι το σώμα ΜΟΥ και σου παραχωρώ -χωρίς την αξίωση κανενός ανταλλάγματος- το δικαίωμα να το χρησιμοποιήσεις όπως θέλεις.” Είδε που την κοίταζε σαν βλάκας. “Μέχρι να επιστρέψουν τα παιδιά, βέβαια”, συμπλήρωσε.

“Ποιοι είστε εσείς; Πώς μπήκατε στο σπίτι μου;”
“Καταληψίες, του Κινήματος Ενάντια στην Αστική Ιδιοκτησία. Το σπίτι αυτό κοινωνικοποιήθηκε. Εδώ είναι η Διακήρυξη του Κινήματος. Σας δίνουμε την ευκαιρία να...”
“Τις έχω διαβάσει τις διακηρύξεις σας. Μιλάνε για το σκάνδαλο των μεγάλων ακίνητων περιουσιών, την ίδια στιγμή που χιλιάδες άστεγοι παλεύουν με το κρύο και την έλλειψη στοιχειώδους υγιεινής. Δεν βλέπω τι σχέση έχω εγώ και το σπίτι μου των ογδόντα τετραγωνικών...”
“Ογδόντα οκτώ.”
“Ορίστε;”
“Το σπίτι σας των ογδοντανταοκτώ τετραγωνικών, στο οποίο κατοικείτε εδώ και πολλές δεκαετίες ολομόναχος.”
“Είναι παράνομο αυτό;”
“Δεν είμαστε νομικοί. Στην πραγματικότητα, αδιαφορούμε για τη νομιμότητα. Σύμφωνα με το πνεύμα της διακήρυξης, η κατοχή οικίας τέτοιου μεγέθους από ένα μόνο άτομο μπορεί να μην είναι παράνομη, είναι όμως αντικοινωνική. Στο εξής θα πρέπει να περιοριστείτε στο ανατολικό τμήμα του σπιτιού, όπως ορίζεται από αυτό εδώ το σχέδιο.”

Άκουσε τις φωνές της από την κρεβατοκάμαρα. Άργησε να συνειδητοποιήσει ότι ήταν φωνές, μέχρι που έγιναν ουρλιαχτά, κραυγές υστερίας. Χαμήλωσε τη μουσική για να βεβαιωθεί. Ύστερα χύθηκε στο διάδρομο.
Τον κρατούσε στα χέρια της σπαράζοντας με λυγμούς (“θε μου τι άλλο; τι άλλο;”) και το αίμα τιναζόταν σαν πίδακας πάνω στα ρούχα της. Θα πρέπει να γλίστρησε παίζοντας. Έτρεξε στο μπάνιο κι έκοψε ένα μεγάλο κομμάτι βαμβάκι. Το 'βαλε στο σαγόνι του αγοριού κι έσπρωξε πάνω το χέρι της. “Δεν είναι τίποτα”, της είπε. “Θα τον πάμε στο νοσοκομείο να του το ράψουν.”
Στο δρόμο προσπαθούσε να κρατά σταθερά το τιμόνι και να μην σκέφτεται. Χρόνια είχε να οδηγήσει έτσι. Το τραύμα ήταν βέβαια επιπόλαιο παρά το βάθος του κοψίματος. Αργότερα θα ξαναζούσε όλη αυτήν την ταραχή και θα θυμόταν καθαρά μια -παράδοξη για την κρισιμότητα της στιγμής- σκέψη να αναδύεται μαζί με ένα αίσθημα απόλυτης ευθύνης. Έκοψε το τιμόνι απότομα και μπήκε στην αυλή του νοσοκομείου.

“Είναι σίγουρο;”
“Εκατό τοις εκατό.”
Είχε πάρει τα χέρια του στα δικά της, λες και τον παρηγορούσε. “Η δικηγόρος είπε ότι θα υπογραφεί αύριο. Όχι ότι όλα είναι εντάξει, αλλά τουλάχιστον παίρνουμε πίσω το σπίτι. Τα βάσανά σου τελειώνουν.”
Την κοίταξε με παραπονεμένη αξιοπρέπεια. “Και τα δικά σας”, συμπλήρωσε.
Τον αγκάλιασε και του έδωσε ένα φιλί σαν αέρα. “Δεν εκμεταλλεύτηκες ποτέ την προσφορά μου”, είπε σαν να τον μάλωνε.
“Στην ηλικία μου, συνηθίζει κανείς στην ιδέα ότι τα πράγματα πρέπει να γίνονται μ' έναν ορισμένο τρόπο ή καθόλου.”
Του έβγαλε τη γλώσσα. “Ξέρεις τι είσαι; Ένας ρομαντικός γερο-ανόητος που έχει πρόβλημα με την ηλικία του. Όταν φύγω θα μετανιώσεις που δε μου 'ριξες τον πήδουλο που χρειαζόμουν για να 'ρθω στα ίσα μου.”
“Μετανιώνω ήδη. Άντε, ξεκόλλα από πάνω μου.”
“Είναι λίγο δύσκολο όταν μου κρατάς τα κωλομέρια.”
“Α, ναι... συγγνώμη... και σ' ευχαριστώ που δεν λες αυτό που σκέφτεσαι.”
“Τι σκέφτομαι;”
“Ότι στην πραγματικότητα φοβάμαι την άλλη κατάληψη. Τη μέσα. Την ανατροπή του μικρού μου κόσμου. Αυτό δεν σκέφτεσαι;”
Τον κοίταξε για λίγο σιωπηλή. “Η μικρή περιμένει να την πάρεις απ' το σχολείο”, είπε στο τέλος.

Απομακρύνθηκε αργά, σα να χόρευε μόνη της. Απόμεινε να την κοιτάζει μ' ένα αίσθημα κενού κι εκείνη την αμφίβια σκέψη και πάλι κάπου στα σκοτεινά του μυαλού του, τη σκέψη που φίμωνε κι αυτή αναδεύονταν δυόμιση μήνες, το σαράκι που τον τριβέλιζε κι αυτός επίμονα κι ενάντια σε κάθε λογική τ' απόδιωχνε και τ' αρνιόταν, ότι όλο αυτό, ετούτη η τρέλα, κάποια στιγμή, αναπότρεπτα, θα τελειώσει.

τραγουδάκι ΙΙΙ

2011-02-05T20:45:00.012+02:00

βγαίνει κάπως στραβό
όπως τραβώ
μ' εμβρυουλκό το πενάκι
-φενάκη

κρίμας τον τοκετό
το κοιτώ
στο χαρτί το τυλίγω
τι λίγο!

τραγουδιών ε λοιπόν
ελλιπών
ο Καιάδας τα σύννεφα
ας είναι

για τον αητό που καθότανε

2011-01-22T20:41:00.007+02:00

Έχει όμως πολύ ωραίο ήλιο!
Του άρεσε ο ήλιος.

Μ' αρέσει ο ήλιος!

Γύρισε και την κοίταξε. Πανέμορφη, με τις ηλιαχτίδες φωτοστέφανο στα μαύρα μαλλιά. Σήκωσε το κεφάλι ψηλά -μερικά σύννεφα κινούνταν απειλητικά προς το φως. Οσμίστηκε τον αέρα: όχι, δεν θα είχε καταιγίδα σήμερα.
Ένιωσε τη ζεστασιά στα φτερά του. Πόσον καιρό είχαν ν' ανοίξουν τούτα τα φτερά; Έδιωξε μακριά τη σκέψη. Τα φτερά του ήταν μια χαρά. Παχουλά και στιλβωμένα. Εκείνη τα θαύμαζε.

Είσαι αυτό που πάντα έψαχνα!

Δεν είχε κανένα λόγο ν' ανησυχεί για τα φτερά του. Ούτε λόγο να τ' ανοίξει είχε παρ' εκτός για φιγούρα. Κι αυτός δεν ήταν φιγουρατζής. Αυτός αγαπούσε τον ήλιο. Και το οροπέδιο είχε ακόμα άφθονη τροφή. Ακούγονταν βέβαια κάποια παράπονα -τι έφταιγε αυτός; Αδύναμα ζώα...

Σα να σκοτείνιασε λίγο; Την ένιωσε δίπλα του ν' ανατριχιάζει. Δεν είναι τίποτα, είπε και της έκλεισε το μάτι. Άπλωσε τη φτερούγα του προστατευτικά. Εκείνη κούρνιασε βαθιά στο απαλό φτέρωμα. Κάτω η κοιλάδα απλωνόταν διψασμένη. Κάποτε κυλούσε ένα ποτάμι...
Ένιωσε μια υγρασία στον ώμο του. Ώρα ήτανε τώρα... Σήκωσε το κεφάλι ψηλά: ο ήλιος ήταν πάντα εκεί, τότε...; Είδε τα μάτια της και κατάλαβε.

Κλαις;
Συχώρα με...Είμαι τόσο ευτυχισμένη!

Ω, θα 'κανε τα πάντα γι' αυτήν! Θα μπορούσε...μέχρι και να πετάξει ξανά κάποια μέρα. Όχι τώρα πάντως. Δεν υπήρχε λόγος ν' αρχίσει τις φιγούρες στα καλά καθούμενα. Τα σύννεφα σκόρπιζαν.

Είδες που σου 'λεγα;
Είδα! είπε κείνη θαυμαστικά.

Άρχισε να ξύνει τα νύχια του.
Του άρεσε ο ήλιος.

τρία παλιά κομμάτια

2010-12-19T19:26:00.005+02:00

μάθε το κόλπο

Πόσες και πόσες άδειες νύχτες σε γυρεύω
μέσα στης τράπουλας με ζήλο τα χαρτιά
Μα δεν μου βγαίνουν κι όσο κι αν τα μαγειρεύω
κρατούν κρυμμένη τη θλιμμένη σου ομορφιά

Κλείνω τα μάτια και νομίζω πως σε πιάνω
Γλιστράς, ξεφεύγεις και μου κρύβεσαι ξανά
Πετώ την τράπουλα και κάθομαι στο πιάνο
να πω στο φάντασμα σου που με τυραννά

Αν είσαι επτά σπαθί θα σ’ αρνηθώ με λύπη
Αν είσαι οκτώ κάρο μην με παρεξηγείς
Μ’ αν τύχει κι είσαι η ντάμα κούπα που μου λείπει
μάθε το κόλπο απ’ το μανίκι να μου βγεις

το χτες το αυριανό

(στην Ελένη)

Στα σιωπηλά, στα σκοτεινά, στα μάτια τα κλαμένα…
Στη νύχτα αυτή που στοίχειωσε και τρέμει την αυγή…
Κι είναι τα λόγια κάρβουνα, στο στήθος μου αναμμένα.
Κι ειν’ η ερώτηση που καίει μα δεν τολμάει να βγει.

Πες μου, θα γύρευες ποτέ το δάκρυ της Σελήνης;
Θα ‘πιανες κόψη ξυραφιού και σίδερο καυτό;
θ’ άντεχες την αγάπη σου στο αίμα να ξεπλύνεις
ή να κοπείς με ένα γυαλί-τραγούδι σαν κι αυτό;

Ποιο φίλτρο, ποιο ναρκωτικό θα επινες για μένα;
για του έρωτα έν’ αφόρετο πουκάμισο αδειανό
Με ποιο φιλί θα σκόρπιζες τα χρόνια τα χαμένα
για το κλεμμένο σήμερα, το χτες το αυριανό;

η εμμονή της μνήμης

καράβια πιάνουνε στα μάτια σου τις νύχτες
άλλοτε η Κίρκη σου τραγούδαγε γυμνή
τώρα χαζεύεις σαν παιδί τους λεπτοδείκτες
κι η κάμαρή σου όλο σου φαίνεται στενή

τα λόγια που έσπερνες φυτρώσανε κι ανθίσαν
οι φίλοι τράβηξαν στο πέρα πουθενά
κι οι μαθητές που στο τραπέζι σου καθήσαν
το μυστικό σου δείπνο πρόδωσαν ξανά

παλιά εικονίσματα κι αγάπες που θαμπώσαν
ποιες μνήμες-μάγισσες σου κλέψαν τη μιλιά;
πάνω στη γλύκα από τον ύπνο σε σηκώσαν
δεμένο σ’ άφησαν και λύσαν τα σκυλιά

πρωτοδημοσιευμένα στη σκακιέρα
-ο τίτλος του τελευταίου "δανεισμένος" απ' το γνωστό πίνακα του Νταλί

για την ιστορία (μέρος δεύτερο)

2010-11-09T21:35:00.004+02:00

Κι αυτό; Το θυμάσαι αυτό;

Ντίλαν, δικέ μου! Πόσα χρόνια έχω ν' ακούσω Ντίλαν! Πού τα ξέθαψες;

Τ' ακούει ο μικρός. Ο Μενέλαος.

Τι λε ρε παιδί μου! Ντίλαν. Ο Μενέλαος! Μεγάλωσε εκείνο το σαμιαμίδι; Μη μου πεις ότι...

Πολυτεχνείο.

Σώπα!

Νοκ-νοκ-νοκιν ον χέιβενς ντορ! ΝΟΚ-ΝΟΚ-ΝΟΚΙΝ ΟΝ ΧΕΙΒΕΝΣ ΝΤΟΟΡ!!! Άει γεια μας!

Τι μου θυμίζεις ρε φίλε, τι μου θυμίζεις γαμώ τα δελτία μου! Όλος εκείνος ο τρελός κόσμος στα πόδια μας κι εμείς... θα τον αλλάζαμε!

Είχες μια φωνή... σειότανε το αμφιθέατρο. Όλες οι γκόμενες κλαίγανε.

Αμ' εσύ! Με τα μαλλιά και τα μούσια...

Κάτσε, περίμενε να δεις... Για δες εδώ... Γνωρίζεις κανέναν;

Όχι ρε!! Έχεις φυλάξει φωτογραφίες;

Αυτές μόνο. Τις άλλες τις πέταξε όλες η Γιάννα... Όταν με κούρεψε. Θα έμπαινα βλέπεις στην καλή κοινωνία .... Κατά φωνή! Τι θέλει η φακλάνα;

Έλα κορίτσι μου. Για σένα τώρα λέγαμε με τον Πάρη ... Τον Πάρη Μακρίδη, αστέρι μου, τον παλιό μου συμφοιτητή. Το καμάρι της μαχόμενης δημοσιογραφίας. Του έλεγα πόσο τον θαυμάζεις και ότι θέλεις να τον καλέσουμε κάποιο μεσημέρι για φαγητό. Τούτη την Κυριακή είναι καλά; ... Λευκό μου γιοματάρι, το 'ξερα πως θα χαρείς, ελαφίνα μου ... Ο Αγαμέμνων; Τι έκανε πάλι; ... Άντρας είναι, ελιά μου κορωνέικη, θα τις κάνει και τις τρέλες του ... Πόσο είχε πιει; ... Και για ενάμιση ποτηράκι, ούτε καν δύο ... Ενάμιση μπουκάλι;;

Χριστός και Παναγιά!

Και μπορούσε να οδηγεί; ... Αυτόφωρο; ... Α, ναι, κανονικά ναι, θα έπρεπε. Το αμάξι καλά; Ωραία... ε, τι! ένα σκασμό λεφτά πήρε να το φέρουμε απ' την Ιταλία ... Κοίτα, πες του διοικητή ότι το εκτιμώ βαθιά πες του και... καλά άσε θα του τα πω ο ίδιος... Εντάξει κοκόνα μου; ... Τι; ... Τα Χριστούγεννα; ... Είσαι εσύ μία! Ότι θέλει η κυρά μου! Ο Παρθενώνας μου με τα μαρμάρινα τα αετώματα!

Θα ξεράσω.

Τι λες τώρα; Ντροπή να μας ακούνε και τα παιδιά... Τι; ... Έχω εδώ μια φωτογραφία τους απ' όταν ήτανε μικρά. Γελάς χελωνίτσα μου; Αφού ξέρεις ότι είστε για μένα το παν, δεν το ξέρεις; Τον διοικητή, ναι, δεν θα ξεχάσω. Μείνε ήσυχη, πικάντικη μορταδελίτσα μου. Μπάι. Τσάο. Γεια.

Τι με κοιτάζεις έτσι;

Σε θαυμάζω.

Κι εσύ; Κι εγώ με θαυμάζω μερικές φορές. Λοιπόν, τα κανονίσαμε;

Τα κανονισμένα;

Γεια σου ρε Πάρη! Γι αυτό σε πάω ρε. Γιατί μαζί σου δεν χρειάζεται ούτε να εξηγώ ούτε να απειλώ. Καταλαβαινόμαστε.

Είναι που έχουμε τα ίδια ιδανικά.

...Χιούμορ;

Πνευματική άσκηση. Αυτοσαρκασμός.

Ωραία. Να σου πω... άλλη φορά τη γυμναστική σου να την κάνεις στο σπίτι. Μόνος. Συνεννοηθήκαμε;

Ντάξει ρε φίλε, μη στραβώνεις. Ένα αστείο ήτανε... Δε μου λες, με το Μονικάκι τις προάλλες, καλά;

Το Μονικάκι;

Το κορίτσι απ' το κανάλι...

Η ξανθούλα με τα...

Όχι, ρε συ, αυτή ήταν η Ηρώ... Μια ψηλή, μελαχρινή... Η μις αποτέτοια...

Το κάτι άλλο! Μόνο που δεν κρατήσαμε τηλέφωνα.

..'μα θες στην ξαναστέλνω.

Μμ, καλή σκέψη. Την έχω ανάγκη τούτο τον καιρό λίγη χαλάρωση. Με πιάνεις;

Σε πιάνω.

Να, γι' αυτό λέω ότι συνεννοούμαστε ... Άκουσες κάτι;

Σα να μου φάνηκε... Τ' άκουσες κι εσύ;

Ναι, κάτι σαν... ααα!!!

Όμοιος, ομοίω κι η κοπριά στα λάχανα.

Π-ποια είσαι; Πώς μπήκες εδώ;

Ο ...Παρθενώνας τα ξέρει για τα κοριτσάκια;

Τι λες; Ποια κοριτσάκια;

Τα απελπισμένα. Άσε το τηλέφωνο, το παλικάρι απέξω έχει σοβαρότερα προβλήματα αυτή τη στιγμή.

Τι θέλεις; Φάρσα μου κάνετε;

Εγώ δεν ξέρω τίποτα.

Ήρθα για τα χρωστούμενα.

Χρωστούμενα; Εγώ σε σένα; Α, κατάλαβα. Είσαι απ' τους... που απολυθήκανε. Κοίτα... Εγώ δεν ξέρω απ' αυτά. Πρέπει να μιλήσεις με το λογιστή.

Τα δικά μας τα χρωστούμενα δεν είναι τέτοια. Επιταγές. Διαμαρτυρημένες, από χρόνια.

Δικές μου;

Και του φιλαράκου σου με τα μπότοξ. Μόνο στη μνήμη του παρέλειψε τη σχετική αναβάθμιση.

Τι λέει αυτή ρε Παντελή; Και πώς βρέθηκε στο γραφείο σου; Αν μου 'χεις στήσει καμιά...

Μη λες μαλακίες!

Τσ, τσ, τσ,... Μπροστά στα παιδιά!

Άκου να δεις κοπέλα μου... Παρατράβηξε το αστείο! ...ΚΥΡΙΑ ΜΕΝΤΗ!

Κυρία Μεντή; Α, η Τασούλα! Χρήσιμο κορίτσι. Καλό αλλά άτυχο. Δυο φορές πήγε να παντρευτεί και την αφήσαν οι γαμπροί στις πρόβες... Οι αφοσιωμένες γραμματείς είναι λίγο δυσεύρετες και...κοστίζουν... Στα χέρια της έπαθες το πρώτο σου έμφραγμα. Εκείνη έτρεχε δυο μέρες για το μπαι-πας...

Τι λες; Πότε γίναν αυτά;

Αυτή κανόνισε το διαζύγιο με τη φακλάνα, διατροφές, κανάλια και δικηγόρους, όταν μαθεύτηκε ότι η κοπέλα του γιου σου του Μενέλαου κι ο κολλητός του παίρνανε μισθό από σένα για να τον προσέχουν. Κι ότι οι φασίστες που τον στριμώξαν στη διαδήλωση και του παίξανε κάτι ψιλές ήτανε βαλτοί δικοί σου.

Ήρθες για να μ' εκβιάσεις;

Να σε παρηγορήσω. Θα χαρείς να μάθεις ότι όλα αυτά που μάζεψες πατώντας επί πτωμάτων, στα δώσαν οι Ελβετοί και τα γλεντάς στον Παράδεισο.

Είναι εντελώς βλα...

Βούλωσ' το!

Α, ο Ομηρικός μας ήρωας... Μετά τις εκλογές έγινε μύθος. Μέχρι διευθυντής του καναλιού έφτασε. Η μνήμη δεν ήταν ποτέ το φόρτε του, αλλά να τον βρει το Αλτσχάιμερ πάνω στις δόξες! ...Κρίμα! Ήταν φαίνεται κληρονομικό. Απ' τα εξήντα στο ίδρυμα, να του σκουπίζουνε τα σάλια οι αποκλειστικές... μια ζωή να γλύφει και να φτύνει, του 'μεινε κουσούρι ως το τέλος.

Απορώ τι καθόμαστε κι ακούμε. Μια ημίτρελη που το παίζει τυφλή προφήτισσα!

Τυφλή; Η αλήθεια είναι ότι χωρίς γυαλιά δεν βλέπω τη μύτη μου. Καθένας με τις αλλαγές του. Εγώ φόρεσα φακούς επαφής.

Ποια είσαι;

Είμαι η γενιά του Πολυτεχνείου.

για την ιστορία (μέρος πρώτο)

2010-11-03T22:12:00.005+02:00

Έλα ρε... ναι, μιλούσα μ' εκείνον τον τρελαμένο τον καλαματιανό. Τι να κάνω ρε φίλε, τι να κάνω... του 'δωκα κι αυτουνού την ευχή μου. Με το αζημίωτο, βέβαια, ξέρεις πώς πάνε αυτά τα πράγματα. Κι από σένα, μια χαρούλα που θέλω να ζητήσω, με το αζημίωτο κι αυτή... Έχεις ζημιωθεί ποτέ από μένα μωρή μπετόβεργα; μη με κάνεις να παραφέρομαι... Εκείνο που λέγαμε, κείνη την τροπολογία ντε... που λέγαμε πως θα προωθήσουμε... Τι θα πει “ποιοι το λέγαμε” ρε πατόφτυαρο, εμείς το λέγαμε, εσύ κι εγώ. Εγώ το έλεγα κι εσύ το άκουγες, μη με κάνεις να φαντάζομαι πως δεν με προσέχεις όταν μιλάω. Την τροπολογία για την παραλιακή, α γεια σου, είσαι και ξεχασιάρης πανάθεμά σε... κάτσε λίγο, κάτσε γιατί βαράει ο άλλος διάολος...

Έλα... Του μετρώ τα κουταλοπίρουνα, να του πεις. Ξέρει αυτός... Τα λεφτά τα πήρε όμως. Άμα τον... έχουμε και μικρά παιδιά εδώ πέρα. Τις φωτογραφίες των παιδιών μου ωρέ μπουζόκλειδο, για πες μου τώρα... με το άλλο που σου είπα, εντάξει; Πάλι τα ίδια. Λοιπόν, άκουσέ με, έτσι και σου ξαναρχίσει “ο λαός που μας επέλεξε” και τέτοιες πιπεριές, να του πεις ότι η βρύση κλείνει κι όταν θα ξαναχρειαστεί νεράκι, να πάει στους οικολόγους και τ' άλλα σαπρόφυτα που κανακεύει. Περίμενε.

Λέγε. Τι να πεις, έχεις δίκιο, να μην πεις τίποτα. Φρόντισε μόνο να γίνει η δουλειά. Ξέρω ότι εσύ τουλάχιστο είσαι εμπιστοσύνης. Να μείνω ήσυχος; Έτσι μπράβο. Κλείνω γιατί με ζητούν.

Λοιπόν, αυτό που είπαμε: η βρύση κλείνει, εντάξει αγόρι μου;... Τι; Μπα όχι, αποκλείεται να είναι τόσο... χα, χα τι ζώο... τότε πες του και το άλλο, με προσέχεις; Εγώ, να του πεις, είμαι η γενιά του πολυτεχνείου.

Όχι ρε, απίστευτο! Μωρή βέσπα!

Πορνόγερε!

Πατομπούκαλο!

Μοιρογνωμόνιο!

Σοβατισμένο απανωσήκωμα χωρίς κουφώματα!

Παραδίνομαι... Τι κάνεις εδώ ρε απατεώνα της κοινωνίας;

Φροντίζω να 'χουνε δουλειά κάτι σκουλήκια μεγαλοδημοσιογράφοι σαν και του λόγου σου... να μη με ενοχλήσει κανείς! Κάτσε.

Τι βάζεις εκεί; Έχω να πάω στο κανάλι μετά.

Θα μασήσεις μια τσιχλίτσα. Φοβάσαι μη βρωμάς ουίσκι στην πιτσιρίκα του πρωινάδικου;

Κυκλοφόρησε κιόλας;

Περιμένει την έγκρισή σου. Τα ρωτάνε αυτά οι αρχιρουφιάνοι;

Όχι και αρχί! Όχι και αρχί! Άντε γεια μας!

Υγεία. Πώς το κατεβάζεις έτσι το δεκαπεντάχρονο;

Ε, μιας που το 'βαλες... Λοιπόν;

Τι λοιπόν;

Με ζήτησες, ήρθα.

...Έχει προκύψει ένα θέμα... φτου σου λάστιχο ξεφούσκωτο, τι θες πάλι ρε; Τι σου 'πα πριν από λίγο ρε πολύμπριζο; Θυμάσαι τι σου 'πα; Να πα ν' ασβεστωθεί ν' ασπρίσει ο πρόεδρος, μην του επιχρίσω τα διατάγματα! Ποιος κυβερνά, επιτέλους, αυτό τον τόπο; ...ε, τι;... εγώ βέβαια... είδες που ξέρεις τι πρέπει να κάνεις; Γιατί με συγχύζεις λοιπόν; Πάρε μια πρωτοβουλία παλικάρι μου... έλα, καλό ξημέρωμα... Συρματόβουρτσα!

...Παντελή...

Ε, α, εδώ είσαι... το χάπι μου μέσα, με σύγχυσε το τσουτσέκι... Θα πάμε σε εκλογές.

Τι;

Τελειωμένο. Έχεις μια μέρα... γι αυτό σε πήρα πρωί, να 'χεις χρόνο. Τακτοποίησε τα χαρτοφυλάκιά σου, τους στενούς συγγενείς, αύριο η πρεμιέρα. Σου δίνω δυο εκπομπές και το βλαμμένο της Καλαμάτας. Δεν τον χρειαζόμαστε πλέον. Θέλω όμως, πρόσεξε, μια έρευνά μου στο αυριανό δελτίο. Να φανεί παραγγελιά δικιά σας.

Εταιρεία;

Όλα κανονισμένα. Η Τασούλα θα σου δώσει ένα σι-ντι.

Ρε πούστη μου!

Μη λες αυτή την κουβέντα εδώ μέσα!

... Με συγχωρείς.

Συχωρεμένος. Αλλά πρόσεχε... Τι κάνει η οικογένεια;

Ποια οικογένεια;

Α, ναι, χώρισες... Η κόρη σου; Απ' τους παλιούς βλέπεις κανένα;

Παλιούς... εννοείς...

Ήτανε μια γκομενίτσα... τότε... πώς τη λέγανε; Κοντούλα, με γυαλάκια.

Κοντούλα;

Με γυαλάκια. Τη γούσταρες τρελά.

Την Ιστορία; Αυτή τη γούσταρες εσύ ρε μαλά...

Τα, τα, τα, τα, τα! Τι είπαμε; Όχι τέτοιες κουβέντες εδώ πέρα. Έχουμε μικρά παιδιά.

Παιδιά; Α τις φωτογραφίες... έχεις ξεφύγει τελείως ρε μασταζαλίζεις. Όχι, δεν ξέρω τίποτα για την Ιστορία, ούτε τι κάνει, ούτε αν ζει ακόμα πουθενά. Πώς και τη θυμήθηκες;

Ιστορία, ε; Να ξεχάσω τέτοιο όνομα! ...Τη θυμήθηκα, γιατί; Εσύ δε θυμάσαι τίποτα;

Εγώ, είμαι η γενιά του Πολυτεχνείου.

έκλειψη ΙΙ

2010-10-03T16:12:00.006+03:00

Πονάω! Κάνει στ' αλήθεια τόσο κρύο; Αχ, να παραμέριζε τούτη η σκιά, να φώτιζε λίγο! Τι ώρα είπαμε με την Ειρήνη, θα με περιμένουν άραγε; Το παντελόνι μου έγινε χάλια. Γεμάτο χώματα. Το δεξί μου μπράτσο πονάει πολύ, σίγουρα θα 'χει μελανιάσει κιόλας. Και τα δάχτυλά μου... Έχουν μουδιάσει. Πρέπει να σηκωθώ, να κινηθώ αλλά ζαλίζομαι. Αυτός; Πού πήγε αυτός, έφυγε; Τι ειρωνία, Θεέ μου! Είχαν πάει όλα τόσο καλά! Πού πήγαν όλοι;

«Ειρήνη!»
«Μαρκέλλα! Πού πας;»
«Σπίτι. Πέρασα να πάρω τροφή για τον Άσιμο. Εσύ; Ενισχυτική;»
«Τι άλλο; Τι θα κάνεις το βράδυ;»
«Δεν ξέρω, Ειρήνη μου. Έχω μια ιδέα, αλλά... όχι για πολύ βράδυ. Θα σου πω κάποια στιγμή.»
«Μυστήρια!! Ποιος είναι; Κάποιο καινούργιο πρόσωπο; Καλά, καλά, θα μου πεις όταν έρθει η ώρα. Εμείς λέμε να πάμε Δίολκο με τα κορίτσια και μετά σ' αυτό το καινούργιο, τη Φαίδρα. Θα 'χει ζωντανή μουσική, λέει, έντεχνα και τέτοια...»
«Λες αυτό που είναι κάπου μετά το αεροδρόμιο; Ωραία θα 'ναι αλλά δεν ξέρω να 'ρθω.»
«Κοίτα, πριν τις έντεκα δεν πρόκειται να ξεκινήσουμε. Να σε περιμένουμε άμα είναι στη Δίολκο.»
«Τέλεια, πιστεύω να σας προλάβω.»

Ηλία δεν θα πάω στο γυμναστήριο. Δεν μπορώ. Πες στον δικό σου ότι τον ευχαριστώ -κι εσένα σ' ευχαριστώ- αλλά δεν μπορώ να το κάνω. Μην ανησυχείς, θα τα πούμε αύριο, φιλιά.

«Το Χρονά στο τηλέφωνο!»
«Ποιος είναι;»
«Γυναίκα.»
«Σε ησυχία δε σ' αφήνουνε ρε μαλάκα!»
«Ρε Γιώργη, έλεος ρε φίλε, τι τους κάνεις να πούμε;»
«Γαμιέστε... Ποιος είναι;»
«Μαρκέλλα Καϊμάκη. Της Οικονομίας.»
«Τι θέλεις;»
«Πάω παραλία να χαζέψω την έκλειψη. Δεν έχω παρέα κι έλεγα μήπως θέλεις να 'ρθεις.»
«Να κάνω τι; Να κοιτάμε το φεγγάρι;»
«Να τα πούμε... Να τα βρούμε... Πες το όπως θέλεις.»
«Κι η παρέα μου;»
«Κέρασέ τους μια μπύρα από μένα. Μέχρι να την πιουν θα 'χεις γυρίσει. Πίσω απ' τα βραχάκια. Καλά;»
«Καλά.»

«Μανώλη, ο Ηλίας είμαι. Άκυρο για το γυμναστήριο. Η δικιά μου δεν πάει.»
«Μη με γαμάς, ρε πούστη. Αφού σου ξηγήθηκα.»
«Έχεις δίκιο, το ξέρω, αλλά δεν φταίω εγώ. Μου στειλε μήνυμα και το 'κλεισε η μαλακισμένη.»
«Γυναίκες, γαμώ το Θεό τους! Κι ήταν όλα έτοιμα...άκυρο παιδιά, επιχείρηση τέλος. Σου το 'πα πως τον θέλω τον πιτσιρικά κι αργά η γρήγορα θα τον έχω. Φτάνει να μην μου την έπαιξες εσύ. Της είπες τίποτα;»
«Όχι, ρε, τρελός είσαι; Επιχείρηση κατά αγνώστων κι έτσι. Όπως μου είπες.»
«Πάει καλά. Αλλά αυτή την τύπισσα... γαμώ την καταδίκη μου μέσα... έπρεπε να το περιμένω. Σου 'πα ότι πέρσι ήτανε με τα τσογλάνια στη διαδήλωση;»
«Μου το 'πες.»
«Κι εσύ πήγες και την καψουρεύτηκες μαλάκα.»
«Τι καψουρεύτηκα ρε φίλε, πλάκα κάνεις; Την ώρα μου περνάω. Άσε κι έχω στραβώσει κι εγώ πολύ τώρα. Καιρός της είναι να τη σουτάρω.»
«Έλα μπράβο, τόσες γυναίκες υπάρχουν. Σου στείλω μαλάκα 'γω μια βουλγάρα που 'χω, όχι μόνο την άλλη θα ξεχάσεις, τ' όνομά σου θα ξεχάσεις μαλάκα! Τ' όνομά σου!»
«Έλα ρε! Τα τυχερά του επαγγέλματος, κουφαλίτσα! ... Και μιας που ήρθαν έτσι τα πράγματα, δεν πάμε για κάνα ουζάκι να χαλαρώσουμε; Κερνάω εγώ.»
«Λες, ε; Να τσεκάρω κάτι που θέλω και πάμε. Σε παίρνω σε πέντε.»

«Δεν θα πεις τίποτα;»
«Τι να πω;»
«Είσαι εδώ, με την καθηγήτριά σου, μόνοι μες στο αυτοκίνητό της. Στο μουγγό θα τη βγάλετε;»
«Νόμιζα ότι θα βλέπαμε την έκλειψη.»
«Θα τη δούμε. Εν τω μεταξύ, γιατί δεν μου λες κάτι απ' αυτά που δεν λέγονται στην τάξη. Μ' έχεις ταράξει στα υπονοούμενα, τώρα είμαστε μόνοι μας, ορίστε λοιπόν...»
«Τα υπονοούμενα είναι για χαβαλέ... για να περνά η ώρα.»
«Και για να πουλάμε μαγκιά και αντριλίκι.»
«Και γι' αυτό. Κακό είναι;»
«Το να πουλάς μαγκιά και αντριλίκι; Όχι, καθόλου.»
«Τότε γιατί μου 'σκασες τη μπάτσα;»
«Γιατί... γιατί πουλάς αντριλίκι σε βάρος μου. Κι εγώ δεν είμαι στην ηλικία σου. Είμαι καθηγήτριά σου... Γιατί δεν ήξερα τι άλλο να κάνω.»
«Κι επειδή δεν ήξερες τι να κάνεις, με ξεφτίλισες μπροστά σε όλους; Θα μπορούσα να σε σκοτώσω.»
«Θα μπορούσες, αλλά δεν το 'κανες. Και τώρα μπορείς...»
«Όχι, δεν μπορώ. Τώρα δεν είμαι θυμωμένος.»
«Δεν είσαι;»
«Όχι.»
«Γιατί; ... Γιατί δεν είσαι θυμωμένος;»
«Γιατί έτσι!... Δεν ξέρω γιατί. »
«Γιατί κατά βάθος ξέρεις ότι δεν σου 'κανα κάτι κακό. Αντιθέτως. Μόνο το καλό σου ήθελα πάντα. Και μπροστά στους άλλους μόνος σου ξεφτιλίζεσαι όπως μου φέρεσαι. Γιατί βλέπουν την αδυναμία που σου έχω, δεν είναι τυφλοί.»
«Σιγά την αδυναμία! Έτσι φέρεσαι με όλους. Κι εγώ το ίδιο. Έτσι είμαι! Γιατί θέλεις να είμαι διαφορετικός μαζί σου; Δεν μπορείς απλά να μ' αφήσεις ήσυχο, όπως κάνουν οι άλλοι;»
«Δεν ξέρω πώς κάνουν οι άλλοι. Εγώ σου έχω αδυναμία.»
«Όλο αυτό λες. Μήπως μου τα ρίχνεις;»
«Μπορεί.»
«Τι σημαίνει μπορεί; Γιατί δεν λες στα ίσια τι θέλεις; Γιατί με κουβάλησες εδώ;»
«Για να μιλήσουμε. Δεν σ' αρέσει όπως μιλάμε; Εμένα μ' αρέσει πολύ. Και ξέρεις γιατί μ' αρέσει; Γιατί έχω δίπλα μου ένα γλυκό και άγριο αγόρι κι αν ήμουν μαθήτρια θα περίμενα σαν τρελή να μου τα ρίξει. Κι αν δεν μου τα 'ριχνε αυτός, μπορεί και να του τα 'ριχνα εγώ. Κατάλαβες τώρα τι σημαίνει το μπορεί; »

Ήταν εκεί, δίπλα σου, ένα ξαφνιασμένο παιδί, μέσα του ο άντρας πάλευε, τον ένιωθες να φουσκώνει, να πιέζει... πώς ήθελες να τον αγγίξεις, πώς ήθελες να γείρεις το κεφάλι στο στήθος του, πώς ήθελες να του δείξεις πόσο πολύ, πολύ, πολύ το εκτιμούσες όλο αυτό το υπέροχο μπέρδεμα που ήταν. Όμως εσύ, άνοιξες μόνο την πόρτα και βγήκες στη νύχτα.

«Ξέρεις ποιος ήταν;»
«Μμμ...;»
«Στο τηλέφωνο λέω, τώρα, ξέρεις ποιος ήταν; Ο Δομάζος, ένας απ' τους άντρες μου. Σπύρος Μίμης λέγεται, αλλά ο προηγούμενος διοικητής τον βάφτισε Δομάζο. Τον είχα στείλει να παρακολουθεί το Χρονά.»
«Και;»
«Φαίνεται πως καλοπερνάνε με τη γκόμενα στα βραχάκια. Νέο παιδί είναι βέβαια... λόγος δεν μου πέφτει. Καθότι οικειοθελώς κι έτσι, καταλαβαίνεις. Αστυνομικός είμαι, δεν είμαι παπαράτσι.»
«Με συγχωρείς ρε φίλε, είμαι λίγο ζαλισμένος και δεν σε πιάνω. Τι είπες για το Χρονά;»
«Ότι το γλεντά μέσα σ' ένα πεζό, στα βραχάκια. Μας νοιάζει;»
«Πεζό; Τι Πεζό; Τι σχέση έχουν οι παπαράτσι;»
«Καμία. Εκτός αν το βλέπουν είδηση που η οικονομολόγος του τεχνικού πηδάει το μαθητή της.»
«Το... συγγνώμη, δεν αισθάνομαι καλά. Πάω λίγο...»
«Ναι, άντε να σε χτυπήσει ο αέρας. Άστα, πληρώνω εγώ. Μήπως θες να σε πάω; ...Μπα, πού ν' ακούσει αυτός τώρα, χαιρετίσματα. Σιγά να μη στη χάριζα, παλιοπουτάνα.»

«Πω-πω, είδες πώς σκοτείνιασε;»
«Τέλειο!»
«Κοίτα, κοίτα! Βλέπεις πώς προχωράει; Είναι η σκιά της γης! Έχει μπει ανάμεσα...δες...»
«Μαρκέλλα...»
«...τώρα είναι που...Τι; ... Ξέρω. Ξέρω.»
«Απ' την αρχή σε γούσταρα πολύ... Πρώτη φορά νιώθω έτσι φτιαγμένος. Σα να κάπνισα χόρτο, αλλά πιο ωραία.»
«Ξέρω τι εννοείς. Και θέλω να σ' αγκαλιάσω. Γι' αυτό πρέπει τώρα να φύγεις.»
«Δεν μπορώ να...;»
«Το βλέπεις μόνος σου...Υπάρχει κάτι ανάμεσά μας. Υπάρχει αυτή η σκιά. Δεν.......... Γιώργο.........»
«Συγγνώμη, αλλά αν δεν σε φιλούσα θα έσκαγα. Από αύριο στην τάξη θα σε κοιτώ στα χείλη. Μόνο εσύ θα ξέρεις γιατί.»
«Τρελόπαιδο... Μέχρι εκεί ήταν το θάρρος του. Το 'βαλε στα πόδια. Αχ, Μαρκέλλα, Μαρκέλλα... Πού είναι το τηλέφωνο τώρα; Τι σκοτεινιά κι αυτή, δεν βλέπω την... Α, να... Έλα... Ειρήνη; Συγγνώμη, κύριε, λάθος. Δεν μοιάζετε με την Ειρήνη, αλλά έτσι όπως είμαι εγώ τώρα...δύο, δύο, οκτώ... καλέ μου κυριούλη...έξι, εννέα, πέντε... τα 'χω ακούσει όλ..Ααα!...Ηλία! Μου έκοψες τη χολή.»

«Τι ώρα είναι κορίτσια; Πήγε κιόλας έντεκα παρά τέταρτο;»
«Τι ώρα είπατε με τη Μαρκέλλα; Θα έρθει σίγουρα;»
«Έτσι κατάλαβα. Της είπα ότι... α, να, αυτή είναι. Έλα, Μαρκέλλα. Τι; Τι λες, δεν ακούω. Μαρκέλλα, μ' ακούς; ...Δεν μ' ακούει. Μιλάνε με τον Ηλία...σαν να της πατήθηκε κατά λάθος.»
«Κλείσε και πάρε την εσύ.»
«Φοβάμαι ότι δεν είναι κατάλληλη στιγμή.»
«Σώπα ρε! Το κάνουνε; Ν' ακούσω!»
«Όχι ρε βλαμμένα, δεν είναι σωστό.»
«Σσσστ! Έχει δίκιο ρε! Πω-πω τι της χώνει, χα-χα, όχι δεν θέλω να πω αυτό, σκάσε μωρή, άστο κάτω, α έκλεισε. Καλά, ε, τι πουτάνα τη λέει, τι καριόλα, τι βρωμοθήλυκο...τη μπινελικώνει κανονικά.»
«Ρε, μήπως τσακώνονται;»
«Κορίτσι μου, όταν τσακώνονται οι άνθρωποι μιλάνε και οι δύο. Όταν ο ένας μιλάει λαχανιασμένα κι ο άλλος σκούζει...»
«Καλά, καλά, φτάνει, καταλάβαμε. Να φεύγουμε λοιπόν.»
«Να πληρώσουμε πρώτα. Πάντως, τι να πω... δεν του φαινότανε του Ηλία... του κρυόκωλου!»

«Κρυόκωλο ... έτσι με λέτε ... το ξέρω ... Πώς σου ... φαίνεται τώρα ... ο κρυόκωλος; ... Πώς σου ... φαίνεται ... ο ευνούχος; ... Δεν ... μπορώ και δεν ... μου βγαίνει ... και μείνε με το πουλί στο χέρι Ηλία εσύ ... φίλε μου για ... να πηδιέμαι εγώ με τον πιτσιρικά και ... να σε δουλεύω! ... Αύριο μπορεί να ... γελάνε ... μαζί μου αλλά απόψε ... γελάω εγώ ... εγώ ... εγώ ... εγώ! ......»

Δεν μπορείς ν' ακούσεις, δεν μπορείς να σκεφτείς, αγωνίζεσαι. Έτσι όπως σου πιέζει δυνατά το πρόσωπο πάνω στο κάθισμα. Αγωνίζεσαι ν' αναπνεύσεις.

«Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο ε; Σίγουρα πριν το φχαριστήθηκες περισσότερο. Έπρεπε να σ' αφήσω να σκάσεις... να μ' ευχαριστείς που δεν σου άνοιξα το κεφάλι με τα νεύρα που 'χα. 'Οχι τίποτ' άλλο, μπορεί να μας βλέπει κι ο Δομάζος, αν δε βαρέθηκε να παίρνει μάτι τον κώλο σου όλη νύχτα.»

Δεν έχει νόημα. Τίποτα δεν έχει νόημα.

«Τι είναι αυτό στο χώμα; Το γαμοτηλέφωνό της. Ευτυχώς, κλειστό. Ώρα ήταν να μας ακούγανε από πουθενά. Όχι ότι θα καταλαβαίνανε και πολλά πράγματα. Στο κάτω-κάτω, όλοι για γκόμενά μου σ' έχουν... Τι είναι αυτά που λέει κύριε δικαστά; Εγώ απλώς την έπιασα που πηδιότανε με το γιο της -να 'ναι καλά ο αστυνόμος από δω που μ' ενημέρωσε- και την σούταρα. Ούτε να την ξαναδώ δεν θέλω. Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου; Με συγχωρείτε, βέβαια, είστε παντρεμένος άνθρωπος εσείς, νοικοκύρης, έχετε δίκιο, πρέπει κι εγώ να νοικοκυρευτώ, να πάψω να γυρνώ με ξεκωλιάρες -με συγχωρείτε για τη γλώσσα- έχετε δίκιο... Τ' ακούς μωρή πουτάνα, ακούς τον κύριο δικαστή; Φύγε τώρα μη σου χώσει... μη σε χώσει... χα, χα, τι λέω ο μαλάκας, τι λέω ο πούστης ο άντρας νυχτιάτικα... τι λέω ρεεεεεεεεε-ε!! ...κι εσύ εκει πάνω που κρύβεσαι, μ' ακούς; ... μ' ακούς μωρή; ....................πουτάνες όλες σας.»

Είμαι καλά, ζαλίζομαι λίγο μα είμαι καλά... να, σηκώνομαι τώρα, κάνει λίγο ψύχρα και κρυώνω μα είμαι καλά... δεν μπορώ να κουμπώσω... έσπασε το κουμπάκι διαλύθηκε... το είχα τόσο... από φοιτήτρια το είχα μα... έχει φως! πώς βρέθηκε όλο τούτο ξαφνικά, τι όμορφη που φαίνεται τώρα η θάλασσα... θέλω ναι, θέλω μέσα, να βυθιστώ, σα νεράιδα του παραμυθιού, σα νεράιδα...

τα χρόνια νιώθω, με σκεπάζουν, νερά, χρόνια-νερά, με γεύση θάλασσας, μια νεράιδα χορεύει, στο φεγγαρόφωτο, χρόνια υγρά με σκεπάζουν, χρόνια υγρά, με σκεπάζουν... με σκεπάζουν... με σκεπάζουν...

Από πού έρχεται αυτή η φωνή;

..................................................................................................
..................................................................................................
..................................................................................................

«Μαρκέλλα!»
«Γιώργο;! Τι κάνεις; ...Γιος σου;»
«Κόρη.»
«Ναι, βέβαια. Σου μοιάζει... Παντρεύτηκες.»
«Ε...σαν όχι και τόσο παιδί πια κι εγώ... Ελένη, η Μαρκέλλα Καϊμάκη. Χάρη σ' αυτήν έμαθα τι είναι η αξία χρήσης και η υπεραξία.»
«Η περίφημη Μαρκέλλα. Τι κάνετε; Έχουμε διαβάσει όλα σας τα βιβλία.»
«Χαίρω πολύ. Ειλικρινά.»
«Μωρό μου, θα πάρεις λίγο τη μικρή;»
«Φυσικά. Πάμε να δούμε τα παγώνια. Πείτε τα με την ησυχία σας.»
«...Χάθηκες. Έφυγες κι έριξες μαύρη πέτρα.»
«Όπως το λες. Αλήθεια έχεις διαβάσει τα βιβλία μου;»
«Αλήθεια. Ήσουν κάτι μοναδικό για μένα. Πολλές φορές σκέφτηκα να προσπαθήσω να επικοινωνήσω μαζί σου... ειδικά όταν διάβασα την “έκλειψη”. Υπέθεσα ότι ο Γιώργος της αφιέρωσης...»
«Ήσουν εσύ.»
«Δεν βρήκα ποτέ το θάρρος. Γι' αυτό χαίρομαι πάρα πολύ που βρεθήκαμε εδώ. Ξέρεις... μίλησα με την Κιρίλοβα. Τη θυμάσαι;»
«Το Χριστινάκι; Φυσικά και το θυμάμαι. Τι κάνει.»
«Καλά είναι. Μου είπε ότι το ήξερες. Αυτό που σχεδιάζαμε. Εξαρχής.»
«Ε, ναι. Και λοιπόν;»
«Και παρ' όλα αυτά με κάλεσες να με αντιμετωπίσεις εκεί... μόνη σου.»
«Παρ' όλα αυτά. Ήξερα πως δεν κινδυνεύω από σένα.»
«Πώς το ήξερες; Λόγω της ηλικίας μου;»
«Όχι. Πίστευα ότι καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Αν και, τώρα πια, δεν είμαι τόσο σίγουρη.»
«Εκεί, στο γυμναστήριο, ξέρεις, δεν είχα σκοπό να σου κάνω κακό.»
«Το ξέρω. Αν και δεν έχω καταλάβει ακόμα τι σκοπό είχες. Όχι, μη μου πεις. Μ' αρέσει ν' αναρωτιέμαι κάποια βράδια στο κρεββάτι...μόνη μου. Χαμογελάς.»
«Αχ, Μαρκέλλα, τι κρίμα να μη σε λένε Ελένη...»
«Και να 'μαι και μερικά χρόνια νεώτερη, ε;»
«Δεν παντρεύτηκες.»
«Όχι. Περιμένω το νόμο για να την στεφανωθώ στην Ερεσσό.»
«Πλάκα κάνεις.»
«Απλώς αστειεύομαι. Σε φωνάζει η κόρη σου.»
«Θα μείνεις καιρό εδώ;»
«Ποιος ξέρει. Δεν σχεδιάζω το αύριο.»
«Μακάρι να μπορούσα κι εγώ. Ξέρεις. Εκείνος ο τύπος που τα είχατε τότε... ο Σιδέρης, ο μαθηματικός...»
«Ο Ηλίας; Δεν θυμάμαι να τα είχαμε.»
«Εμείς έτσι νομίζαμε. Αυτοκτόνησε πριν από μερικούς μήνες. Αν και πολλοί λένε ότι κάπου ήτανε μπλεγμένος και τον φάγανε.»
«Τον φάγανε;»
«Βούτηξε με το αυτοκίνητο κάπου στο δρόμο για Λαγκάδια. Τον μαζέψανε πνιγμένο, κάποιοι λένε χωρίς νερό στους πνεύμονες.»
«Κρίμα. Αλλά πάλι... Δεν μπορεί να τους σώσει κανείς όλους.»

έκλειψη I

2010-09-26T16:35:00.008+03:00

Βιασμένη. Ριγμένη στο μαύρο σκοτάδι, στις θύελλες. Απορημένη. Λόγια ασυνάρτητα και μουσικές, ένας σκοπός που επανέρχεται με το φλοίσβο της νύχτας. Θρυμματισμένη. Μισώντας ποιον και γιατί, άγνωστες λέξεις, άγνωστες φωνές, κάτι ζεστό να γλύφει τα μάτια σου, γλώσσα ενός φασματικού σκύλου.
Βιασμένη. Στριμωγμένη στο διάκενο μουγγής αποβάθρας, φυλακισμένη μες στ' άναρθρα της σιγής. Στο ρείθρο μιας άφθογγης κουπαστής κρεμασμένη. Μ' έναν πόνο ρηχά και μ' έναν πόνο βαθιά, μια ξηλωμένη ραφή περηφάνιας.
Διακονεμένη.
Υπάρχει αυτή η λέξη άραγε; Υπήρξε ποτέ;
Εσύ; Υπήρξες ποτέ εσύ;

«Σε παρακαλώ, Γιώργο.»
«Τι έκανα;»
«Κατέβασε τα πόδια σου. Αν δε θέλεις να προσέξεις στο μάθημα, δικαίωμά σου. Μην το αναστατώνεις, όμως. Γύρισε μπροστά σου σε παρακαλώ.»
«Γιατί;»
«Επειδή σε παρακαλώ.»

«Προκαλεί διαρκώς. Αδιαφορεί για τα πάντα.»
«Βγάζε τον έξω. Όλοι αυτό κάνουν.»
«Δε μ' αρέσουν οι ωριαίες.»
«Μην θεωρείς ότι μπορείς να τον χειριστείς. Το προσπάθησα πέρσι ολόκληρη χρονιά. Δεν του αρέσουν αυτοί που πάνε με τα νερά του. Γουστάρει αυτούς που τον κοντράρουν. Δεν τον ενδιαφέρει ούτε να επιβληθεί ούτε να τραβήξει την προσοχή, όπως άλλοι. Μόνο η σύγκρουση.»

«Θέλεις να μου πεις τι είπα τώρα;»
«Βαριέμαι.»
«Γιατί Γιώργο; Φταίει το μάθημα; Ζητάω πολλά;»
«Όχι...»
«Τότε;»
«...Απλά βαριέμαι.»
«Μπορώ να κάνω κάτι εγώ;»
«Δε λέγονται αυτά στην τάξη.»
«Γιώργο!»
«Όχου, Γιώργο και Γιώργο, γιατί δεν μ' αφήνετε ήσυχο;»
«Γιατί αδικείς τον εαυτό σου κι είναι κρίμα.»
«Σιγά μη νοιάζεστε.»
«Για όλους σας νοιάζομαι.»
«Θα βάλω τα κλάματα.»

«Τι θα κάνεις το βράδυ;»
«Θα κάτσω να κάνω καμιά δουλειά στο σπίτι.»
«Σαββατιάτικα; Δεν θέλεις μετά να πάμε για ένα ποτό;»
«Ηλία...»
«Εντάξει, δεν θέλω να σε φέρω σε δύσκολη θέση, αλλά το ότι δοκιμάσαμε και δεν μας βγήκε δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να βγούμε ένα σαββατόβραδο...εκτός αν παίζει κάτι άλλο. Τότε πάω πάσο.»
«Δεν παίζει τίποτα, απλά θέλω να καθίσω να δουλέψω λίγο κάποιες σημειώσεις. Νιώθω ότι κάτι δεν κάνω καλά κι αυτό μ' ενοχλεί. Γιατί με κοιτάζεις έτσι;»
«Σε κοιτάζω γιατί... είσαι είδος προς εξαφάνιση. Τόση ευσυνειδησία καταντά...»
«Μαλακία, ε;»
«Μη μου βάζεις τέτοια λόγια. Ξέρεις ότι θαυμάζω αυτό που κάνεις. Απλά πιστεύω ότι σ' επηρεάζουν υπερβολικά κάποια πράγματα... όπως αυτός ο τσογλανάκος...»
«Μ' επηρεάζει γιατί είναι η δουλειά μου. Το να σπρώξω αυτά τα παιδιά στη μάθηση είναι μέρος της δουλειάς μου.»
«Να τα σπρώξεις...;»
«Μην κολλάς στη λέξη, καταλαβαίνεις τι εννοώ. Δεν φταίει αυτός που οι γονείς του τον βλέπουν βάρος και τον κάνουν πάσα ο ένας στον άλλο. Κι ούτε είναι αυτός η μόνη περίπτωση.»
«Τέλος πάντων, δεν λέω πως έχεις άδικο. Λέω απλώς ότι δικαιούσαι ν' αφιερώνεις λίγο χρόνο και στον εαυτό σου. Ίσως κάποια μέρα μεσοβδόμαδα... Την Τρίτη είναι η ολική έκλειψη της σελήνης, τι λες να βγούμε να τη χαζέψουμε κιόλας;»
«Δεν είναι κακή ιδέα.»

«Γιώργο, άκουσέ με. »
«Εσύ να μ' ακούσεις!»
«Μην μου μιλάς στον ενικό!»
«Εσύ γιατί μου μιλάς;»
«Είμαι καθηγήτριά σου. Αν θέλεις να λέγεσαι μαθητής πρέπει...»
«Κι εσύ αν θέλεις να λέγεσαι καθηγήτρια...»
«Γιώργο!!»
«Μαρκέλλα!»

«Χαστούκισες μαθητή; Ποιον;»
«Το Χρονά. »
«Γιατί;»
«Δεν έχει σημασία, δεν θέλω να δώσω συνέχεια. Θεωρώ όμως υποχρέωσή μου να σας ενημερώσω.»
«Άκου, Μαρκέλλα... Φαίνεσαι ταραγμένη. Έτσι κι αλλιώς, σε λίγο θα ξέρω τα πάντα. Εγώ κι όλο το σχολείο. Γιατί δεν μου λες τι συνέβη κι άσε με εμένα να κρίνω...»

«Ποιον χαστούκισες μωρή καριόλα;»
«Γιώργο, δεν είναι σωστό.»
«Ναι, ρε μαλάκα. Κόφτο.»
«Εμένα χαστούκισες, έτσι; Κοίτα με μωρή! Κοίτα με σου λέω!»
«Κόφτο ρε μαλάκα λέμε, ηρέμησε!»
«Να το θυμάσαι αυτό, εντάξει; Ότι μου 'ριξες φόλα! Να το θυμάσαι!»

«Ύστερα χτύπησε την πόρτα κι έφυγε.»
«Οι άλλοι, τι είπανε;»
«Τι να πουν; Είχαν παγώσει. Κι εγώ το ίδιο. Μόνο δυο που προσπαθούσαν να τον κρατήσουνε και τους έσπρωξε.»
«Αυτά ειπώθηκαν μόνο; Σίγουρα;»
«Γιατί, λίγα ήταν;»
«Κάθε άλλο. Αν θες τη γνώμη μου, τη συμβουλή μου, φέρε το θέμα στο σύλλογο.»
«Τι θα βγει μ' αυτό;»
«Δεν θα βγει τίποτα. Αλλά θα φύγει από πάνω σου. Και θα δει ότι δεν είσαι εσύ κι εκείνος. Στο κάτω-κάτω, δεν μπορεί να εκστομίζει τέτοιες χυδαιότητες.»
«Ναι αλλά τον χτύπησα. Ένιωσε ταπεινωμένος κι αντέδρασε.»
«Γιατί τον χαστούκισες; Δεν μου είπες ακόμα.»
«Μου μίλησε προκλητικά. Προσβλητικά.»
«Τι είπε;»
«Τ' όνομά μου. Αλλά ήταν ο τρόπος του... »
«Πρόστυχος.»
«Ακριβώς. Ο σύλλογος του 'χει μαζεμένα... δεν θέλω να νιώσει ότι γίνεται στόχος εξαιτίας μου. Εννοώ, εξαιτίας προσωπικής αντιδικίας... και μάλιστα με τέτοια αφορμή. Αν με καταλαβαίνετε...»

«Σε κατάλαβε;»
«Νομίζω. Πάντως δεν επέμεινε περισσότερο. Είπε μόνο να ηρεμήσω κι αν χρειαστεί θα το ξανασυζητήσουμε το πρωί. Προφανώς περιμένει αντιδράσεις.»
«Εσύ; Είσαι καλά;»
«Καλά είμαι.»

...είμαι καλά, είμαι καλά είμαι καλά...δεν έγινε τίποτα...άντρας-γυναίκα, άντρας-γυναίκα, είμαι καλά...ένα κάψιμο μόνο...κι όλα αυτά τα υγρά στα πόδια...τα χέρια μου τρέμουν...είμαι καλά μάνα, δεν έγινε τίποτα, άλλο ένα κακό σεξ, αυτό ειν' όλο...δεν είμαι ζώο, η κακιά η ώρα μάνα...να σηκωθώ λίγο, να σηκωθώ...να πάρω αέρα...ένα παιδί...όλοι είμαστε παιδιά...δεν είμαι ζώο...δεν είμαι ζώο...δεν είμαι ζώο...

«Όλα εντάξει;»
«Ναι, μια χαρά.»
«Με τον...;»
«Δεν μου μιλάει, δεν με κοιτάζει κι όταν κοιτάζει δεν με βλέπει.»
«Άρα το κρατάει. Δοκίμασες να του μιλήσεις;»
«Στην τάξη, όχι. Προσπάθησα έξω αλλά γύρισε κι έφυγε.»
«Πρόσεχέ τον, Μαρκέλλα. Το ξέρεις πως είναι σταμπαρισμένος. Ο Καλαϊτζόγλου...»
«Άκου, Ηλία, την άποψή μου την ξέρεις. Ο Χρονάς είναι απλώς ένα παιδί κι ο Καλαϊτζόγλου, μαλάκας όπως οι περισσότεροι μπάτσοι. Μπορεί εσύ να μην το βλέπεις γιατί είναι φίλος σου...»
«Δεν είναι φίλος μου. Παλιός συμμαθητής, έχει διαφορά. Και μπορώ να σε βεβαιώσω ότι φαινότανε μαλάκας από τότε. Κι ας ήταν παιδί, όπως λες.»
«Τα παιδιά αλλάζουν, Ηλία. Κι ο κυριότερος μοχλός είμαστε εμείς.»
«Ο-κέυ, ο-κέυ, όπως θες, εγώ σου λέω απλώς να προσέχεις.»
«Σ' ευχαριστώ που νοιάζεσαι και το εκτιμώ. Ξέρω πως ώρες-ώρες είμαι πολύ... είμαι κάπως.»
«Απόρθητη.»
«Ε;»
«Μην με παρεξηγήσεις. Είναι που θα 'θελα να 'μαστε πιο κοντά.»
«Το ξέρω, μωρέ Ηλία, το ξέρω. Βρήκες κι εσύ άνθρωπο!»
«Βρήκα έναν άνθρωπο που τον γουστάρω και ξέρω πως κι εκείνος με γουστάρει. Δεν καταλαβαίνω γιατί...»
«Μη... μη. Άστο αυτό τώρα. Ό,τι έγινε, έγινε. Δεν μετανοιώνω, αλλά σου είπα. Δεν μπορώ. Θα τα πούμε... εντάξει;»
«Πότε;»
«Δεν ξέρω. Ειλικρινά.»
«Αύριο βράδυ; Να δούμε την έκλειψη.»
«Μπορεί. Δεν ξέρω.»

Εγώ δε συμφωνώ, αλλά δεν πρόκητε να μ' ακούσουν. Τους φοβάμαι κιόλας. Αν ήξεραν πως τους άκουσα θα με σκώτωναν. Θα συναντηθούνε στις ενιά στο Μάτζικ που 'ναι κοντά στο γυμναστήριο. Θα σβύσουν τα φώτα λένε κι ο ένας θα κρατά τον Παντελή με σακούλα και μαχαίρι. Οι δυο θα κρατάνε εσάς. Κανένας αλλος δεν θα την αγκίξει είπε. Είναι πολύ άδικο γιατι ειστε το καλύτερο ατομο εδώ μέσα. Μην πατε σας παρακαλώ μην πάτε!

«Και πιστεύεις ένα ανώνυμο σημείωμα;»
«Δεν είναι ανώνυμο. Μου το 'δωσε στο χέρι.»
«Ποιος;»
«Η Χριστίνα η Κιρίλοβα. Τα 'χει με τον Παπαστεργίου. Σίγουρα ένα απ' τα πρωτοπαλίκαρα που θα συμμετέχουν.»
«Και πάλι...»
«Ηλία, η Χριστίνα αποκλείεται να με κοροϊδεύει. Την είχα πάει σπίτι όταν λιποθύμησε με τις δίαιτες. Είναι καλό κορίτσι. Και να της το στήσανε οι άλλοι...γιατί; Χαζό δεν είναι;»
«Πού ξέρουν για το γυμναστήριο;»
«Πηγαίνει αυτός... Ο Χρονάς. Τον συναντώ συχνά. Ξέρει ότι πηγαίνω τις Τρίτες.»
«Σήμερα όμως δεν θα πας. Κι από αύριο βλέπουμε.»
«Τι βλέπουμε; Να ζω με το φόβο; Κι αν μου τη στήσουν στο σπίτι μου;»
«Έλα σε μένα μέχρι... δεν με φοβάσαι κι εμένα ελπίζω;»
«Φοβάμαι εμένα. Κι ούτε μ' αρέσει να κρύβομαι.»
«Τότε, μία λύση υπάρχει.»

«Μαλάκα Γιώργο, θα 'χει λέει έκλειψη.»
«Τι θα πει αυτό;»
«Έκλειψη σελήνης, ρε μαλάκα. Ολική.»
«Και τι μου το λες;»
«Είναι κακό σημάδι.»
«Κακό σημάδι είναι τα σκατά στο κεφάλι σου, χέστη!»
«Μη με λες εμένα χέστη, μαλάκα, μη χεστούμε. Εγώ τα πιστεύω αυτά.»
«Αφού τα πιστεύεις, βάλε το μυαλό σου να σκεφτεί. Τι θεότητα είναι η Σελήνη;»
«Ε;»
«Τι “ε” ρε βλάκα; Ποιες τη λατρεύανε, ποιες υποτίθεται ότι προστατεύει;»
«Τις γυναίκες;»
«Ποιες άλλες; Κι άμα είναι κρυμμένη, για ποιους είναι το κακό σημάδι, για μας;»
«Για κείνες!»
«Σπίρτο είσαι ρε πούστη μου. Ξυράφι σκέτο.»

«Μίλησα με τον Καλαϊτζόγλου. Είπε θα το χειριστεί διακριτικά.»
«Ρε Ηλία, να δώσω το μαθητή μου στους μπάτσους; Αν φοβάμαι αυτόν μία, αυτούς τους φοβάμαι δέκα.»
«Δεν δίνεις κανένα. Δεν είπα πως ξέρουμε ονόματα. Θα βάλει δυο μυστικούς απέξω κι έναν στη θέση του Παντελή που θα κάνει τον άρρωστο. Δουλειά τους είναι, γι' αυτό τους πληρώνουμε. Αν τα καλόπαιδα το ξανασκεφτούν, τόσο το καλύτερο. Αν θέλουν να φάνε το κεφάλι τους, αργά ή γρήγορα θα το φάνε. Άσε που καλύπτοντάς τους μπορεί να πάρεις καμιά άλλη κοπελίτσα στο λαιμό σου. Αυτό δεν το σκέφτεσαι;»
«Μωρέ το σκέφτομαι αλλά φοβάμαι. Είναι κι αυτή η γαμημένη η έκλειψη...»

συνέχεια και τέλος στο επόμενο

τραγουδάκι ΙΙ

2010-08-11T19:27:00.009+03:00

θέλω κάτι να πιω
κάτι πιο
με τις μπύρες εν γένει
δεν βγαίνει

ίσως κάτι από σε
κάπως έτσι
στην πλάκα αναμμένο
αναμένω

η εικόνα από εδώ

ένα σφηνάκι για το δρόμο

2010-07-13T13:53:00.016+03:00

Καλύτερα διάβασε πρώτα τα πέντε προηγούμενα ποστ. Διαβάζονται από κάτω προς τα πάνω. Ασ' το αυτό για το τέλος. Αν βαριέσαι, αν τα παιδιά γκρινιάζουν ή αν η τηλεόραση παίζει κάτι καλό, τότε μη διαβάσεις τίποτα. Δεν είσαι υποχρεωμένος. Αν πάλι επιμένεις να συνεχίσεις, συνέχισε. Εγώ απλά είπα μια γνώμη.

Ολοκαίνουργιό μου ημερολόγιο,

σ' έχω εδώ μπροστά μου φρέσκο-φρέσκο και δεν ξέρω πώς ν' αρχίσω. Βέβαια, δεν είμαι πια πρωτάρα. Τώρα όμως βλέπεις πρόκειται για την πραγματικότητα (αν και τι είναι πραγματικό και τι δημιούργημα της φαντασίας, δεν είμαι η καταλληλότερη να το καθορίσει.)

Το προηγούμενο το 'στειλα ήδη (πάει μια βδομάδα) και δεν περιμένω να το πάρω πίσω. Αν ήξερες για τι άνθρωπο μιλάμε, θα καταλάβαινες. Τη φαντάζομαι την κυρα-Ευριδίκη να τρέχει φουντωμένη στο αστυνομικό τμήμα με το ημερολογιάκι μου στα χέρια να βοηθήσει στην "διαλεύκανση της υποθέσεως". Ποιος ταλαίπωρος μπατσάκος θα προσπαθεί να την πείσει να γυρίσει σπίτι της, που θα στρογγυλοκάθεται στο τμήμα περιμένοντας τις κάμερες!
Πραγματικά το αγάπησα το ημερολογιάκι. Αυτό με βοήθησε να περάσω το ατέλειωτο τελευταίο δεκαήμερο του Αυγούστου μες στη ζέστη της Αθήνας, με τον Κυριάκο να δουλεύει και χωρίς λεφτά να πάω πουθενά. Χάρη σ' αυτό αποφάσισα, στα ...γεράματα, ν' αρχίσω να γράφω, χάρη σ' αυτό σ' έχω και σένα τώρα εδώ μπροστά μου.

Και το Ματινάκι το αγάπησα κι ας ήταν πλάσμα της φαντασίας μου. Θα μου πεις, τι αγάπησες από δαύτο; Μα, την αγνότητά του φυσικά. Τη δίψα του και το φόβο του μπροστά σ' αυτό το τεράστιο πράγμα που λέγεται ζωή. Παιδιά δεν έχουμε με τον Κυριάκο (το καλοκαίρι κλείσαμε ένα χρόνο μαζί) αλλά, αν καταφέρω στα τριανταπέντε μου να κάνω, θα 'θελα ένα κοριτσάκι σαν τη Ματίνα. Να τη βοηθήσω να μάθει πράγματα, να μάθει να βάζει όρια, τα δικά της όρια, αυτά που θα την κάνουν να αισθάνεται δυνατή με την ύπαρξη και όχι με την καταπάτησή τους. Και, πάνω απ' όλα, να ξέρει πως έχει μια φίλη -μια μεγάλη, έστω, φίλη- στην οποία νπορεί να στραφεί αν κάποτε νιώσει προδομένη ή εγκλωβισμένη.

Ας ξεκινήσω λοιπόν. Ας ξεκινήσω απ' την

Πέμπτη 17 Αυγούστου

που πήγαμε σινεμά στο κέντρο με τον Κυριάκο να δούμε τη "Στρέλλα" κι έπεσα πάνω στην παλιά μου γειτόνισσα και δασκάλα στο δημοτικό. Ίδια κι απαράλλαχτη αν και θα πρέπει να κοντεύει πια τα εβδομήντα.
"Καλησπέρα σας κυρία Ευριδίκη" λέω. "Η Μαυρομμάτη είμαι, με θυμάστε;"
"Χμμμ..." με κοίταξε μέσα απ' τα μικροσκοπικά γυαλάκια της. "Εσύ δεν έμενες..."
"Ευαγγελιστρίας, σχεδόν απέναντι ήταν τα σπίτια μας. Μένετε ακόμα εκεί;"
"Υπήρχε κανένας λόγος να μετακομίσω;" μου λέει ξινά. Κι ύστερα: "Σε θυμάμαι...ήσουνα άτακτη και ανορθόγραφη. Έκανες τίποτα στη ζωή σου;"
Δεν πρόλαβα να της απαντήσω ότι έγινα δασκάλα, όπως εκείνη. Η ερώτησή της ήταν μάλλον ρητορική, διότι ευθύς στράφηκε στον Κυριάκο.
"Άντρας της είσαι; Τι δουλειά κάνεις;"
"Ε...Μηχανικός είμαι...Υπάλληλος δηλαδή."
"Α...κοίτα να την προσέχεις γιατί είναι σουρλουλού." Και ξανά σε μένα: "Τι κάνει η μαμά σου; Καλή γυναικούλα...αλλά άβουλη. Μεγάλωσες πια και θα τα ξέρεις για τον πατέρα σου. Εσύ ήσουνα τότε μικρή βέβαια. Κι η μεγάλη σου αδελφή; Όταν χώρισαν οι γονείς σου την είχε πάρει ο κατήφορος. Πότε με τον έναν και πότε με τον άλλον. Ποιος ξέρει πού θα κατέληξε..."
"Εδώ που με βλέπετε", απάντησα ψυχρά. "Εγώ είμαι η μεγάλη αδελφή."

Απ' τη μύτη να μ' έπιανες, θα 'σκαγα. Ευτυχώς που χαλάρωσα λίγο με την ταινία. Στο στριμωξίδι της εξόδου βρεθήκαμε πίσω της. "Αίσχος!" την άκουσα καθαρά να λέει και δεν ξέρω αν ήταν για το που διέψευσα τις προσδοκίες της ή για την ταινία. Μάλλον και για τα δύο.

Όλη νύχτα, σαν τη Ματίνα, στριφογυρνούσα στο κρεββάτι καταστρώνοντας την εκδίκησή μου. Την άλλη μέρα πήγα κι αγόρασα το ημερολόγιο. Ο Κυριάκος το κοίταξε με δυσπιστία. "Τι είναι αυτό, Σταυρούλα;" με ρώτησε. "Θα δεις", του απάντησα και στρώθηκα στο γράψιμο. Όταν του το 'δωσα, προχειρογραμμένο, να το διαβάσει, με φίλησε και μου είπε:
"Αν είναι αυτό που νομίζω, αντί να της το στείλεις, στείλε της καλύτερα ένα ευχαριστήριο. Χάρη σ' αυτήν άρχισες να γράφεις. Μην το αφήσεις."

Έχει δίκιο, δεν θέλω να το αφήσω. Θέλω να γράψω, να γράψω βιβλία. Βιβλία ίσως παιδικά -ή για νέους, γι' αυτούς που πιστεύουν ότι τα βιβλία είναι βαρετές φλυαρίες γραμμένες από πολύξερους γέρους για άλλους πολύξερους γέρους. Όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
"Θέλω την εκδίκησή μου", είπα με πείσμα. "Και γι' αυτό χρειάζομαι τη βοήθειά σου."
Με κοίταξε απορρημένος.
"Είδες που είπε πως ήμουν τρομερά ανορθόγραφη. Ήμουν πράγματι. Δεν μπορώ να της στείλω ένα κείμενο που είναι λες και το 'κοψες απ' την εφημερίδα. Θέλω λοιπόν να μου διορθώσεις τα λάθη, για την ακρίβεια να μου ...διαλαθέψεις τα ορθά. Δοκίμασα μόνη μου αλλά μου 'ρχεται να φάω το στυλό."
"Είσαι σίγουρη ότι θα φτάσει στα χέρια της;"
"Σιγουρότατη! Ακόμα και μιας μέρας να 'ναι ο ταχυδρόμος, θα του πούνε αμέσως πού μένει η Ευριδίκη Τράγου. Και πάντως εδώ να επιστρέψει αποκλείεται. Στον αποστολέα θα έχει το όνομα τής ...Ματίνας. Οπότε, ούτε απ' την αστυνομία μπορούν να με εντοπίσουν, αν υποθέσουμε ότι συνιστά παράπτωμα να κάνεις φάρσες σε φαρμακόγλωσσες, κουτσομπόλες πρώην (ακατάλληλες) δασκάλες. Με το που θα τη δούνε, θα καταλάβουν αμέσως."

Νομίζω ότι κι εκείνος με κατάλαβε, όπως με καταλαβαίνει πάντα. Και με βοήθησε διασκεδάζοντάς το κι ο ίδιος μέχρι που η μακάβρια "μηχανή" μας ολοκληρώθηκε.
Χτες με είδε να σε φέρνω στο σπίτι μας, ένα ζεστό, ολοκαίνουργιο ημερολογιάκι και μου 'κλεισε το μάτι.
"Να σε ρωτήσω κάτι;" μου λέει. "Τα άλλα ονόματα είναι φανταστικά. Το γιατρό γιατί τον ονόμασες Κυριάκο;"
"Επειδή σ' αγαπώ, φυσικά!" του απαντάω.
"Κι επειδή μ' αγαπάς, με γκρέμισες απ' τον τέταρτο;" κάνει με ψεύτικο παράπονο.
"Τόσες μέρες περιμένω να ρωτήσεις για να στο πω", του λέω. "Ξέρεις πόσο τσαντίζομαι μ' αυτή την ηλίθια έκφραση που 'χεις κολλήσει, με σκοτώνεις και με σκοτώνεις. Την επόμενη φορά που θα πας να το πεις, ελπίζω να το σκεφτείς καλύτερα."
Και, φυσικά, αυτός μου απάντησε:
"Με σκοτώνεις!"

μοιραίο μου ημερολόγιο..μέρος πέμπτο (και τελευταίο?)

2010-07-12T17:11:00.012+03:00

Ξέρω τι θα μου πεις. Πως αν τύχαινε να την καλέσει ο Κυριάκος, θα 'βγαινε ο αριθμός στο κινητό της και θα υποψιαζόταν. ΑN το πρόσεχε. Κι ότι όταν θα γυρνούσε ο Κυριάκος κι έψαχνε να βρει τι γίνετε, στο τέλος θ' ανακάλυπτε τα πειραγμένα στοιχεία. Όμως όσο καλό κι αν είναι ένα σχέδιο χρειάζετε και τύχη, έτσι δεν είναι; Και τι λένε για την τύχη; Ότι ευννοεί τους τολμηρούς. Μάλιστα!

Τους είχα βέβαια όλους αυτούς τους φόβους και γι αυτό καθόμουν σ' αναμένα καρφιά (με καρφιά πάει αυτό ή με κάρβουνα; τεσπα) και προσπαθούσα να προβλέψω τις αντιδράσεις της. Τι κάνει μια γυναίκα θυμωμένη, έξαλη, όταν υποχρεώνετε να περιμένει; Εγώ ας πούμε θα 'περνα την κολητή μου. Όμως δεν έχω πια κολητή κι ίσως ούτε κι εκείνη να μην έχει. Έλεγα σκέψου Ματίνα, σκέψου-σκέψου-σκέψου! Είσαι σπασμένη, τσαντισμένη, δεν έχεις να πας πουθενά μεσημεριάτικα, δεν έχεις κανέναν να μιλήσεις και κάνει αφόρητη ζέστη. Τι κάνεις; Εύκολο. Μπαίνω στο μπάνιο να δροσιστώ και να χαλαρώσω. Ωραία λοιπόν, στήσου και περίμενε. Κάνε και καμιά προσευχή. Τηλέφωνο ή μπάνιο, τηλέφωνο ή μπάνιο; Μπίνγκο! Δηλαδή μπάνιο! Το παράθυρο του μπάνιου τους βλέπει στη βεράντα (αμέσως μετά τη μπαλκονόπορτα του καθιστικού. Δεν περνά λίγη ώρα και το βλέπω να κινείτε. Το στερεώνει στην ανάκλυση. Με όσο θράσος έχω και δεν έχω καβαλώ ξανά το χώρισμα και πηδάω όσο ποιο αθόρυβα γίνετε. Πλησιάζω προς το μπάνιο. Ωραία, ακούγετε το νερό που τρέχει. Περιμένω δυο λεπτά καλού-κακού κι ύστερα στη μπαλκονόπορτα. Είναι κλειστή αλλά ευτυχώς ξεκλείδωτη. Τη σέρνω απαλά ίσα για να τρυπώσω. Πού πέταξε το κινητό της; Ελπίζω να μην το απενεργοποίησε. Κι όμως, είναι πάνω στο τραπέζι. Ανοιχτό! Γρήγορα-γρήγορα βάζω ξανά τον αριθμό του Κυριάκου στη θέση του δικού μου. Ύστερα βρίσκω το sms που της έστειλα (που έστειλε ο Κυριάκος υποτίθετε) και το διαγράφω. Προσοχή! Κάτι ακόμα σημαντικό. Πάω στις εξερχόμενες και σβύνω την κλίση προς τον αριθμό μου. Μια χαρά! Και τώρα γρήγορα έξω. Καβάλημα τα κάγκελα και σπίτι μου σπιτάκι μου! Όλα πήγαν τόσο καλά...σαν να κρατούσα ένα μαγικό ραβδί. Αλλά ξέρω πως δεν ήμουν εγώ, ήταν αυτή...η μοίρα. Εγώ μονάχα το σκεφτόμουν. Το σκεφτόμουν, το σκεφτόμουν και το ήθελα γι αυτό και ήταν μοιραίο να γίνει. Μοιραίο ημερολόγιό μου.

Και τώρα εκείνη έχει φύγει! Τόσο απλά. Σηκώθηκε κι έφυγε, ξεκουμπίστικε πάει να πει. Χτες το βράδυ αφού βρηστήκανε. Ότι βρηστήκανε δηλαδή το υποθέτω, δεν μπορούσα ν' ακούσω. Μέσα στο σπίτι με το κλιματιστικό στο φουλ και τις πόρτες κλειστές. Βλέπεις αυτή δεν είναι σαν κι εμένα την ξεδιάντροπη να διαλαλεί τις πομπές της! Φαντασία όμως έχω μπόλικη. Θες να στα αναπαραστήσω; Πολύ ευχαρίστως.

Εκείνος: Γεια σου μωρό μου! Έχει μια ζέστη έξω!
Εκείνη: ...
Εκείνος: Δεν μου μιλάς; Τι κάνεις εκεί; Τι είναι αυτές οι βαλίτσες;
Εκείνη: ...
Εκείνος: Μωρό μου, τι έχεις; Τι έγινε; Γιατί δε μιλάς;
Εκείνη: Κυριάκο, ένα πράγμα θα σου πω μονάχα. Είσαι μεγάλος ξεφτίλας!
Εκείνος: Τι πράγμα; Καλέ τι έπαθες;
Εκείνη: Τρελάθηκα!! Πες το! Εκεί δεν το πας; Να με βγάλεις τρελή!
Εκείνος: Μα όχι, τι λες. Απλά δεν καταλαβαίνω...
Εκείνη: Κυριάκο, φύγε από μπροστά μου γιατί δεν ξέρω κι εγώ τι θα κάνω! Φύγε σου λέω!
Εκείνος: Ε ωραία, χτύπα με, τι να πω... Οδηγώ τόση ώρα μες στη ζέστη, εδώ έχει δροσιά πού να πάω; Κι ούτε μπορώ να σ' αφήσω να φύγεις έτσι...
Εκείνη: Τι να σου πω!... Είσαι φοβερός ηθοποιός...μεγάλο ταλέντο! Τι κάνατε με τη μικρή όταν σας χτυπούσα το κουδούνι; Σηζητούσατε για τα αισθήματά της; Τη συμβούλευες σαν...μεγάλος αδερφός; Και το μύνημά της απ' τη μνήμη του κινητού μου πότε το έσβυσες; Την ώρα που ήμουνα στο μπάνιο; Μπήκες σαν τον κλέφτη στο σπίτι μας κι άρχισες να πειράζεις το τηλέφωνό μου, είσαι μαλάκας ρε, μεγάλος μαλάκας (κλαίει...ή του χιμάει, εξαρτάται ποια εκδοχή προτιμάς, τη μεξικάνικη ή τη βραζιλιάνικη;)
Εκείνος: Τι λες; Για ποιο μύνημα μιλάς; Τι είναι αυτά που λες;
Εκείνη: Το μύνημα που πήγες να της στείλεις και κατά λάθος το 'στειλες σε μένα. Που της έδινες ραντεβού. Κι ήρθες και το σβυσες για να μην έχω στοιχία.
Εκείνος: Ριτα, δεν έστειλα εγώ μύνημα, ούτε σ' εκείνην ούτε σ' εσένα
Εκείνη: Και τότε ποιος το στειλε; Πήρε κανείς το τηλέφωνό σου; Κι αφού έγώ σε κάλεσα και το άκουσα που χτυπούσε μες απ' το σπίτι της. Και σας άκουσα που μιλούσατε και κάτι σπάσατε. Και στεκόμουνα σα μαλάκας στην πόρτα να χτυπάω και να μην μου ανοίγετε. Δεν είμαι μαλάκας εγώ Κυριάκο, αν θες μαλάκα να τα φτιάξεις μαζί της! (κάποια κατινιά θα πέταξε το σούργελο, δεν μπορεί)
Εκείνος: Ρίτα...
Εκείνη: Μη! Μην τολμήσεις...Μη με κοιτάς έτσι σαν να είμαι τρελή γιατί θα σου βγάλω τα μάτια! Φεύγω, δεν κάθομαι στιγμή...ή μάλλον...όχι να τρέχω και μες στον καύσονα...θα φύγω μόλις πέσει ο ήλιος. Μέχρι τότε για το καλό σου μην πεις τίποτα...άσε με να ηρεμήσω και βλέπουμε. Θα... τα ξαναπούμε κάποια στιγμή.

Πώς με βρίσκεις ημερολογιάκι μου; Κάνω για συγγραφέας; Και το καλύτερο δεν στο 'γραψα. Χτες το βράδυ κοιμήθηκα σαν πουλάκι. Ένιωσα ξαφνικά ήρεμη και ξέρεις και τι άλλο; Δυνατή! Αυτό ακριβώς, δυνατή. Δυνατή γκόμενα κύριε Κυριάκο μας. Τι νόμιζες!
Ωχ, κατά φωνή! Το πουλάκι μου βγήκε στο μπαλκόνι. Έχει κάτι μούτρα σαν

Κυριάκο μου Κυριάκο μου Κυριάκο μου

τι έκανα

Παρασκευή 25 Αυγούστου

Πώς μπορώ και γράφω Η καρδιά μου είναι σπασμένη το μυαλό μου νεκρό Πρέπει όμως να συνεχίσω να μαζέψω τα κομάτια μου και να συνεχίσω Στο κάτω-κάτω δεν έφταιγα εγώ Εκείνος έφταιγε Γαμώτημουγαμώτη μουγαμώτη Γιατί να το κάνει αυτό Ύστερα απ' όλο αυτό το Κουβεντιάζαμε τόσο όμορφα Πρέπει να είμαι δυνατή Δυνατή Με ρώτησε τι γράφω τι γράφω ποιήματα του είπα αλλά δεν με πίστεψε δεν τώρα το ξέρω πως δεν με πίστεψε γιατι Κυριάκο μου Έτσι τον είπα Κυριάκο μου Τι κάνεις Κυριάκο μου του λέω Κοίτα Ματίνα δεν είμαι ο Κυριάκος σου πρέπει να το καταλάβεις αυτό και μετά με ρωτούσε τι έγινε Η Ρίτα λέει δεν μπορώ να ζήσω μακριά της κι ύστερα ξανά τι έγινε τι έγινε και το κεφάλι μου πάει να σπάσει λέει το κεφάλι του πάει να σπάσει μήπως έχεις κανένα παναντόλ απ' αυτά τα έξτρα να κοιτάξω του λέω δεν ξέρω και μπαίνω μέσα αληθεια πηγα να ψαξω αλλα το σκεφτηκα μόλις ανοιξα το ντουλαπι το κατάλαβα κι έτρεξα το ημερολογιο είναι πανω στο τραπέζι έτρεξα κι αυτός αυτός σε κρατούσε στα χέρια του είχε περάσει από πάνω από χίμηξα σαν τρελή να του το πάρω και μετάμεταμετα

μετα ήταν τέταρτος όροφος κάτω στις πλάκες κι εγώ ούρλιαζα ένα ουρλιαχτό όσο ο φόβος μου

Κυριακή 27 Αυγούστου

Τώρα είμαι ήρεμη. Ο μπαμπάς γύρισε Παρασκευή βράδυ. Ήρθε ξανά η αστυνομία και ρωτούσε. Νομίζουν μάλλον πως είναι αυτοκτονία. Φαίνεται πως κανείς δεν είδε τίποτα. Εσένα καλού-κακού σε είχα κρυμένο, αλλά φοβάμαι Δεν ξέρεις ποτέ Ήρθε κι αυτή βέβαια σαν τη χαροκαμένη χήρα Σκατά γαμώτη μου...ΕΙΝΑΙ χαροκαμένη χήρα
Αλλά είμαι ήρεμη εγώ δεν έφταιγα σε τίποτα το ξέρεις εσύ το ξέρεις ημερολογιάκι μου Σκέφτηκα πολύ, μην τρομάξεις μ' αυτό που θα γράψω σκέφτηκα να σε κάψω ή να σε κόψω κοματάκια-κοματάκια και να σε πετάξω στην ανακύκλωση. Όμως δεν θα το κάνω μη φοβάσαι. Είμαστε πια δεμένοι είμαστε τόσο δεμένοι εμείς οι δυο είσαι το μόνο που έχω ο μόνος ο μόνος που ξέρει ότι δεν έφταιγα

Δευτέρα 28 Αυγούστου

Κόσμος πάει κι έρχεται. Σήμερα ήταν η κηδεία. Φυσικά δεν τόλμησα να πάω. Έκανα την άρρωστη. Άκου τι άλλο σκέφτηκα δεν μπορώ να σε αφήσω εδώ μέσα μου φαίνεται τρομερά επικίνδυνο. Μπορεί κάποιος να έχει δει τίποτα και να 'ρθουν με κανένα ένταλμα να ψάξουν, ξέρω γω. Μου 'ρθε όμως μια ιδέα (δεν λέω πάλι σατανική, είδες τι πάθαμε την άλλη φορά, είναι όμως νομίζω πραγματικά καλή ιδέα). Χρειάζομαι κάποιον να σε κρατήσει για λίγο καιρό και μιας που δεν έχω κανέναν σκέφτηκα...το ταχυδρομείο! Πώς σου φαίνεται, σούπερ; Θα σε στείλω συστημένο σε ανύπαρκτη διεύθυνση και φυσικά θα σ' επιστρέψουν εδώ. Ύστερα θα καθυστερήσω να σε παραλάβω κι αυτοί θα σε κρατάνε ωραία-ωραία φυλαγμένο στην αποθήκη τους. Το ξέρω γιατί μου 'χει ξανατύχει. Θα πάω αύριο κιόλας. Πρωί-πρωί. Σκέφτηκα και τη διεύθυνση που θα βάλω Ευαγγελιστρίας 54 Μοσχούπολη, μέναμε παλιά, μόνο μέχρι το 40 φτάνει, Θα βάλω κι έναν άσχετο παραλήπτη, ας πούμε Ευριδίκη Τράγου...αποκλείεται να υπάρχει γυναίκα με τέτοιο όνομα. Μην ανησυχείς καλό μου, θα είσαι μια χαρά. Κι εγώ θα είμαι μια χαρά. Είμαι μια χαρά. Δεν σου 'πα. Το βράδυ μου 'ρθε κι η σκασμένη η περίοδος. Αυτό θα πει πως ηρέμησα. Γυρίζω σελίδα. Είναι συμβολικό. Όλα θα πάνε καλά από δω και πέρα.

παραδόθηκε την 9-9-2009 από την κυρία Τράγου Ευριδίκη
κάτοικο Μοσχούπολης, οδός Ευαγγελιστρίας 34
ο αξιωματικός υπηρεσίας
αρχιφύλαξ Στυλιανός Διομήδης

η κουβέντα στον δεύτερο, το όνειρο, η παγίδα

2010-07-10T23:48:00.007+03:00

συνέχεια από τα τρία προηγούμενα (ο νέος γείτονας, ρόδα και συμπάθεια, με τις δυνάμεις του σκότους και λίγο μπέρμπον)

Δευτέρα 21 Αυγούστου

Προσπαθώ να μη σκέφτομαι τα τελευταία λόγια που άκουσα όμως αυτά στριφογυρίζουν στο μυαλό μου και βουίζουν και τσιμπάνε σαν σφίγκες. Στεκόντουσαν εκεί και συζητούσανε για μένα κι εγώ καθόμουν ζαρωμένη στη γωνιά μου και τους άκουγα σαν να μιλούσαν για κάποιαν άσχετη και για πράγματα αόριστα γνωστά αλλά αδιάφορα σαν αυτά που μαθαίνουμε στο σχολείο.
Της τα είπε όλα, για τα τριαντάφυλλα και που κατάλαβε πως ήμουνα "τσιμπημένη" μαζί του κι ότι το έβρισκε πολύ "συγκινιτικό" που είχα όλη αυτή την τόλμη χωρίς να είμαι καμιά "δυνατή" γκόμενα, μάλλον ασκημούλα αλλά γλυκιά (έτσι ακριβώς) κι ότι δεν ήθελε να νιώσω ότι με απορίπτει γι αυτό περίμενε να του μιλήσω ανοιχτά για να μου εξηγήσει και να μου μιλήσει σαν μεγάλος αδερφός και μπλα μπλα κι ότι εγώ του ζήτησα το τηλέφωνό του γιατί φοβόμουν αλλά προτίμησε να μην της πει τίποτα γιατί δεν θέλει να γίνουν φασαρίες και να ταπεινωθώ περισσότερο. Αυτό ακριβώς το ρήμα χρησιμοποίησε μαλακισμένο μου ημερολόγιο. Να ταπεινωθώ..

Δεν ξέρω αν αυτή τον πίστεψε, δεν ξέρω αν κοιμήθηκε ήσυχη μετά, εγώ πάντως όλη τη νύχτα στριφογύριζα σα να με είχανε πετάξει μες στα καζάνια της κόλασης. Τα λόγια ερχόντουσαν και ξαναρχόντουσαν στο μυαλό μου και...σα να μη μπορούσα να τα πιάσω, σα να παίζανε μαζί μου και να με κοροϊδεύανε.
Ξέρεις, κάτι δεν μου κολάει στην ιστορία κι αυτό το κάτι είμαι εγώ. Πού είμαι εγώ; Σα να μιλούσανε
για κάποια άλλη, κάποια άγνωστη ή κάποια ανύπαρκτη, ένα πρόσωπο φανταστικό από κάποιο σήριαλ της τηλεόρασης. Πού είμαι εγώ, πού είναι ο φόβος μου, η αγάπη μου, η ζήλεια μου; Πού είναι τα θέλω μου; Αν θέλεις κάτι πάρα πολύ στο τέλος γίνεται, έτσι δε λένε; Κι αφού εγώ τον θέλω ρε πούστη μου, τον παπάρα, τον θέλω σαν τρελή, θα έκανα τα πάντα, ακόμα και να ξεφτιλιστώ όπως ξεφτιλίστικα, γιατί λοιπόν δεν μπορώ να τον έχω; Ε; Γιατί; Σε ρωτάω μαλακισμένο μου ημερολόγιο. Σε ρωτάω.

Τρίτη 22 Αυγούστου

Δεύτερο βράδυ που δεν κοιμήθηκα. Το μυαλό μου είναι σα σφιγκοφωλιά (αυτό το έγραψα και παραπάνω.) Περίοδος γιοκ.
Άκου και μια περίεργη κουβέντα που είχα. Με την αποκάτω του δεύτερου. Όχι την κάργια, την άλλη. Την κυρα-Πηνελόπη, μια δεν λέω γριά μια κάπως μεγάλη, κατάλαβες. Μπήκαμε μαζί στο ασανσέρ. "Είσαι καλά κοριτσάκι μου;" με ρωτάει. "Τι καλά να είμαι, δεν με βλέπετε;" Αφού έβλεπα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και τρόμαζα. Πήρα τα ψώνια της να τη βοηθήσω. "Άστα" μου λέει "κι έλα κάθισε. Να σου ψήσω έναν καφέ;" Μόνη της μένει η κακομοίρα κι ήθελε παρέα. Μου 'πιασε λοιπόν την κουβέντα. Ότι είμαι νέο κορίτσι και δεν αξίζει να βασανίζομαι κι ότι έτσι είναι οι άντρες, δε νιάζονται για τα αισθήματά μας μόνο τους νιάζει να κάνουνε "τη δουλειά τους" και να φύγουνε.
"Και ποια είναι η δουλειά τους κυρία Πηνελόπη;" ρωτάω εγώ που άρχισα να διασκεδάζω με τη γυναικούλα. Και τη γυρνά και μου λέει; "Να κάνουνε την ανάγκη τους. Όπως πάνε στην τουαλέτα. Να ξεκουμπώνοντε, να μας βρομίζουνε κι ύστερα πάλι να τα μαζέβουνε και να μας παρατάνε έτσι δα. Δεν είμαι εγώ κουτσομπόλα παιδί μου, αυτί δεν έστησα. Απ' το κρεβάτι μου πετάχτηκα, μία η ώρα τη νύχτα. Θέλοντας και μη τα άκουσα...όλοι τ' ακούσανε. Σε ξεφτίλισε και σε παράτησε. Η πρώτη είσαι για η τελευταία; Μπας ήσουνα και παρθένα;"
Θα 'βαζα τα γέλια, αλλά είχα κολήσει με το άλλο που είπε. "Κυρία Πηνελόπη" ρωτάω "τι ώρα είπατε πως ήτανε;" "Μία η ώρα κορίτσι μου, αφού κοιμόμανε." "Είστε σίγουρη πως ήτανε μία; Μήπως ήταν λίγο ποιο νωρίς;" "Ε δε νομίζω, πόσο ποιο νωρίς; Όχι, όχι, ήτανε μία περασμένες."
Εγώ καρφώθηκα. Δωδεκάμιση ώρα τον πήρα. Τι κάναμε μέχρι τη μία; Για σκέψου;

Τρίτη (αργά)

Πάλι δεν μου κολάει ύπνος. Κοιμήθηκα μια ώρα τ' απόγευμα ίσα να μην κλείνει τώρα το μάτι μου. Είδα κι ένα παράξενο όνειρο. Ήμουν λέει σ' ένα τηλεπαιχνίδι κι ο παρουσιαστής με ρωτάει πια είναι η ενδέκατη εντολή. Εγώ τα χάνω, πάω να πω "μα οι εντολές είναι δέκα", ύστερα θυμάμαι ένα αστείο που έχω ακούσει και λέω "το ου σηληφθείς" και τότε ακούγεται αυτή η σπαστικιά κόρνα κι όταν σηκώνω το κεφάλι μου στη θέση του παρουσιαστή είναι ο πατέρας μου φορώντας αυτά τα μαύρα που φοράνε οι δικαστές και μ' αγριοκοιτάζει. Το κοινό αρχίζει να φωνάζει, ε-νο-χη, ε-νο-χη κι αυτός τους κάνει να ησυχάσουν κι ύστερα λέει "Ένοχη! Δεκαενιά...ή μάλλον όχι, είκοσι..." "μέρες;" ρωτάω εγώ. "Χρόνια, ανόητο κορίτσι! Είκοσι χρόνια. Δεν ντρέπεσαι καθόλου;" "Ντρέπομαι" λέω εγώ και τότε όλοι αρχίζουν να φωνάζουν α-να-στο-λη, α-να-στο-λη κι εγώ τρέχω και σκαρφαλώνω στα πόδια του κι αυτός με τυλήγει με τα τεράστια χέρια του, χαμογελάει και λέει "άκου αναστολή! είσαι μια εσύ!"

Τα σαγόνια μου έχουν ξεβιδοθεί απ' το χασμουρητό. Κι η ζέστη-ζέστη. Αφύσικα πράματα, που λέει κι η μάνα μου. Μιλήσαμε σήμερα στο τηλέφωνο. Να κάνω υπομονή λέει ως το τέλος της βδομάδας που έρχεται ο πατέρας μου, εκείνη μπορεί να μείνει λίγο ακόμα μέχρι να τακτοποιηθεί "το παιδί". Ύστερα άρχισε να με ρωτάει τι έκανα για δουλειά και νευρίασα. Τέτοια να με ρωτάει στην κατάσταση που είμαι!

Έχω δέκα μέρες καθυστέρηση. Ακόμα και λάθος να 'χω κάνει, πάλι περισέβουν μέρες. Δεν μου το βγάζεις απ' το μυαλό πως κάτι έχει γίνει. Κι αυτά που λέει αυτός ειν' όλα ψέματα. Αφού καλά τι δεν είμαι ηλίθια. Με ήθελες κύριε, με ήθελες! Γιατί τα γυρίζεις τώρα;

Τετάρτη 23 Αυγούστου (ξημέρωμα)

Όλη νύχτα σκεφτόμουν. Απ' όπου και να το πιάσω, σ' ένα συμπέρασμα καταλήγω. Μάγια! Κάπως τον κρατάει η εκφιλόφατσα. Την έχεις δει; Δεν την έχεις δει, αλλιώς θα με καταλάβαινες. Έχει αυτό το μάτι το θαλασσί το ξεπλυμένο. Με μια πουτανιά μέσα, μια κακία. Κι οι έγκυες αν θες να ξέρεις δεν βάφουν τα μαλλιά τους. Όλοι το ξέρουν αυτό. Ενώ αυτή, το ξανθό-ξανθό! Ούτε ρίζες είδαμε ούτε τίποτα.
Του 'χει κάνει μάγια! Ή έχει λεφτά πολλά δεν ξέρω (αν και δεν της φαίνεται) Αυτός πάντως πρώτα ήθελε εμένα, σαν τρελός με ήθελε κι αν τώρα έπαψε να ζορίζεται και πάει με τα νερά της είναι φαίνεται γιατί έκανε "τη δουλειά του" που λέει κι η Πηνελόπη και ξεθήμανε. 100%! Κι ας λέει ότι θέλει. Τι κάναμε δηλαδή απ' τις δωδεκάμιση μέχρι τη μία; Τις κουμπάρες;
Και μέσα απ' όλες αυτές τις σκέψεις, το σατανικό μου μυαλό άρχισε να κατεβάζει ιδέες. Έχω ένα σχέδιο. Σήμερα κιόλας θα το βάλω σε εφαρμογή. Αν όλα πάνε καλά θα στα πω το βράδυ.

Τετάρτη βράδυ

Η καρδιά μου χτυπά σαν τρελή. Απ' την αγωνία κι απ' τη χαρά! Δεν έχω μυαλό να γράψω τώρα. Αύριο καλύτερα.

Πέμπτη 24 Αυγούστου

αναφορά ημέρας Τετάρτης 23 Αυγούστου:

ώρα 06:45... Περιμένω να φύγει εκείνος. Αμέσως καβαλάω το χώρισμα. Η άλλη ως συνήθως κοιμάται. Πηδώ στο μπαλκόνι τους και μπαίνω απ' την ανοιχτή μπαλκονόπορτα. Βρίσκω εύκολα το κινητό της, είναι στην πρίζα και φορτίζει. Ευτυχώς..ανοιχτό! Ψάχνω γρήγορα στο ευρετήριο και βρίσκω τον καλό της όμορφα-όμορφα καταχωρημένο στο Κ: Κυριάκος. Πάω επεξεργασία, σβήνω τον αριθμό του και στη θέση του καταχωρώ το δικό μου. Ύστερα καλώ. Αφήνω να χτυπήσει δυο φορές και μετά το κλίνω. Τώρα έχω τον αριθμό της. Αφήνω το τηλέφωνο στη θέση που το βρήκα και γυρνώ να φύγω. Μην κάνω θόρυβο-μην κάνω θόρυβο. Η καρδιά μου παίζει ταμπούρλο.

ώρα 06:59... Είμαι ήδη πίσω. Βάζω εκτροπή απ' τον αριθμό μου προς τον δικό του. Μετά το πέμπτο χτύπημα. Καλού-κακού. Βάζω και τον ήχο ειδοποίησης στο μέγιστο. Περιμένω.

ώρα 11:50... Ανοίγω λεξικό και πληκτρολογώ το μύνημα: "Ματίνα συγχώρεσέ με. Περίμενέ με στη μία. Σε χρειάζομαι. Κ." Το στέλνω στη Ρίτα. Η παγίδα έχει στηθεί.

ώρα 12:50... Ανοίγω αθόρυβα. Βγαίνω και καλώ το ασανσέρ. Προσέχω την πόρτα της. Καμία κίνηση. Μόλις φτάνει το ασανσέρ, ανοιγοκλίνω την πόρτα του κι ύστερα μπαίνω και κλίνω τη δική μου. Σιγανά..αλλά όχι και τόσο. Βάζω το κινητό μου στο τραπεζάκι δίπλα στην πόρτα ώστε αν χτυπήσει να ακουστεί καθαρά έξω. Περιμένω. Μία και πέντε. Μία και δέκα. Μία και τέταρτο. Μία και δεκαοχτώ. Το κινητό χτυπά. Είναι αυτή. Το αφήνω να χτυπήσει τέσσερις φορές και το κλίνω. Το απενεργοποιώ κινούμενη νευρικά στο χωλ και ψυθιρίζοντας μόνη μου. Ρίχνω ένα ποτήρι που γίνεται κομάτια. Έχουμε πολλά. Χτυπά το κουδούνι. Εννοείται πως δεν ανοίγω. Με τίποτα.

με τις δυνάμεις του σκότους και λίγο μπέρμπον

2010-07-10T18:23:00.008+03:00

συνέχεια από τα δύο προηγούμενα (ο νέος γείτονας, ρόδα και συμπάθεια)

Κυριακή 13 Αυγούστου

Βαριέμαι του θανατά. Έπεσα να κοιμηθώ Παρασκευή και ξύπνησα σήμερα. Πρέπει να βρω καμιά δουλειά γιατί δεν την παλεύω. Περιμένω τον Κυριάκο αλλά δεν τον βλέπω να εμφανίζεται.

Πρώτη φορά φέτος δεν πήγα πουθενά. Να σου πω και το παράπονό μου, κανένας δεν μου πρότεινε τίποτα. Απ' όταν βριστήκαμε με τη Φώτη οι άλλοι με το ζόρι μου μιλάνε. Ότι θέλει τους κάνει το βρωμοθύληκο.

Τρίτη 15 Αυγούστου

Ο "προκομένος" δεν εμφανίστηκε. Ωραίο Δεκαπενταύγουστο!

Πέμπτη 17 Αυγούστου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, σήμερα είναι η μεγάλη μας μέρα ή μάλλον νύχτα. Ξέρω ότι την περιμένει κι εκείνος, το θέλει πολύ, το καταλαβαίνω από τον τρόπο που με κοιτάζει (δήθεν χαλαρά!) το καταλαβαίνω ακόμα κι απ' τον τρόπο που λέει ψέματα.
Την περασμένη Πέμπτη το βράδυ είχε υπηρεσία και την Παρασκευή έφυγε, πήγε να βρει την άλλη. Σαββατοκύριακο βλέπεις, δεν μπορούσε να μην πάει, θα φαινότανε πολύ ύποπτο. Ήταν και το Δεκαπενταύγουστο...μπάφιασα η κακομοίρα να τον περιμένω. Άσχετο, αλλά τι σόι έκφραση είναι αυτή, "μπάφιασα"; (Μπάφους πάντως δεν έκανα, πού να τους βρω; Όλος ο κόσμος λείπει, αυγουστιάτικα)
Σου έλεγα λοιπόν ότι τον περίμενα πώς και πώς. Όταν τον άκουσα πήρα όλα μου τα σύνεργα παραμάσχαλα και βγήκα να φτιάξω τα νύχια μου. Πού θα πάει λέω, θα βγει για τσιγάρο.
Πράγματι, μετά από λίγο να 'σου τον. "Πολύ τσιγάρο τελευταία" του λέω. "Στεναχώριες;" Και τι μου λέει; "Μπα, πάντα έτσι έκανα". Ο ψεύτης!
"Μα αφού όταν πρωτοήρθες δεν κάπνιζες" του λέω εγώ. "Κι εσύ" μου λέει "πού το ξέρεις;"
Πολύ με πλήγωσε ο τρόπος του αλλά το παράβλεψα. Θα 'ναι ζορισμένος σκέφτηκα. Με την άλλη.
"Αφού σε έβλεπα" λέω. "Εννοώ δηλαδή ότι ΔΕΝ σε έβλεπα, δεν σε είχα δει να καπνίζεις"
"Δεν με είχες δει γιατί απέφευγα να κάνω στο σπίτι για να μην παρασυρθεί η Ρίτα. Τόχε κόψει λόγω εγκυμοσύνης. Κάπνιζα όμως έξω."
"Για χάρη της, ε;" Πήγα να τον ψαρέψω. "Θα την αγαπάς πολύ." Λοιπόν δεν θα το πιστέψεις τι μου απάντησε. Ότι δεν μπορεί να ζήσει μακριά της. Μάλιστα. Τα ψέματα που σου 'λεγα. Πού τα πουλάς αυτά αγόρι μου; Δεν βλέπω εγώ πώς παίζει το μάτι σου; Την περασμένη βδομάδα μου χάριζες τριαντάφυλλα, τι προσπαθείς τώρα; Να με κάνεις να ζηλέψω; Λοιπόν το πέτυχες. Ή να μετρήσεις τις αντιδράσεις μου;
Η αλήθεια είναι πως μου κόπηκαν τα πόδια. Ούτε ξέρω πού βρήκα το κουράγιο να αστειευτώ. "Ε, αφού δεν μπορείς μακριά της, τι την ξαπόστειλες την κακομοίρα;" "Πού την ξαπόστειλα;" μου λέει. "Εκεί, πώς το λένε, στο Μάτι, στο Φρύδι..." Χαλαρή, κατάλαβες;
"Είναι με τους γονείς της" λέει. "Πώς να κρατήσω τα μωρά μες στη ζέστη; Κι εκείνη κλεισμένη στο σπίτι, χωρίς βοήθεια, θα σπάσουν τα νεύρα της."
Ακούς ημερολογιάκι μου; Θα σπάσουν τα νεύρα της! Τα δικά μου που γίνανε ζαρτιέρες τι να τον νιάζουνε; Ήθελα να 'ξερα πώς μπορούν οι άντρες να λένε τόσο χοντρά ψέματα. Ύστερα λένε για μας! Μωρέ άμα είναι για να πηδήξουνε γίνονται αυτοί... Σου λέει, μη με περάσει για κανένα λιγούρη στερημένο που κυνηγάει τις μικρούλες. Έτσι θα νιώσει κιόλας κολακεβμένη (κάπως αλλιώς πρέπει να γράφεται αυτό) όταν θα της τα ρίξω.
Κατάλαβες το σατανικό μυαλό του; Έτσι μου 'ρθε να του λούσω κανα βρισίδι και να μην του ξαναμιλήσω ποτέ. Έλα όμως που ήτανε τόσο γλυκός! Έσβησε το τσιγάρο του και με κοίταξε τρυφερά, ναι, όπως σου το λέω. Τρυφερά! Και μου 'πε την πιο γλυκιά καληνύχτα που μου 'χουνε πει ποτέ.

Οπότε...το πήρα απόφαση! Χρόνος δεν υπάρχει. Ότι είναι να γίνει θα γίνει απόψε. Ευτυχώς που δεν μου 'ρθε περίοδος. Φαντάζεσαι; Νόμιζα πως ήταν να μου 'ρθει το περασμένο Σάββατο αλλά θα 'χω μπερδέψει πάλι τις μέρες. Τι να λέμε τώρα; Είναι μοιραίο. Οι δυνάμεις του σκότους είναι μαζί μας! (πω πω, πρέπει να κόψω τα θρίλερ μου φαίνεται...)

Πέμπτη βράδυ

Αδειάζω στο ποτήρι τις τελευταίες γουλιές απ' το μπουκάλι με το Τζακ Ντάνιελς και τις πίνω μονορούφι (μπλιαχ! χάθηκε ο κόσμος να 'χουμε λίγη βότκα μες στο σπίτι;) Νιώθω μια ωραία ζαλάδα. Άραγε πίνει κι εκείνος για να πάρει θάρρος; Σηκώνω το τηλέφωνο. Χτυπάει τρεις φορές. Κοιτάζω το ρολόι στο γραφείο. 00:23, έχει πλάκα να κοιμήθηκε. Χτυπάει άλλες τρεις. Το σηκώνει. Λαχανιασμένος. "Ματίνα..." "Κυριάκο!" Φωνάζω σχεδόν. "Κάποιος είναι...κάτι χτυπάει...το παράθυρο είναι ανοιχτό, είμαι σίγουρη πως το είχα κλείσει." "Μη φοβάσαι" μου λέει "έρχομαι αμέσως"
Κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Φοράω ένα διαφανές νυχτικό (φαίνονται καλά οι ρώγες μου;) κι από κάτω ένα μικροσκοπικό εσώρουχο. Φτιάχνω λίγο τα μαλλιά μου. Ήδη χτυπά την πόρτα.
Ανοίγω προσπαθώντας να μη δείχνω ζαλισμένη αλλά ταραγμένη. Ύστερα βλέπω τη γυμνή επίπεδη κοιλιά του (φορά μόνο ένα στενό σορτσάκι) και δεν χρειάζετε πλέον να προσπιούμαι. Νομίζω ότι θα σωριαστώ κάτω.
"Ματίνα, είσαι καλά κορίτσι μου;" Πέφτω στην αγκαλιά του. "Κυριάκο, Κυριάκο μου!" Τον νιώθω να τρέμει κι εκείνος: "Ματίνα, δεν πρέπει!"
Αυτό είναι το σύνθημα. Πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο κι αρχίζουμε να φιλιόμαστε και να γδηνόμαστε σαν τρελοί. "Δεν πρέπει" του λέω κι εγώ για να τον ανάψω. Έχει πέσει στα πόδια μου μαζί με το νυχτικό μου. Ξαφνικά σταματάει. "Θεέ μου!" φωνάζει σφίγκωντας τρυφερά τους γυμνούς γλουτούς μου. "Διψάω!" Κι αρχίζει να με γλύφει. Τελειώνω επιτόπου.

Αυτό το τελευταίο ίσως είναι λιγάκι υπερβολικό. Άκου "διψάω!" Θυμήθηκα εκείνο με τους βρυκόλακες και ξενέρωσα. Αποκλείετε να έλεγε τέτοιες μαλακίες ο Κυριάκος μου. Αλλά τι να κάνω η γυναίκα; Τις γράφω για να περάσει η ώρα. Που δεν περνά με τίποτα. Και τέλειωσε και το ουίσκι μου γαμώτη!

Παρασκευή 18 Αυγούστου

Κάτι παράξενο έχει συμβεί. Ξύπνησα μ' έναν τρομερό πονοκέφαλο, γυμνή, σε μια στάση παράξενη. Δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα. Όλο το μπάνιο λερωμένο με εμετούς, μέχρι τώρα καθάριζα. Δεν καταλαβαίνω τίποτα.

Σάββατο 19 Αυγούστου

Κανένα σημάδι απ' τον Κυριάκο. Φαίνεται θα πήγε πάλι στη Ρίτα του. Κι εγώ που έλπιζα...

Συνάντησα στην είσοδο τη γειτόνισσα του τρίτου. Με κοίταζε πολύ περίεργα. Πήγα να της πω καλημέρα αλλά είχε ένα βλέμα σα να 'λεγε "κακή, ψυχρή" και το 'κοψα. Το ξαναλέω. Δεν καταλαβαίνω τίποτα.

Κυριακή 20 Αυγούστου

Βαριέμαι αφόρητα. Τέτοιο καλοκαίρι ούτε στα χειρότερά μου όνειρα. Άλλη μια μοναχική βδομάδα (η τελευταία ελπίζω) με περιμένει.
Περίοδος ακόμα να μου έρθει. Η κοιλιά μου πονάει μάλλον απ' την αφαγία. Έχουν τελειώσει τα πάντα αλλά δεν βγαίνω έξω με τίποτα. Κάνει τρομερή ζέστη κι έχω μια νύστα απίστευτη. Ως τα χαράματα έβλεπα τηλεόραση και το πρωί με ξυπνήσανε οι κάργιες οι από κάτω με το κουτσομπολιό τους. Κάτι για κάποια ξεδιάντροπη, ούτε που κατάλαβα. Έχω τραβήξει την ξαπλώστρα στη σκιά του φίκου καικαι

σκατά (συμπληρώνω) κι είναι τώρα πια αργά (από κάθε άποψη)

Λύθηκε το μυστήριο. Η ντροπή της πολυκατοικίας είμαι εγώ. Μάλιστα. Ρωτάς πώς το έμαθα; Θα σου πω αμέσως. Όπως θυμάσαι ήμουνα ξαπλωμένη πίσω απ' το φίκο που 'ναι στην άκρη της βεράντας δίπλα στο χώρισμα και φυσικά με πήρε ο ύπνος. Ξύπνησα κάποια στιγμή νομίζοντας ότι ακούω τον Κυριάκο. Σκοτάδι πίσσα. Και άκουγα πράγματι τον Κυριάκο, μόνο που δεν μιλούσε σε μένα αλλά στην άλλη. Τη Ρίτα. Καθόντουσαν στη βεράντα τους δυο βήματα μακριά μου και μουρμουρίζανε. Οι δυο τους, χωρίς τα μωρά. Αυτά απ' ότι κατάλαβα απ' τα λόγια τους τα 'χουν αφήσει στη γιαγιά τους. Από τα λόγια τους συμπέρανα κι όλα τα υπόλοιπα.
Φαίνεται ότι το σχέδιο της Πέμπτης μπήκε κανονικά σε εφαρμογή μέχρι το σημείο που εκείνος χτυπά την πόρτα μου κι εγώ του ανοίγω. Μόνο που μετά γαμώ το μετά μου γαμώ εκείνος ήθελε να φύγει. Με είδε μισόγυμνη και πιωμένη και τρόμαξε. Κρεμάστηκα λέει στο λαιμό του κι ήθελα να τον φιλήσω κι η ανάσα μου βρωμούσε τρομερά που του 'φερνε αναγούλα (αυτά ήταν τα λόγια του, μάλιστα) Και φαίνεται ότι εγώ δεν καταλάβαινα τι έκανα και φώναζα δυνατά ζητώντας του να μη φύγει και βγήκαν από κάτω και φωνάζανε, οι κάργιες μάλιστα ανεβήκαν ως τη στροφή της σκάλας κι αυτός τους είπε (τι να τους πει; έφτιαξε κάτι ιστορίες) ότι τα 'χα χαλάσει με το φίλο μου κι ότι ήμουν μεθυσμένη και τότε εγώ άρχισα να τους βρίζω όλους και μπήκα μέσα κλαίγοντας. Ήθελε να πάρει τους γονείς μου αλλά κανείς δεν είχε το τηλέφωνό τους (ευτυχώς) κι έτσι αποφάσισε να μη δώσει συνέχεια.

Μιλούσε κι εκείνη, ακουγότανε κάπως ψυχρή κι όλο τον ρωτούσε αν είναι σίγουρος πως η σκηνή έγινε λόγω του μεθυσιού μου και πώς βρέθηκε εκείνος στην πόρτα μου κι εκείνος τη βεβαίωνε ότι βρέθηκε τυχαία και τότε εκείνη του το ξεφούρνισε. Ότι είχε κοιτάξει το τηλέφωνό του κι ότι υπήρχε περασμένη κάποια Ματίνα (Ματίνα δεν τη λένε την ...κοπελίτσα;) που τον είχε πάρει Παρασκευή, δωδεκάμιση ώρα το πρωί. Δεν είναι απίστευτοι αγαθιάρηδες οι άντρες;

ρόδα και συμπάθεια

2010-07-08T18:15:00.012+03:00

συνέχεια από το προηγούμενο (ο νέος γείτονας)

Τρίτη 4 Οκτωμβρίου

Καιρό έχω να γράψω, το ξέρω. Τι να γράψω, δηλαδή; Τα τρεξίματα στον ΟΑΕΔ ή που το πράμα μου κοντέβει να πιάσει αράχνες; Η μαλάκω η Φώτη (πρώην κολητή μου) τα 'φτιαξε με το Σταύρο. Να τον χαίρεται! Εγώ; Σιγά μην κλάψω! Α ναι. Η γκόμενα δίπλα γέννησε. Χτες την έφερε ο Κυριάκος απ' το μαιευτήριο. Όχι με ένα, με δύο μούλικα. Μάτι δεν έκλεισα απ' τις τσιρίδες τους όλη νύχτα.

Παρασκευή 7 Οκτωμβρίου

Άκου κι αυτό! Τον θυμάσαι το Σταύρο; Το μαλάκα που τα είχα το καλοκαίρι; Που τα 'φτιαξε με την κολητή μου (μη χέσω!) Φαίνεται πως διαδίδει ότι με σχόλασε γιατί δεν του 'κανα πίπες. Απίστευτο; Ενώ η άλλη (η...Φώτη ντε!) τον έχει (λέει) όλη μέρα στο στόμα. Όχι πες μου, δεν είναι μαλάκας; Μα πολύ μαλάκας! Μα ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ μαλάκας! Άντρα που βρήκε το σούργελο! Θα μου πεις, αυτή δεν τον πήρε για άντρα, τον πήρε για σουβλάκι. (Που στο λαιμό να της κάτσει!)

Κυριακή 16 Ιουλίου

Καημένο μου ημερολόγιο, σε βρήκα ξεχασμένο στο ράφι μέσα στη σκόνη. Πόσο καιρό έχω να σε πιάσω στα χέρια μου, κοντεύει χρόνος! Πόσα δεν έγιναν, τι να πρωτογράψω; Έπιασα δουλειά σ' ένα μπαρ. Μαλακία. Το 'κανα και με το αφεντικό. Ακόμα μεγαλύτερη μαλακία. Αλλά ήμουνα περίεργη. Και αγάμητη επίσης. Τρεις μήνες κάθισα (και πολύ ήταν)
Μια μέρα (μια νύχτα) ήρθαν στο μαγαζί αυτοί, κατάλαβες ποιοι. Η εξοχότητά της με το μαλάκα. Μιλάμε για έρωτα, απ' αυτούς που δεν κρύβονται με τίποτα. Τα πήρα άσχημα (δεν τους ενοχλούσα, τους ενοχλούσα;) Στο τέλος μου θέλανε και προπόσεις. Έκανα κι εγώ μία. Στη βασίλισσα της Πίπας. Έγινε χαμός. Ήταν η τελευταία βραδιά μου.

Το αδερφάκι μου έδωσε εξετάσεις. Πανελλαδικές. Πήγε πολύ καλά, μακάρι να περάσει κάπου. Να δούμε και λίγη προκοπή στην οικογένεια.

Τα δίδυμα μεγάλωσαν ένα χρόνο. Είναι γλυκούλικα αλλά δεν μπορώ να τα συμπαθήσω. Τον περασμένο μήνα που ήμουνα φρικαρισμένη με τη δουλειά έκανα κάτι πολύ άκυρο. Ένα απόγευμα που εκείνη είχε βγάλει βόλτα τα πιτσιρίκια κι εκείνος κάπνιζε στη βεράντα (ναι, τελευταία έχει αρχίσει το κάπνισμα) εκμεταλλεύτηκα μια στιγμή που πήγε μέσα στο σπίτι και του 'ριξα στο τραπέζι του ένα τριαντάφυλλο. Το 'χα κόψει απ' τη γειτονιά. Μετά μπήκα και παρακολουθούσα πίσω απ' την κουρτίνα. Η καρδιά μου πήγε να σπάσει. Εκείνος βγήκε, το μάτι του έπεσε αμέσως, το πήρε το μύρισε, έριξε μια ματιά προς τα δω και...χαμογέλασε!

Κυριακή 23 Ιουλίου

Του 'ριξα κι άλλο τριαντάφυλλο! Εκείνος κάθισε σαν να μην το είδε, κρατούσε το τηλέφωνο και κάπου έπαιρνε. Έχει πλάκα σκέφτηκα να 'χει τον αριθμό μου! Όμως όχι (από πού κι ως που;) Μίλησε αρκετή ώρα και κάποια στιγμή έτσι σαν αφηρημένος (και καλά!) το χάιδεψε. Λοιπόν (είπα) αυτός είναι μεγαλύτερη πουτάνα από μένα. Είμαι σίγουρη πως ήξερε ότι τον βλέπω.

Δευτέρα 24 Ιουλίου

Τον θέλω-Τον θέλω-Τον θέλω!

Τρίτη 25 Ιουλίου

Θέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλωθέλω

Κυριακή 30 Ιουλίου

Λείπει. Όλοι λείπουν. Κι οι δικοί μου λείπουν. Κι εγώ η μαλάκω έμεινα για να 'μαι κοντά του. Αυτοί κάνουν τις διακοπές τους κι εγώ.. (δεθακλάψωδεθακλάψωδεθακλάψω!) Θα κόψω τις φλέβες μου και θα γράψω τ' όνομά του στον τοίχο με το αίμα μου. (Μπρρ, τι ηλίθια ιδέα!) Θα πάρω χάπια, πολλά χάπια (όχι όμως και τόοοσα πολλά χάπια! Όπως στις ταινίες) και θα ξαπλώσω στην πόρτα του μ' ένα τριαντάφυλλο στο στήθος.
Μαλακία. Σαν ψόφιο σκυλί θα φαίνομαι.

Κυριακή 6 Αυγούστου

Γύρισε το πουλί μου. Ήτανε διακοπές! Έχουνε λέει ένα σπίτι στο Μάτι. Στην αρχή δεν κατάλαβα, νόμιζα (λολ) ότι το παζαρεύουνε, φαίνεται όμως πως είναι κάποιο μέρος παραθαλάσσιο. Το καλύτερο; Γύρισε ΜΟ-ΝΟΣ-ΤΟΥ! Και μόνο γι' αυτό του τα συνχώρεσα όλα (που θα του τα συνχωρούσα ενοείται έτσι κι αλλιώς!)

Τρίτη 8 Αυγούστου

Ημερολογιάκι μου, ημερολογιάκι μου, άκου τι έγινε! Καθόμουνα όπως όλα τ' απογεύματα και τον περίμενα, καθαρή-καθαρή με το αεράτο το κοντό μου το φορεματάκι χωρίς (μην κοκκινίσεις!) τίποτα από κάτω (όρε ένας πειρασμός που με πιάνει να κάνω μπροστά του ότι σκύβω να πιάσω κάτι και...καλά-καλά, μη φωνάζεις, δεν είμαι ηλίθια! Προτιμώ να τον αφήνω να το φαντάζεται!) καθόμουνα λοιπόν που λες και να 'σου τον μ' ένα τριαντάφυλλο στα χέρια! Εγώ δεν έχασα ευκαιρία. "Τι ωραίο τριαντάφυλλο", του λέω, "πού το βρήκατε;" "Κρατάς μυστικό;" μου λέει κάπως συνομωτικά. "Μου τα χαρίζει ένας άγγελος. Τι, γελάς; Δεν με πιστεύεις;""Μεγάλος άντρας, κύριε Κυριάκο", του λέω, "πιστεύετε στους αγγέλους;""Τι σχέση έχει η ηλικία;" μου λέει. "Και δεν είμαι και τόοοσο μεγάλος. Πάψε σε παρακαλώ να μου μιλάς στον πληθυντικό." Και κάνει μια έτσι δήθεν στο χαλαρό και μου το προσφέρει! "Καλά", του λέω. "Δεν είστε..είσαι τόσο μεγάλος, αλλά έχεις γυναίκα και παιδιά...""Η Ρίτα", μου λέει (προσέχεις;) "είναι κι αυτή άγγελος, αλλά απ' τους άσπρους. Τα τριαντάφυλλα τα χαρίζουν οι άλλοι άγγελοι, οι ροζ, γι αυτό τα λένε και ρόδα, κι ας είναι κόκκινα σαν και τούτο".
Καλά, τρελάθηκα! Έχει πλάκα λέω να τα πιστεύει όλα τούτα που μου αραδιάζει. Μη στα πολυλλογώ μας πήρε η νύχτα, όλο τ' απόγευμα κουβεντιάζαμε, το ωραιότερο απόγευμα της ζωής μου. Ύστερα ήρθε ο αδερφός μου και μαζεύτηκα. Ξέχασα να γράψω ότι γύρισε γιατί βγήκαν τ' αποτελέσματα και πέρασε στην Ξάνθη. Φεύγουνε όλοι αύριο να πάνε να ψάξουν για σπίτι. Ευκαιρία, λέει, να πάνε λιγάκι και στη Χαλκιδική. Ευκαιρία, βέβαια, αλλά για ποιον; Δεν ξέρω αν με πιάνεις;

Τετάρτη 9 Αυγούστου

Του το 'ριξα! Όλη μέρα το ετοίμαζα και τελικά ήταν πιο εύκολο απ' ότι νόμιζα. Πως είμαι μόνη μου κι ότι φοβάμαι που λείπουν όλοι και τέτοια. Κι αν συμβεί κάτι.."Βάλε μια φωνή" μου λέει, "μια πόρτα είμαστε". "Ναι αλλά εσύ πολλά βράδια λείπεις", του λέω, "αν συμβεί κάτι, αν πάει να μπει κανείς.." και πάνω εκεί..
..μου δίνει το τηλέφωνό του! Χα!

Πέμπτη ξημερώματα

Πού να κλείσω μάτι, μπορώ; Βλέπω μια μαλακία με βρυκόλακες στην τηλεόραση. Τους βλέπω να δαγκώνονται και φαντάζομαι τον Κυριάκο. Θα γίνει δικός μου. Πριν έρθει η Ρίτα.

ο νέος γείτονας

2010-07-08T07:08:00.007+03:00

Κυριακή 12 Ιουνίου

Ξύπνησα μ' ένα τρομερό πονοκέφαλο. Το πάρτυ της Έλενας γαμάτο αλλά το παράκανα με τη βότκα και τους μπάφους. Η Μίλυ είχε φέρει και χάπια που εγώ βέβαια δεν τα βάζω στο στόμα μου. Κάθομαι τώρα νεκρή στη βεράντα, πρώτη φορά που δεν μπορώ τον ήλιο. Έχω τραβήξει την ξαπλώστρα στη σκιά κι έχω αδειάσει ήδη μια κανάτα νερό (και ποιος σηκώνεται να τη γεμίσει;)
Ο Σταύρος πολύ μαλάκας। Μ' έχει ταράξει στα μηνύματα. Δεν γουστάρω πια αγοράκι μου...ΔΕΝΝΝ-ΓΟΥΣΤΑΡΩ! Ε μα!

Πεινάω!!! Τι καλά να 'ρχότανε τώρα η μάνα μου μ' αυτές τις μαλακίες που της αρέσει ν' αλίβει (πώς σκατά γράφεται αυτό;) ή μ' ένα μεγάλο μπολ κορνφλέικς. Αλλά λείπει βλέπεις η μαλάκω. Τέσπα.
Άσχετο. Μας ήρθε καινούργιος γείτονας;

Δευτέρα 13 Ιουνίου

Ο Σταύρος μου τα 'κανε πάλι νταούλια. ΔΕΝ-ΠΑΕΙ-ΑΛΛΟ!!!

Δευτέρα 20 Ιουνίου

Πολύ παιδί ο γείτονας. Χτες πιάσαμε την κουβέντα. Δουλεύει στο νοσοκομείο (γαμάτο;) κάτι σα γιατρός αλλά δεν κατάλαβα. Πάντως φοράει άσπρη μπλούζα την είδα στη μπουγάδα τους. Α ναι, είναι παντρεμένος το μανάρι μου, κρίμα! Είμαι σίγουρη πως όποτε γυρνούσα πλάτη κοίταζε τον κώλο μου. (Δεν τον αδικώ, έχω και γαμώ τους κώλους!)

Δευτέρα απόγευμα

Είδα τη γυναίκα του και OMG είναι έγκυος! Καλέ τι έγκυος, αυτή έχει μια κοιλιά μέχρι το στόμα!

Πέμπτη 23 Ιουνίου

Σήμερα πέτυχα το γείτονα στο πάρκιν. Όταν με είδε πίσω απ' το τιμόνι γούρλωσε τις ματάρες του. Του εξήγησα γλυκά-γλυκά ότι τον Οχτώμβριο κλίνω τα δεκαενιά (μάλλον 2 νι θέλει αυτό αλλά δεν παίρνω και όρκο.) Δεν ξέρω αν το πίστεψε. Κι όμως είναι αλήθεια! Τι φταίω γω αν μικροδείχνω;
Α ναι! Τον λένε Κυριάκο!

Κυριακή 26 Ιουνίου

Τα κοιτάζει! Τα πόδια μου, το τσεκάρισα. Σίγουρα ζουμάρει και στον κώλο μου. Φοράει κάτι περίεργα φαρδιά και δεν καταλαβαίνω αλλά είμαι σι-γου-ρη ότι του γίνεται τούμπανο. Κι είναι πολύ γλυκός. Τον βλέπω έτσι φουντωμένο και τον λυπάμαι αλλά...Τι να σου κάνω; Παντρειά δεν ήθελες; Τι ξενοκοιτάζεις τώρα; Με γκαστρωμένη γυναίκα. Ντροπή!

Σάββατο 2 Ιουλίου

Θα βγει. Δεν θα βγει. Θα βγει. Δεν θα βγει. Βαριέμαι αφόρητα. Πόσες ώρες κοιμάται ο άνθρωπος; Εντάξει, είχε υπηρεσία το βράδυ αλλά κοντέβει πέντε. Έλεος!

Κυριακή 3 Ιουλίου

Τελικά χτες δεν τον είδα καθόλου. Είχα κάτι νεύρα! Νεύρα και κάβλες. Ήτανε κι η ζέστη...μάτι δεν έκλεισα όλη νύχτα. Σε μια στιγμή μου φάνηκε ότι τον άκουσα και πετάχτηκα απ' το κρεβάτι μες στ' άγρια μεσάνυχτα αλλά οι φωνές ήταν από μέσα...διασκεδάζανε τα πουλάκια μου. Η κοιλιά κοιλιά και ο πούτσος πούτσος! Ωχ, νάτο πάλι που τα θυμήθηκα. Και δεν μπορώ και να χαϊδευτώ η γυναίκα! Κάτι η ζέστη, κάτι το τρίψε-τρίψε έχω κάνει έγκαυμα. Όχι να μαλακιστώ, ούτε να κλείσω τα πόδια μου δεν μπορώ η ρουφιάνα!

Δευτέρα ξημερώματα

Τέτοια ώρα το ξέρω δεν είναι για γράψιμο αλλά πρέπει να στα πω! Ήμουνα τόσο κουρασμένη το μεσημέρι που έτσι δα πήγα να κάτσω λίγο στο κρεβάτι και μετά δεν θυμάμαι τίποτα. Μόνο που τον έβλεπα στον ύπνο μου. Τον Κυριάκο ντε! Κι άκουγα και τη φωνή του, πεντακάθαρα. Όταν ξύπνησα και κατάλαβα πως είναι στη βεράντα πετάχτηκα έξω όπως ήμουνα. Τον είδα που με κοίταζε και μ' έκοψε κρύος ιδρώτας, έχει γούστο λέω...όχι, εντάξει, ευτυχώς δεν είχα γδυθεί. Μονάχα το σουτιέν είχα βγάλει και η μπλούζα μου (ξέρεις μια ριγέ, θαλασσί με γκρι και άσπρο κι ένα κουμπάκι μπροστά) είναι κάπως ανοιχτή. Ήτανε και το κουμπί ξεκούμπωτο...κοντέψανε να του πεταχτούνε τα μάτια του κακομοίρη. Σηκώθηκε να πάει μέσα αλλά του πιασα κουβέντα και δεν τον άφηνα. Είχα γίνει μούσκεμα. Έλεγα θα τρέξουν τα ζουμιά στα μπούτια μου και θα τα δει. Κι αν τα 'βλεπε; Το πολύ-πολύ να του 'δινα να γλίψει λίγο (Πλάκα κάνω βέβαια!) Αυτός λες κι είχε καταπιεί τη γλώσσα του! Στο τέλος χώθηκε μέσα οπότε έφυγα κι εγώ σφαίρα για δάχτυλο αλλά πού! Λυσάξανε όλοι! Πρώτα η μάνα μου, μετά τα τηλέφωνα. Ύστερα ήρθαν κι οι φίλοι του πατέρα μου να δούνε ποδόσφαιρο. Και πόσο μεγάλωσες και τι κούκλα που έγινες...Άσχετο! Οι άντρες όταν αρχίζουν να γερνάνε πρέπει να τα ψιλοπαίζουνε, έτσι; Βλέπουν γυναίκα και τους γυρνά το μάτι ανάποδα. Εντάξει, φορούσα κι εγώ εκείνο το φρου-φρου που ίσα-ίσα καλύπτει τα κωλομέρια αλλά από κάτω φορούσα σορτς! Σε παρακαλώ! (Ο μπαμπάς φαινόταν να 'χει φάει χοντρή φρίκη κι έκανε κάτι νοήματα στη μάνα μου) Πήρα κι εγώ το Λούκο (το σκυλί) κι εξαφανίστικα. Γύρισα κι έκανα βουτιά στο κρεβάτι και μέχρι τώρα τριβόμουνα. Δεκαεφτά φορές τελείωσα. Τις μετρούσα!

summertime jean blues

2010-06-05T20:16:00.008+03:00

Γιορτή του θέρους στον παράδεισον εκείνο
Πού πας κυρά με το μακό και το μπλου-τζιν σου
Φωτιά που καίει ο πυρετός μου -απομακρύνσου
Μα εγώ ζητούσα να καώ, στάχτη να γίνω

Ίχνη στην άμμο και κιθάρες πλάι στο κύμα
Πέφτει ο ήλιος και βαθαίνουνε οι ίσκιοι
Δεν είμαι γόης, ούτε θα τον παραστήσω

Κάποιοι ζητούν φλαμένκο κι άλλοι ροκ μπαλλάντες
Μα εγώ που πάντοτε αγαπούσα τον Θερβάντες
Σκύβω στ’ αυτί σου και ρωτώ σαν λόγου σχήμα

Αν το μπλουζάκι σου μπορώ να τραγουδήσω
Κι αν με κερνάς κάτι να πιω, δεν θέλω ουίσκυ
Γιατί με τζιν γουστάρω απόψε να μεθύσω

Πυρά της νιότης, σε ποιο στίχο να χωρέσεις;
Ρούχα δεν έχεις πια, τα σκόρπισε η ορμή σου
Κι όπως δεν βρίσκω να σκεπάσω το κορμί σου
Τούτο το μπλουζ θα σου χαρίσω να φορέσεις

πρωτοδημοσιευμένο στη σκακιέρα, αφιερωμένο τότε και τώρα στο θαλασσάκι
στα ηχεία ο αγαπημένος της/μας rory
η εικόνα -πειραγμένη- απ' το flickr

τα θηρία

2010-05-22T23:35:00.009+03:00

Τα θηρία. Θα μυρίσουν το αίμα. Ήσουν τόσο απρόσεχτη.

Χρόνια σε γύρεψα, χρόνια σε πόθησα, χρόνια της μοναξιάς και της ανάγκης, κι είσ’ εδώ. Στην αγκαλιά μου κλεισμένη, δεν θα σ’ αφήσω -το ξέρεις. Είσαι για μένα το παν.

Παραμονεύουν στο σκοτάδι. Τι γυρεύουν, ρωτάς, γιατί δεν μας αφήνουν στην ησυχία μας, εμάς που δεν πειράξαμε ποτέ κανέναν. Είσαι τόσο αθώα. Γλυκιά και αθώα. Έπρεπε να σε προσέχω περισσότερο.

Τα θηρία. Θα μυρίσουν το αίμα. Ρέει απ’ την πληγή στο στήθος σου -πώς άνοιξε αυτή η πληγή, πότε και γιατί; Με κοιτάζεις με κείνο το θλιμμένο σου βλέμμα, σαν να περίμενες να ξέρω πώς. Όμως εγώ… Πού ήμουν εγώ; Στη δουλειά, στο κυνήγι, μην είχα πάει τα παιδιά… Α, δεν έχει νόημα, δεν έχει νόημα να κατηγορώ τον εαυτό μου, το ξέρω. Κι όμως…

Το ‘λεγες πάντα. Φοβόσουν την ερημιά, την απομόνωση, δεν έπρεπε να συμβεί αυτό, χρέος μου ήταν να σε φροντίζω, να σε προστατεύω και να που σ’ έχω λαβωμένη στα χέρια μου. Τα θηρία παραμονεύουν, το ξέρω. Θα μυρίσουν το αίμα και το αίμα θα τα τραβήξει ως εδώ. Πρέπει κάτι να… Πρέπει.

Σκουπίζω το αίμα. Όχι με ύφασμα. Το ύφασμα θα ποτίσει και τότε…όχι, σκουπίζω το αίμα με τα χέρια, τα γυμνά χέρια μου. Ακούω ουρλιαχτά -δεν φανταζόμουν πως ήταν τόσο κοντά! Με κοιτάς τρομαγμένη καθώς φέρνω τα χέρια στο στόμα μου. Ορκίστηκα να σε προστατεύω και θα το κάνω.

Χωρίς δισταγμό. Γλείφω το αίμα, καθαρίζω τα χέρια με τη γλώσσα μου. Έχει μια γεύση…Κλείνεις τα μάτια και σφίγγεσαι πάνω μου. Τώρα ξέρεις ότι θα κάνω τα πάντα. Δεν θα επιτρέψω να… Δεν θα το επιτρέψω!

Δυο βδομάδες. Πάνε κιόλας δυο εβδομάδες που σε κρατώ. Τα θηρία δεν φάνηκαν -όμως τα νιώθω. Είναι κει έξω αναζητώντας ένα νέο θήραμα. Ποιος ξέρει πόσα απροστάτευτα πλάσματα δεν έγιναν βορά στα δόντια τους στο μεταξύ. Διψούν για αίμα. Το ξέρουμε κι οι δυο, όλος ο κόσμος το ξέρει. Το αίμα τα ερεθίζει, μόλις το μυρίσουν τρελαίνονται. Κι η πληγή σου… αυτή η πληγή που δεν λέει να κλείσει.

Βλέπω συχνά το ίδιο όνειρο. Είμαστε μόνοι, λέει, οι δυο σ’ αφιλόξενο δάσος. Γύρω μας, μάτια λαμπυρίζουν στο σκοτάδι. Παντού γύρω. Μικρές άλικες χάντρες, σταγόνες φωτιάς που αιωρούνται. Παντού όχι… Σε παίρνω στους ώμους, τρέχω στη μόνη κατεύθυνση που δεν βλέπω φωτιές, εκεί που το κομπολόι μοιάζει να διακόπτεται -ξάφνου σκοντάφτω. Κι ύστερα δεν σε κρατώ πια. Φωνάζω τ’ όνομά σου. Ουρλιάζω. Όχι. Είναι το δικό σου ουρλιαχτό. Και τρέχω. Κι εσύ ουρλιάζεις ξανά και ξανά, πλησιάζω, σε φτάνω, μα όχι, δεν είσαι εσύ, η φωνή που άκουγα δεν ήταν δική σου. Ήταν δική τους. Είμαι κυκλωμένος απ’ τις ανάσες κι από τα πύρινα μάτια τους και μια μυρωδιά που μου χτυπά στα ρουθούνια, όχι. Δεν… Φωνάζω. Δεν μπορεί, αυτή η μυρωδιά, αυτή η γλυκερή μυρωδιά απ' τα χαίνοντα σαγόνια τους, δεν μπορεί να ‘ναι, όχι…Όχι! Ξυπνώ μ’ εσένα στα χέρια μου. Κι αυτή είναι στ’ αλήθεια η μυρωδιά του αίματός σου. Δεν πρέπει να την μυρίσουν άλλα ρουθούνια, δεν πρέπει. Σκύβω αργά στο στήθος σου. Και πίνω αργά.

Σήμερα το είδα. Πλησίασε διστακτικά νομίζοντας ότι κοιμάμαι. Μόλις σήκωσα το κεφάλι, εξαφανίστηκε. Σίγουρα θα πάει να φέρει και τ’ άλλα. Μα δεν είναι αυτό που με ανησυχεί.

Η πληγή σου όσο πάει και βαθαίνει. Πότε έφτασε να χωράει το κεφάλι μου! Κι η φωνή σου…δεν θυμάμαι πότε άκουσα τελευταία φορά τη φωνή σου. Όμως φοβάμαι να κοιτάξω. Φοβάμαι να επιβεβαιώσω αυτό που μέσα μου ξέρω ήδη. Δεν άντεξες. Στάθηκες τόσο δυνατή κι όμως στο τέλος δεν άντεξες. Μα δεν θα τους αφήσω να σε πάρουν. Με οποιοδήποτε κόστος. Δεν θα εγκαταλείψω το κορμί σου στις ορέξεις τους. Συνεχίζω. Όλο και βαθύτερα.

Είναι γύρω μου. Δεν χρειάζεται να σηκώσω κεφάλι. Το ξέρω. Νιώθω την παρουσία τους. Μα δεν σταματώ. Έχω σχεδόν τελειώσει. Ακούω τη φωνή τους. Δεν είναι το ουρλιαχτό που φοβόμουν. Ένα τρομαγμένο κλαψούρισμα. Όταν ορθώνομαι, στο τέλος, τα βλέπω. Τρομαγμένα θηρία. Κάποιο μεγαλύτερο θηρίο προφανώς. Τους δείχνω τα ματωμένα δόντια μου απαιτώντας να μου ανοίξουν το δρόμο. Πρέπει να βρω ένα άλλο κρησφύγετο. Για τους δυο μας.

Edvard Munch, Weeping Nude

πίσω

2010-05-09T23:02:00.008+03:00

Μοιάζει μ' αρχή μα, ξέρω, ειν' η κατάληξη.
Α, ποιος θα πει για πού τραβά ένας βίος!
Πόσες σκιές και πόση νύχτα μια κάποια άνοιξη
μες στη φωτιά φωτίζονται αιφνιδίως..

Σκηνές κλισέ μες στο καλειδοσκόπιο.
Να το παιδί! και πίσω του ο γάμος.
Κι αυτός ο χτύπος σαν καρδιά σε στηθοσκόπιο,
ο χρόνος που σκορπά καθώς η άμμος.

Της μοίρας νήματα, απλά που υφαίνονται!
Παιδιά, ναι, πάντα το 'θελα να έχω.
Νιάτα γεμάτα και ζωή κι όσα δεν φαίνονται
που υπήρξα κάποτε, όμως προτρέχω..

Θυμάμαι πίσω στο Πανεπιστήμιο
Τα "σούρτα-φέρτα" και τις εξετάσεις.
Έρωτες, δάκρυα, σινεμά και "να 'βρεις τίμιο",
που μου 'λεγες, "παιδί να τα ταιριάσεις"

Πιο πίσω. Πόθους και κρυφά αγγίγματα.
(Θυμάμαι και τον πρώτο μου, ένας βλάκας!)
Τις μύχιες σκέψεις, τις φοβίες, τα αινίγματα.
Θυμάμαι τα όσα είπα "ναι" της πλάκας.

Τις εκδρομές, το πρώτο μου ποδήλατο
και πώς φοβόσουν μάνα μην χτυπήσω.
Το σταυρουδάκι στο λαιμό που μου 'χες φυλαχτό,
τις κούκλες μου και πίσω, ακόμα, πίσω

μωρό στην κούνια που με είχε δείρει ο
πατέρας γιατί έκλαιγα κι ακόμα
θυμάμαι πίσω, μάνα, εκεί στο μαιευτήριο
"καλότυχο" που σου 'πε η νοσοκόμα.

τραγουδάκι

2010-04-29T22:42:00.009+03:00

θέλω κάτι να πω
και σιωπώ
κάτι τόσο δα λίγο
το πνίγω

αν ο κόσμος ωιμέ
μοιάζει με
σκοτεινή καπνοδόχο
δεν το 'χω

στο συρτάρι εκλιπόν
το λοιπόν
τραγουδάκι θαμμένο
θα μένω

ευχάριστα νέα, κύριε ντι

2010-04-24T23:21:00.009+03:00

να πω κάτι ευχάριστο ευχαρίστως κάτι μου τό 'λεγε απ' το πρωί πως από σήμερα όλα αλλάζουν τα βάσανα οι στραβοί γιαλοί και τα τοιαύτα ο ήλιος είναι εδώ ο αυριανός ο κόσμος ο καλύτερος είναι εδώ τέλος τα μισοάδεια ποτήρια τέλος τα στάσου και τα μη τα σκέψου και τα σώπα τέλος τα πες τα ευλογημένε και οι δι ασήμαντον την αφορμήν και οι μοιραίες δόσεις και τα δάκρυα και οι μωρίες όλα τέλος

να πω κάτι ευχάριστο επιτέλους εύηχα λόγια οι ποιητές ωραίες λέξεις με τα ευχάριστα ο κόσμος πες πιο εύκολα ειν αλήθεια πιο εύκολα ξυπνάει ανεβαίνει η παραγωγή μειώνονται τα λάθη τα τροχαία και η αναίδεια μία κυρία σ΄ ένα σταθμό προχθές ζητούσε απ' τον παραγωγό κάτι ευχάριστο ματζόρε αυτός ανταποκρίθηκε ύστερα έπαιξε το πάμε σαν άλλοτε και τη Ζαϊρα γυρίσανε και τα πουλιά στο καταχείμωνο

κάτι ευχάριστο λοιπόν να γεμίσω μ' αυτό τα πάρκα τις λεωφόρους και τα πεζοδρόμια ν' αρχίσω από τούτη κιόλας τη στιγμή να σταματήσουν οι μοιχείες και τα διαζύγια κι όλες οι αδερφές που κινδυνολογούνε ν' αλλάξει ο νόμος η βαρύτητα να πάψει να βαραίνει κι ο γέρος να μην πηγαίνει πια τουλάχιστον από πέσιμο ν' απαγορεύονται οι λέξεις φοβάμαι ανικανότης και γαμώτο και τα θέατρα να παίζουν μόνο κωμωδίες καθώς

τα μάτια μας θα καίγονται καθώς ο κόσμος ο παλιός μέσα στις φλόγες θα σβήνει και καθώς καπνοί θα καταπίνουν τις ανάσες μας κι εύχαρις ο άνεμος θα ημερεύει τις ψυχές μας τα φαύλα σαρώνοντας κι όλοι ευχάριστα θα κοιταζόμαστε μες απ' τις άδειες κόγχες μας και μόνο το νεογέννητο που αντίς για κλάμα μπαμπά ο καινούργιος θα πει κόσμος έχει γεύση από στάχτη

πρωτοδημοσιευμένο στη σκακιέρα

οιδίπους υπόχρεως

2010-04-18T19:42:00.014+03:00

μάνα θυμάσαι είχα μια σάκα με λουριά
κάθε πρωί που μου τα πέρναγες στους ώμους
μου 'ριχνες στάχτη μες στα μάτια και σκουριά
κι "υπακοήν" όλο με δίδασκες στους νόμους

τώρα φωνάζεις και γυρνάς τις άδειες τσέπες μου
ψάχνοντας τίποτα ψιλά για "να τη βγάλεις"
μάνα της θλίψης, της ντροπής, μάνα του ξεπεσμού
μάνα της ένδοξης κατάντιας της μεγάλης

οσφύος κάμψεις και χαμόγελα φαρδιά
σε ποια φανάρια έχεις ξεχάσει τα παιδιά σου;
γόβα στο πόδι το στιλέτο στην καρδιά
και στο τραπέζι παγωμένη η φραπεδιά σου

κέρνα λοιπόν εταίρα εταίρους με τα ηδύποτα
δώσου ως το τέλος στην αρχαία σου αυταπάτη
κι εγώ στον ρόλο χρεωμένος του Οιδίποδα
μαζί σου μάνα χρόνια εδώ στο ίδιο κρεβάτι

μες στον ανίερο πυρετό μου σε ζητώ
(μάνα το σφίξιμο στο στήθος μου είναι κάτι;)
μπρος στην Ακρόπολη και στον Λυκαβηττό
μα εσύ γι ακόμα μια φορά μου 'σαι φευγάτη

σ' ακούω τις νύχτες να γυρνάς απ' το σκυλάδικο
"κάνε σου λένε ρε βλαμμένο πιο κει μη σου..."
σ' έχω ανάγκη πέταξέ με στο τρελάδικο
και του δικαίου σου τον ύπνο αποκοιμίσου

υποθετικός λόγος

2010-04-07T20:16:00.011+03:00

ίσως αν άλλαζε ο καιρός ίσως αν χιόνιζε
ίσως αν έκοβα ένα μέλος μου ένα πόδι
ίσως αν έπιανα ερωμένη ή εραστή
ίσως μαζί σου κάποιος άλλος αν διαιώνιζε
το είδος (να 'χε λέει ανάγκη παραστεί!)
ίσως τ' απλά αν τα προτιμούσα απ' τα ερεβώδη

ίσως αν άσπριζε το μαύρο ώσπου να φαίνεται
ίσως αν διέφερε μια στάλα και ο ίσος
ίσως τ' ανείπωτο αν μπορούσε να λεχθεί
ίσως το σήμερα ή το χθες κι ό,τι άλλο θέλετε
κυρίας απούσης πάσα υπόθεσις δεκτή
ίσως αν χιόνιζε και πάλι λέω ίσως

εικόνα: pablo picasso, nature morte

μην πυροβολείτε τους ποιητές

2010-03-21T18:26:00.013+02:00

Ι. σε παλιό συμπολεμιστή

ti einai poihsh? με ρώτησε

ένας που χειρονομεί
μοναχός του

έχω μια τρύπα στο γόνατο

δυο λάμες στο γοφό από πτώση

παιδιά
καταθέσεις
ομόλογα

εργοδότη

ύστερα στραφηκε
στο χέρι του άστραφτε οργισμένη

μια πέτρα

αυτό
μου λέει
ειναι το ποίημα
κι εγώ
τινάζω την τελευταία του λέξη

μια καταιγίδα σωριάστηκε -ti perimeneis?

(τι περιμένω στ' αλήθεια;)

κεφάλια γλάρων
(τούτη η οικτρή μεταφορά)
μες απ' το χώμα πετάγονται
(μου μοιάζει με συμβιβασμό διαδίκων)

λίγο πιο κάτω

ποιο μάρμαρο αναρωτήθηκα

κι η νύχτα μαινόταν ήδη

αρμόζει στην ποίηση

σύντροφε λεγεωνάριε βρωμερέ
αδερφέ μου?

ΙΙ. η διακοπείσα συνδιάλεξη

στεκόμουν και κοίταζα τη ροδιά χωρίς να μπορώ τη ροδιά να μη σκέφτομαι (α, ναι, και το κοράκι που φτεροκοπά και που ακόμα δεν έμαθα να τ' ονομάζω)

πώς μου ζητάς
ό,τι έχω νιώσει
ό,τι έχεις νιώσει
ό,τι αγαπήσαμε
όλα δια μιας να διαγράψω

προς χάρην ποιας ιδίας φωνής
κι αν υποθέσουμε ακόμα πως όλο αυτό δεν ήταν παρά μία πρόφαση
για δεκαπέντε λεπτών δημοσιότητας
τις υποκλίσεις

πάλι και πάλι
ο κύκλος τέσσερα φωνήεντα τρόμο
θα 'κλεινε μέσα του
όπως η μέρα το σκοτάδι που τη θρέφει

tote, loipon, se ti xrhsimeyei h poihsh?
θα σηκωθεί να ρωτήσει κι εγώ
κι εσύ
κι η ροδιά και το πουλί
κι ο κύκλος με τα τέσσερα φωνήεντα
θα 'ναι ένα τραύμα -εκ νέου- σε αναμονή

μια συνδιάλεξη βίαια διακοπείσα

ΙΙΙ. ...πεθαίνουν και μόνοι τους

εδώ s' ετούτην
φωνές
έρημο
την

οι
pου
ακούς
δεν

ανήκουν

τα
λόγια
εκκλήσεις
οι
ta
σ' εμένα
αινίγματα
ή
δεν
σ' αυτούς
κατοχυρώνονται

anhkoun

κι ούτε
απευ8ύνονται
σε
ποτέ
κανέναν και
τπτ
λέγονται

ειλικρινά

απ' όσα
σου
δεn
λέω
για
λέγεται nα
ειπωθei

εικόνες: ν.εγγονόπουλος, αυτοπροσωπογραφία και s.dali, poesie d' amerique